Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Ging mijn blog gisteren over de vraag waar het allemaal om draait, vandaag iets meer over het, mijns inziens, enige juiste antwoord. De apostel Paulus die zich inzette voor het begrijpen van de theologische, antropologische, economische en nog enkele -ische gevolgen van de komst, het werk, lijden, sterven en de opstanding en hemelvaart van Christus, vat het allemaal aardig samen in 1 Korintiërs 13: Al zou ik het allemaal goed op een rijtje hebben en zelfs mijn lichaam prijsgeven voor een in zichzelf juiste en rechtvaardige zaak; had ik de liefde niet, het zou mij niet baten. Kunnen we nog met elkaar in gezonde discussie gaan zonder dat zo'n discussie ontaard in een rinkelend cymbaalachtig en verhuftert welles nietes spelletje waarbij zelfs van enig residu van liefde en respect geen sprake meer is? Neem de christelijke fora als voorbeeld. Ik bezoek deze regelmatig. Allereerst wordt er slecht gelezen en/of meer in de bijdragen gelezen dan dat er gemeld wordt. In een een op een gespre...

Voor mijn studie ben ik met mijn laatste opdracht bezig: worship. Hoe zou het toch komen dat de mens de neiging heeft om het leven, het wereldbeeld of Gods bedoelingen te reduceren tot een thema. Hoe komt iemand ertoe om te geloven en als een marktkoopman iedere gelegenheid aan te grijpen om de ander ervan te overtuigen dat dat het allemaal om ..... gaat. Zo kan iemand zijn of haar wereldbeeld en geloof reduceren tot een CO2 voetstap, onze verhouding met en tot de natuur, geestelijke strijd, Israël, de Heilige Geest, liefde, aanbidding enz.. Zo kan iemand beweren dat het in de Bijbel maar om een ding gaat en dat is aanbidding. Misschien is het voor een professor die de opdracht krijgt om een academische 'free elective' over aanbidding te ontwikkelen nodig om dat vanuit een soort van tunnelvisie te doen; een soort van extreme uitvergroting van een deelgebied, maar als er dan verder geen enkel dwarsverband te vinden is met de rest van het leven, heb je volgens mij ook een beetje ...

Zondagochtend 07.00 richting Stadkanaal gereden. 253 kilometer schoon aan de haak. Enkele reis. Alleen op zondagochtenden is het in Nederland nog aangenaam cruisen in mijn 30 jaar jonge Mercedes 200 met Pullman bekleding die na 27 jaar in Zuid Italie aan een inhaalslag roestvorming bezig is; de bak kan er geen genoeg van krijgen.... Terug is een crime. De halve wereld rijdt dezelfde kant op; razen, gieren, blazen, snijden. Is het nu de moeite waard om 500 kilometer te rijden om 2 x 37 minuten in twee verschillende gemeenten te spreken (tussen de diensten door "wraps" gegeten bij oude vrienden)? Uit en thuis in 14 uur; waarom zou ik me druk maken? Thuis blijven, dienstje in de buurt meemaken en de Volkskrant nog eens een keer spellen; toch ook een goede optie? Het is en blijft een dilemma. Waar geef je je tijd aan? Wat is strategisch? En nu we het er toch over hebben, wie of wat bepaalt of iets strategisch is? Gaat het om mezelf of gaat het om God? Tja, ik hoop toch echt dat ...

Aanstaande maandag zal café de bovenwereld haar eerste lezing met aansluitend de mogelijkheid om met de spreker in gesprek te gaan, presenteren. Café de Bovenwereld organiseert discussieavonden over levensbeschouwelijke, politieke en maatschappelijke thema’s. De avonden vinden plaats in café Soif (Rotterdam Delfshaven) en zijn bedoeld voor iedereen die moeilijke vragen niet uit de weg wil gaan. Een leuke avond aan de hand van een simpel concept: een compacte lezing, ruimte voor discussie en een biertje natuurlijk. Nee, het is geen kerk en wil dit ook niet zijn. Heel lang geleden heb ik eens een lezing gehouden over "de Celestijnse belofte." Dat boek was indertijd razend populair en hield de gemoederen flink bezig. De evangelisatiecommissie van een kerk had me gevraagd om zelf met een thema te komen en ik dacht dat, als een boek al zo lang in de Bruna top Tien stond, er misschien wel een of twee mensen over aan het nadenken waren. De commissie stemde aarzelend toe; "het ...

