Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Hoe komt het dat als iemand mij vraagt waarover ik volgende week ga spreken met daarbij het verzoek of ik dat uiterlijk morgen wil laten weten, ik meteen aan de slag ga en dan nog met een redelijk werkbaar idee op de proppen kom ook terwijl als iemand mij hetzelfde vraagt en de deadline vijf dagen verder legt, ik kan gaan bladeren, bidden, mediteren totdat ik een ons weeg en toch komt er niets. Dus ben ik Liesbeth dankbaar die me vrijdag vroeg of ik zaterdag zou willen laten weten waar ik volgende week zondag over spreek zodat zij deze zondag de liederen kon gaan uitzoeken. Een geweldig positief, bijkomend voordeel is dat ik me nu niet al te druk hoef te gaan maken over aanstaande zondag omdat de preek nagenoeg af is. Nu hang er wel een prijskaartje aan. De voorbereiding en afronding van de "Betteld studies" die ik dinsdag tot donderdag geef moest vooruit worden geschoven. En daar ga ik me nu over buigen. Wat me telkens weer verbaast is hoeveel je in een paar uur kan doen al...

Tergend langzaam is de juiste woordencombinatie om het proces en de bevalling van weer een "paper" te omschrijven. Als je je nooit hebt verdiept in de "vroege 'foute' Christologieen" moet er heel was leeswerk worden verricht om daar iets zinnigs over te zeggen. Ik weet nu ongeveer wat mijn calvinistische professor wil horen of lezen en ik ben geneigd om hem te geven wat hij graag wil. Daar scoor je punten mee en dan ben je ervan af. In de loop der eeuwen heeft men de leer van de twee naturen van Christus tot in het kleinste detail weten te tweaken. Maar er zijn nog steeds verschillende kampen die allemaal zo hun eigen royaal gesmeerde leerstellingen koesteren. Wat zo'n paper tot een vervelende oefening maakt is dat de vraag hoe Christus tegelijk helemaal God en helemaal mens kon zijn, me niet zo heel erg boeit. Of waarom het noodzakelijk zou zijn dat Christus tot in het laatste detail mens was. Misschien ben ik te pragmatisch: het werkt. Christus bevrijd...

Eigenlijk ben ik maar een zwak mannetje. Als ik iets moet doen wat niet mijn favouriete bezigheid is, is iedere afleiding welkom en wordt met beide handen aangegrepen; een tijdelijke verlossing. Ik weet dat ik de temperamentenleer niet als excuus mag gebruiken maar relegmatig wens ik dat ik een beetje meer van een "C" in me had. Werk- en leerschema's en een planmatige aanpak van alles in het leven maakt het leven een stuk beheersbaarder. Met mijn extreme hoge "I" score geef ik de voorkeur aan 'fun & play'. Probleem is dat de virtuele "to do" lijstjes niet weggaan. De taak is nog niet af en een stem in m'n hoofd herinnert mij tot vervelens toe aan al die dingen die nog gedaan moeten worden. Morgen. Dan zal alles anders gaan. Dan houd ik me aan het plan. Maar dan komt morgen en, turend in mijn boeken, is er vrijwel geen inspiratie. De woorden lijken dode woorden en een wetenschappelijk essay over `Hij heeft het Gode gelijk zijn niet als e...

Gisteren lag ik een half uurtje in de zon. Maar dat was geen fijne ervaring. De katten van de buren hebben namelijk onze tuin tot openbaar kattentoilet verklaard. Ze graven er lustig op los en blijken dit aardiger te vinden dan het rondrommelen in een halve vierkante meter kattenbak. "Je kan er niets aan doe," zegt Martha. "Het enige dat helpt is ze te eten geven. De hand die die de katten voedt, is een geliefde hand en het erf wordt dan door de katten gerespecteerd." Ik doe niet aan illegaal katten voeren. Ik "ksss" en ren naar buiten als ik een van de katten een slinkse blik onze woonkamer zie binnenwerpen. Ik weet dan namelijk hoe laat het is. Zij weten het ook. Niet rationeel, maar instinctief. Als katten een geweten zouden hebben, zou er voor hen geen leven mogelijk zijn. Hun chronische opportunisme en narcisme zou voor de beesten een te zware last zijn om te torsen. Schuldgevoel zou leiden tot depressie en allerlei daaraan verwante ziekten zoals haar...