Mijn boekenkast is aangevuld met een zeer fraaie uitvoering van Herman Bavinck's Gereformeerde Dogmatiek. De vierde druk uit 1928. Ziet er nog ongelezen uit. Ik ben meteen begonnen met lezen en ook meteen "gevallen" voor de beste man. Uitvoerig gaat hij in op de vraag waar ons begrip "dogmatiek" vandaan komt en hoe je op een verantwoorde manier dogmatiek "doet." Zijn betoog over hoe de Godsopenbaring zich verhoudt tot het Kerkelijk gezag houdt een belofte in die het verder lezen en studeren veraangenaamd. Niets geen buitensporige en ongezonde claims over het gezag van de kerk maar een relativering daarvan. God spreekt en de mens interpreteert. Dat betekent dat de mens en de kerk het mis kunnen hebben en zich aan gezonde en voortdurende zelfkritiek dienen te onderwerpen. Ik zal de komende tijd nog vele uren met Bavinck op de bank en in bed doorbrengen. Waarom mijn fascinatie met de gereformeerde leer? Hoe langer ik me in de evangelische wereld ophoud, h...

Wat bedoelen mensen als ze van iets zeggen dat het wel of niet hun "ding" is? Is de mens steeds zelfbewuster geworden en kent nu zijn grenzen; weet wat wel en niet binnen zijn gaven en talentenpakket valt? Is het de schoenmaker die zich bij zijn leest houdt? Was het maar zo! De wereld zou er baat bij hebben. In werkelijkheid lijkt het een wat neutrale manier te zijn om uit te drukken dat je iets mooi of lelijk vindt, iets wel of niet wil doen omdat je er gewoon zin of geen zin in hebt. "Ik heb er geen zin in," klinkt harder dan "het is niet helemaal mijn ding." Ergens geen zin in hebben kan het niet doen van dat iets waar je geen zin hebt wat minder makkelijk rechtvaardigen. Maar als je zegt dat iets niet helemaal jouw ding is verwacht je dat de ander daar eerder begrip voor kan opbrengen. "Ik heb geen zin om vandaag naar mijn werk te gaan" roept onbegrip op. "Het werk dat ik doe is niet helemaal mijn ding," als motivatie om vandaag nie...

Gisteren in alle vroegte naar het oosten des lands getogen om aldaar een overdenking te verzorgen op de BetEl conferentie. "De Kroeze Danne," nabij Delden, is een plek die ik inmiddels met m'n ogen dicht kan vinden. De ontvangst was warm en hartelijk. In de tijd van gebed vooraf aan de dienst klonk de verwachting en afhankelijkheid van God helder door. Na een korte tijd van samenzang kreeg ik na drie liederen het woord. Wat een verademing om te spreken in een sfeer waarin het aanbiddingsteam niet probeert om zoveel mogelijk liederen in een zo lang mogelijke tijd te persen. Gewoon zoiets van "we zingen dat wat we samen willen zeggen" en verwachten dat God door Zijn woord gaat spreken. Zo'n ontspanning en verwachtingen heeft ook op mij een kalmerend en stimulerend effect. Ik kan zowaar de tijd nemen om m'n verhaal te vertellen en het was genieten om ontspannen genoeg te zijn om als het ware met de Geest mee te bewegen. Dat overkomt me helaas niet al te vaa...

Here she is, Lente, eight pound granddaugther of Jan & Martha den Ouden, daughter of Ellen den Ouden & Ron Monster. Born September 16 at 12.30 hrs. Hier is ze dan, Lente, de acht pond wegende kleindochter van Jan en Martha den Ouden en dochter van Ellen den Ouden en Ron Monster. Geboren op donderdag 16 september om 12.30.