Gisterenavond kreeg ik een bericht van een kleine organisatie die zich inzet voor onderwijs aan kinderen in Oeganda. Martha en ik supporten al enkele decennia met veel voldoening en vreugde een kind. Het 'investeren' in kinderen is een investering in de toekomst. Onlangs promoveerde een Indiase collega van me aan de universiteit van Utrecht. Opgepikt uit de sloppenwijken, naar de basisschool, middelbare school, hoger onderwijs en uiteindelijk de theologische universiteit. Nu is hij de directeur van een groot opleidingsinstituut in India. Ik ben van nature nogal wantrouwend naar dit soort organisaties toe omdat de graaicultuur niet alleen in de bankwereld gemeengoed is, maar je komt het overal tegen; binnen niet christelijke maar ook binnen christelijke organisaties. Niets menselijkers is ons vreemd: geld, seks en macht zijn krachten die, wanneer niet binnen duidelijke grenzen gebezigd, een groot potentieel tot misbruik in zich dragen. CCP werkt binnen duidelijke grenzen en heef...

De gemeente is niet ontploft en de reacties waren over het algemeen kalm en beheerst. De enkele premilleniumisten en pretribulationisten zullen zich misschien afvragen of ik misschien de Belgische griep heb maar los daarvan viel het mee. Als je bent opgegroeid met het idee dat de brief van Johannes aan de zeven gemeenten in Klein Azie voor zeven tijdsperioden staat en dat alle beelden en symbolen zo letterlijk mogelijk geduid dienen te worden dan is een preek waarin het accent ligt op wat die brief betekende voor de toen levende ontvangers even slikken. En als je ontdekt dat de getalswaarde van talloze woorden en namen op 666 uitkomt, (onder andere Luther, de Paus, Hitler, Bill gates, koffiemolen, lantarenpaal, barokcantate en wereldstad), komt het Darbisme en Hal Lindsey-isme in een wat relatiever perspectief te staan. Kerken scheuren om dit soort zaken. Waar dat gebeurt is men wel heel erg de weg kwijt. Voor de gelegenheid had ik een apocalyptisch gekleurd overhemd aangetrokken (met ...

Lees HIER onze meest recente nieuwsbrief Gisterenavond vierden we in het Vroesenpark de terugkomst van mijn vriend Lennart de Vries. Die heeft een jaar in Ecuador gezeten en is nu voor zes weken in Nederland voordat hij weer voor een periode van zes of twaalf maanden teruggaat. Hij schrijft eens in de zoveel weken een leuke en vooral eerlijk blog over zijn ervaringen. Wat mij bijzonder bemoedigt is om te zien hoeveel iemand in een jaar tijd kan bereiken. Als je zijn verslag over het verloop van dat jaar leest en over het werk dat vanuit die strubbelingen is ontstaan is dat en verslag van hoe het Koninkrijk van God werkt. Als we daar oog voor krijgen en ons daarvoor in gaan zetten kunnen we beregen verzetten. Lees het hier. Wel even onderaan beginnen.

Lees HIER onze meest recente nieuwsbrief Tja, daar zit ik dan; gebogen over Bijbel en in gedachten verzonken over wat er te zeggen valt over het eind der tijden. Aanstaande zondag preek ik er over en het laatste wat ik wil is met een setje schema's aankomen waarmee ik poog om een letterlijke weergave te illustreren over alles wat de Bijbel zegt betreffende de toekomst. Ik heb eens een dienst meegemaakt waar de jonge, ambitieuze voorganger z'n preek begon met te zeggen: "Broeders en zusters, U heeft waarschijnlijk allemaal al veel gelezen en gehoord over de eindtijd. Ik kan u zeggen dat dat allemaal de prullenbak in kan. Vanmorgen ga ik u haarfijn uitleggen hoe de vork in de steel zit." Ik moest toen een beetje in m'n mond overgeven en voelde de sterke neiging om naar McDonalds te gaan. Mijn ambitie reikt niet zo ver en mijn insteek zal zijn dat ik de nadruk ga leggen op het belang van een individuele eschatologie. Aan de kosmische eschatologie mogen de Brandarian...