Drie blaren op mijn voeten bevestigen de vermeende theorie dat hardlopen zonder sokken een mogelijk blaargevaar met zich meebrengt. Gisteren "stoer" toch hardgelopen zonder sokken aan mijn voeten, nu een gedwongen sabbat omdat die ellendige blaren niet zonder nog verdere gevolgen kunnen worden genegeerd. Aanstaande zondag spreek ik over "karakter" naar 2 Tim. 1:7-9. Spreken over dergelijke thema's is niet zo gemakkelijk omdat het me meteen in een zelfreflectie modus dwingt en me vooral bepaalt bij wat ik persoonlijk aan karakter tekort kom. Nu heeft dat deels te maken met hoe ik in elkaar zit en geneigd ben om zaken te duiden en beleven: "het kan altijd meer en beter," een ander deel is het geestelijke aspect. Hoewel we "vol" in het leven kunnen staan, alles is tegelijk in een staat van "nog niet vol." "God geeft ons geen laffe geest", maar toch voel ik me vaak nog laf. "Zodat ik niet meer hoef te vrezen", maar t...

Om 06.15 begint het te lichten. Zal ik wel of zal ik niet? Het waait hard en het regent. Voldoende reden om in bed te blijven en het rondje hardlopen uit te stellen. Bovendien ken ik de weg niet en wie weet verdwaal ik wel. Ik spreek mezelf toe en trek m'n hardloopkleren aan, Ah, m'n sokken vergeten!Met m'n blote voeten in de schoenen, dat lijkt me niets? Ik wuif deze en aankomende excuses weg en ben al snel onderweg. Park door, langs de rivier, tussen de koeien door... heerlijk! Ik verblijf in het huis van een gezin dat met verlof is in hun vaderland. Twee vrijgezelle jonge mannelijke collega's van me passen op het huis. Het wordt me al snel duidelijk dat oppassen en schoonmaken in het denken en de dagelijkse praktijk van de mannen niet noodzakelijkerwijze samengaan. Ik zal hier verder niet over uitweiden. Vandaag weer een dag vol ontmoetingen en zometeen spreek ik het ganse team toe over het advies dat Jethro aan Mozes gaf waarbij ik inga op de vraag of het advies va...

Het is nog pikdonker als mijn gastheer en mentor me naar het vliegveld rijdt. Daar aangekomen doet de lange rij wachtenden om door de beveiliging te komen surrealistisch aan. Talloze vluchten van Easyjet en Ryanair blijken zo’n beetje op hetzelfde tijdstip te vertrekken. Met geen millimeter speelruimte over vind ik een plekje achterin de Wit-Oranje tube van Easyjet die me naar Edinburgh zal brengen. In het vliegtuig denk ik nog na over het gesprek dat ik gisteren met m’n gastheer en vrouw had over de plaats van triomf in het leven van een christen. M’n gastvrouw was aanhoudend; als we nu eens wat meer geloof zouden hebben dan zou het allemaal wel goed komen. Ik denk daar wat anders over. Om het handelen van God te koppelen aan de voorwaarde van meer geloof, is slechts een deel van het antwoord. Er komt meer bij kijken. God werkt ook nog eens met seizoenen en in zekere zin is er een bepaalde mate van onvoorspelbaarheid in Zijn handelen met de mens(heid). De uitspraa...

"Ik vind het Oude Testament afstotend," vertelde de leider van een christelijke organisatie me onlangs. "Als we het Nieuwe Testament niet hadden waarin Jezus de Vader "verklaart," zou ik mijn geloof aan de wilgen hangen. Staat deze man alleen in zijn beleving, of zijn er meer christenen die moeite hebben om het OT te rijmen met een liefhebbende God? Er zijn er die alle geweld, volkerenmoord, bloedvergieten en vreselijke strenge morele eisen onder de noemer van Gods liefde hangen en menen dat we allang blij mogen zijn dat God überhaupt nog iets met de mens te maken wil hebben. Er zou helemaal niets in ons zijn dat God zou doen besluiten om genade te tonen. Het is slechts zijn unilaterale liefde; door Zijn barmhartigheden komen we niet om. Totaal verdorven zijn we: zelfs het goede dat een mens al zou demonstreren is als een smerige vlek voor God. Een vader die zijn kind slaat uit liefde. Een vader die zijn kind door vreselijke moeite en lijden doet gaan om zijn k...

Vanmorgen in alle vroegte op zoek gegaan naar een mini LED zaklampje dat mij in de donkere maanden van het jaar moet vergezellen en helpen om naderende bewegende obstakels onze komst te melden. Uiteraard heb ik het voor de zomer op de meest logische plaats weggelegd. Althans, dat was toen logisch. Nu heb ik geen idee meer. Uiteindelijk heb ik in de schuur een mini koplampje gevonden dat het nog deed. Het blijft telkens weer een rare gewaarwording dat je het gevoel kunt hebben dat je helemaal alleen op de wereld bent. Zeker op een zondagmorgen waarin het gros van de mensen of net in bed ligt of zich nog een keer omdraait. Ik heb dat nooit helemaal begrepen. Dan heb je een vrije dag, ga je liggen slapen!? Uitslapen noemt men dat. Ik ken het fenomeen niet zo. Als je wakker wordt ga je er toch uit? Okay, je zou kunnen blijven liggen om een boek te lezen. Enfin, op de terugweg wenkte een uit het raam van een auto gestoken hand me. Aan de hand zat een Fransman vast die mij in z'n beste N...

De oproep voor gebed klinkt over de stad en langzaam wordt het licht. Blijf ik liggen en gun ik mezelf "een sabbat" of wordt het voor een laatste keer langs de Bosporus hardlopen. De discipline wint het van de luiheid en ik hijs mezelf in m'n hardloopoutfit. Zoiets leidt nooit tot spijtgevoelens. Blijven liggen wel. Er staat een flinke bries en de frisse zeelucht, hoewel regelmatig afgewisseld met wufts die uit de richting van de "sewege plant" komen, doet met goed. Ik ga de kortstondige routine missen. Gisterenavond de "eating out" met de hele groep, integraal onderdeel van de clinic. Hoge verwachtingen blijken overtroffen en kritische reserves gesmolten. Vanmorgen de "test: in duo's gaan ze het geleerde in praktijk brengen. Daarna evalueren en op weg naar huis. Het is goed geweest. Turkije, tot ziens!

Gisteren voor het eerste sinds lange tijd weer hoofdpijn gehad. Niet heel erg maar voldoende om een afspraak met onze leider in Turkije niet door te laten gaan en vroeg ter bedde te gaan. Weet je, het is zo'n geweldig voorrecht om input in de levens van mensen te hebben die leidt tot een beter begrijpen van zichzelf en anderen. Ik zie het als een enorm voorrecht. Maar het is ook een verantwoordelijkheid waar ik wijs en verstandig mee om moet gaan. Allereerst door mezelf goed voor te bereiden maar ook door ervan uit te gaan dat er binnen zo'n groep al veel ervaring is met het onderwerp en het gesprek te faciliteren (in plaats van ellenlange monologen te houden als ware het dat ik de expert zou zijn). Nog twee dagen. Wel, eigenlijk anderhalve dag omdat we morgen rondom de lunchtijd klaar zijn ik ik me dan naar het vliegveld dien te spoeden om de tube van vijf uur te halen. Ik heb het geweldig naar m'n zin maar zie zoals altijd weer bijzonder uit naar de hereniging met mijn ge...

"Time flies, when you're having fun." Nog twee nachtjes en ik mag mijn koffer weer inpakken. Het gebeurt niet vaak dat we applaus krijgen na een intensieve dag van trainen maar gisteren en eergisteren kregen we aan het eind van de dag zowaar deze blijk van waardering. Hoewel zoiets me best wel in verlegenheid brengt geeft het anderzijds een gevoel dat je inspanningen niet tevergeefs zijn. Wat interessanter is, is wat de deelnemers er over een maand, of over drie maanden mee doen. Pas als de clinic leidt tot een daadwerkelijke verandering in kijkrichting en gedrag hebben we het goed gedaan. Over een paar maanden weten we dus meer. Het hotel waar ik verblijf heeft het meest noodzakelijke in huis, inclusief bonus: een te kort bed en schimmel aan het plafond. Met het licht uit merk je van dat laatste helemaal niets. Het staat op 100 meter van de bus en veerboot station. Letterlijk tienduizenden Turken maken dagelijks gebruik van de veerboten om de Bosporus over te steken van ...