Lees HIER onze meest recente nieuwsbrief Stress is niet leuk. Gisteren even overwogen om overal mee te kappen en een baan te zoeken met minimale verantwoordelijkheden. Zeven en een half uur werken per dag, 30 vakantiedagen, misschien zelfs een pensioen, eindejaarsuitkering. Maar thuis zijn zou gewoon thuis zijn zijn. En dat lijkt me nu wel aardig. Soms word ik moe van het eeuwige gebedel. Werken voor OM betekent je eigen inkomen bij elkaar zien te sprokkelen. Vrienden en de kerk hoesten dan samen het bedrag op dat ik de organisatie kost. Technisch werk ik dan voor OM maar feitelijk zijn die vrienden en de twee kerken die ons sponsoren meer mijn werkgever. Hoe dan ook, je went er nooit echt aan om altijd maar weer de hand op te houden. Gisteren kreeg ik de "kwartaalcijfers". We zitten op 90%. In de mail enkele "uitdagingen" en "aanmoedigingen" om voor het eind van de zomer die laatste 10% nog even te zien binnenkomen. Dus heb ik vanmorgen een soort van mop...

Lees HIER onze meest recente nieuwsbrief "Geen zorgen maken over morgen," is de instructie van Jezus. "Vandaag heb je 24 uur en in die 24 uur gebeuren er genoeg dingen die je hart en gedachten in beslag nemen." Voor een goede geestelijke en lichamelijke gezondheid is dit onderdeel van Gods scheppingsorde een van de grootste uitdagingen om in praktijk te brengen. Af en toe vraag ik me af of het wel wijs is om, en aan een nieuwe uitdaging binnen OM te beginnen, tegelijk een studie waar normaal vier jaar full-time voor staat in een slordige twee en een half jaar tussen de bedrijven door "even mee te pakken" en daarbij de lopende zaken door te laten lopen. Omdat ik niet zo'n geweldige planner ben is m'n hoofd niet alleen vol met vandaag, maar ook met morgen, overmorgen en volgende week. En dat is niet gezond. Wat plannen betreft; een van de opdrachten is om in enkele duizenden woorden op te schrijven hoe ik een drie maanden, een half jaar en een vijf ...

Ontspannen is best wel ingewikkeld als je hoofd vol zit met dingen die gedaan moeten worden. Met name de studie die ik volg is daar momenteel debet aan. Omdat ik volgend jaar in April klaar wil zijn is het nu voortdurend in mijn gedachten en word ik geconfronteerd met de (soms) onzin van opdrachten. Bijvoorbeeld: ik heb gezegd wat ik denk te moeten zeggen over de impact die de conferentie in Edinburgh (1910) heeft gehad op wereldzending. Alleen zit ik dan op 1800 woorden en het moeten er 2500 zijn. Een paar meer of minder is prima maar 700 minder zal worden afgestraft. Dus ben ik nu bezig met het aandikken van het verhaal; waar kan ik nog enkele, niets aan het verhaal toevoegende, paragrafen plaatsen? En ik kan een batterij aan bijvoeglijke bepalingen in gaan zetten. Maar daar houd ik niet zo van. Soms voegen ze iets wezenlijks toe, maar over het algemeen kan een verhaal heel goed zonder die bepalingen. Kijk, daar hadden we er een. Het woordje "heel" in het laatste zinnetje k...

Vanmorgen m'n lezing/seminar over seksualiteit en relaties up to date gebracht. Vanavond verzorg ik een avond over dit thema bij de Navigators Studentenvereniging Den Haag. In 2006 werd er wereldwijd naar schatting 100 miljard dollar besteed aan pornografie. Er gaat in deze 'industrie' meer geld om dan het totaal van de jaarlijkse omzet bij Microsoft, Google, Amazon, Ebay, Yahoo!, Apple en enkele andere grote bedrijven! De cijfers lopen drie jaar achter. Het 'groeipercentage' is gigantisch waarbij China als markt het snelst groeit en momenteel al twee keer zo'n grote markt is als de VS. Elke 39 minuten wordt er ergens op de wereld een nieuwe pornofilm geproduceerd (de meeste komen uit de zogenaamde puriteinse VS). In Nederland gaat het om een omzet van 20 miljard dollar op jaarbasis in 2006. Pornoverslaving is een ziekte. het is geen zwakte of een nare gewoonte. Het is een verslaving waar zonder hulp maar moeilijk vanaf te komen is. In onze kerken wordt er voora...