Gisteren, de start van de mentoring clinic, was tevens de meest intensieve dag. Maar we hebben het gehaald en vanaf het eerste uur was er een click met de groep. Zonder zo'n click kun je het wel vergeten. Vandaag dag twee. Een makkelijke dag voor mij. Ik hoef maar twee en een half uur terwijl mijn collega het zwaarste deel heeft. Gisteren anderhalf uur gezocht naar bananen. Het lijkt erop dat Istanbul niet al teveel met bananen heeft. Moet gaan. Nog wat foto's:

Gisteren was de eerste dag in Istanbul meteen de laatste om ook maar iets van de stad te kunnen zien (eigen schuld, moet je maar niet zo scherp plannen). Helaas regende het vrijwel de hele dag pijpestelen. Vanmorgen langs de Bospurus hardgelopen. Dat viel helemaal niet tegen met een speciaal aangelegd autoloos traject dat, geheel op z'n Turks, na een paar kilometer abrupt uitloopt in een zandpad met daarna niets meer. Zometeen aan de slag met een de mentoring clinic. Tussen de buien door toch nog wat foto's kunnen maken.

Op het CIP zijn tot nu toe 66 reacties gekomen op een uitspraak van Willem Ouweneel dat sommige zaken in de Bijbel onmogelijk letterlijk genomen kunnen worden. Ik kan me een boek herinneren dat uitgebreid ingaat op de kubus uit Openbaringen 21: de "stad van God" bedraagt hier 12.000 stadien in het kwadraat (een stadie is de afstand die in een soldatenmars in 1 minuut wordt afgelegd wordt). Een flinke kubus dus. In het boek stonden opengewerkte modellen met verdiepingen en werd uitgelegd hoe geweldig het zou zijn om in deze kubus te wonen. Later, in "Star Trek" zag ik een dergelijke kubus terug; het verblijf van de Borg. Er zijn complete volksstammen die in hun beleving en overeenkomstig hun letterlijke interpretatie van alles wat er in de Bijbel staat later in zo'n kubus menen terecht te komen. Een van de moeilijkste opdrachten waar een volgeling van Jezus tegenaan loopt is om te bepalen wat letterlijk genomen dient te worden en welke passages symbolisch zijn. ...

Gezond van lijf en leden zijn is een bijzonder voorrecht. Toen ik vanmorgen vroeg onder een deken van mist waar de zon doorheen probeerde te prikken door het Zestienhovense park aan het hardlopen was, kon ik God oprecht danken voor de zegen van een gezond lijf. Hoewel het kraakbeen in m'n rechterknie van zich liet horen en ik m'n snelheid daarop aan moest passen, was dat zo'n beetje het enige dat niet helemaal deugde. Danken voor wat ik vandaag heb is belangrijk voor me geworden. Gezondheid en geluk kun je namelijk niet plannen en wat er vandaag is, kan plotseling veranderen. De kunst van het leven is volgens mij dat we, ongeacht de omstandigheden, de nabijheid van God ervaren. God ontmoeten en beleven in de frisse ochtendlucht, in de rolstoel, op een moeilijke werkplek, in een moeizaam huwelijk, in verlies en verraad; de intensiteit van zo'n beleving mag niet door de omstandigheden worden bepaald maar door vallen en opstaan, door rebellie en aanvaarding in die omstandi...

Later vandaag hoop ik de geleende caravan in de geleende auto met trekhaak weer huiswaarts te sleuren. Vannacht met sokken aan geslapen. De zomer lijkt hier voorbij. Weer wat ideeën voor titels van boeken die ik (n)ooit ga schrijven: 'Het koninkrijk op klompen.' 'Waarom lopen over water als je met de boot kunt gaan ?' 'Aanbidden tussen de aardappels.' Wat zouden die titels gemeen hebben? De rode draad zou zijn hoe God zich tot het natuurlijke verhoudt en waarom bovennatuurlijke manifestaties van zijn macht slechts spaarzaam voorkomen. De hang naar het bovennatuurlijke is over het algemeen groot. Waarschijnlijk omdat we het natuurlijke maar moeilijk kunnen aanvaarden, vooral als de bewegingen in het natuurlijke geen zin en betekenis lijken te hebben. Het bepaalt ons bij de gebrokenheid van de wereld waarin we leven en het verlangen naar het volmaakte. En dat vraagt om een bovennatuurlijk ingrijpen.