Vanmorgen, tijdens mijn hardlooprondje, reflecteerde ik nog wat op mijn bezoek aan Zuid-Afrika in Mei. Een van de zaken die me maar niet loslaat is de vreemde gewoonte om een auto te zien als een "zegen van God". Het hoeft geen nieuwe te zijn, als hij maar vier wielen heeft en een enigszins werkende motor. Natuurlijk begrijp ik dat het een zegen is als een auto je helpt om mobieler te zijn maar daar gaat het niet om. Het heeft met status te maken. Als je een auto hebt, heb je iets bereikt en stijg je in aanzien; je behoort nu tot de rijkere bevolkingsgroep. Ik vroeg aan een voorganger, die regelmatig wordt geacht om de inzegeningsceremonie van gemeenteleden die door God gezegend zijn met een auto (en daarvoor de rest van tijd die de auto nog rest financieel kromliggen) of een fiets ook ingezegend kon worden. "Nee, we doen geen fietsen", was zijn antwoord. Een gemeente waar ik een paar dagen later sprak had onlangs geld opgehaald om 400 fietsen te kopen voor voorgang...

De mensen die Jezus hoorden stonden versteld over zijn leer. Waarom? Er zijn altijd wel mensen die bijzondere dingen te melden hebben, scherp kunnen analyseren en goed kunnen communiceren. Wat maakte Jezus dan zo bijzonder? De reden is dat Hij leerde als gezaghebbende en niet als schriftgeleerde. Dat vonden de toen levende schriftgeleerden, of laat ik ze liever grammateurs noemen, behoorlijk bedreigend. Heb je eindelijk tot vijf cijfers achter de komma een van de Bijbelse leerstellingen uitgerekend, walst Jezus er overheen door de dingen zo simpel te zeggen dat het bijna absurd is. Als je Jezus trouwens ooit ergens van wilt beschuldigen is het verwijt dat Hij een bijna absurd realisme voorstaat een hele goeie. De grammateurs hadden bijvoorbeeld net uitgerekend wie we als naaste mogen of moeten zien, met andere woorden, waar onze liefde tot de naaste mag ophouden; komt Jezus met de mededeling dat "ieder die kwaad is op een andere zich voor de rechtbank moet verantwoorden." En ...

Ik staar naar mijn papieren; "is dit het dan"? "Niet praktisch genoeg. Veel te theoretisch. Waarschijnlijk te scherp en trouwens, wat bak je er zelf van? Hoe doe je dat in je eigen leven?" Het Brandaris motto is "Jezus kennen en gehoorzamen" en vandaag hebben we onze jaarlijkse Market Plaza. We maken zichtbaar bij welke Evangelieverkondigende projecten en organisaties Brandarianen betrokken zijn. Dat is nogal een spektakel. In de hal staan talloze tafeltjes van waar achter (of voor) de representanten en werkers de Brandarianen verlichten met kennis en informatie over die projecten, organisaties of zichzelf. Zeventig procent van de Brandarisbegroting wordt geinvesteerd in wereldevangelisatie. Daarom bestaat de kerk immers; om het evangelie uit te dragen, discipelen te maken. Ik heb een "volle" boodschap voor vandaag maar innerlijk voel ik me leeg. Een overweldigend gevoel van onbekwaamheid boort een gat in mijn ziel. Ik vraag me af of het misschie...

Een oud woord en ik kende het niet; transigeren. De betekenis ervan ken ik echter wel: het schipperen met je geloof om enerzijds de dienst aan Mammon te legitimeren en dit anderzijds te verzoenen met het liefhebben van de naaste, hetgeen een contradictio in terminus is. Jones (zonder me te verontschuldigen dat ik hem deze week nogal eens aan het woord heb gelaten) schrijft: " ... nobele Christenen, mannen zoowel als vrouwen, houden het (ons economisch en maatschappelijk stelsel) in stand. Maar hun Christendom wordt aan alle kanten gedwarsboomd en onmogelijk gemaakt, want er zit in dit heele systeem een kern, die niet gekerstend worden kan, en dat is de meedoogenlooze concurrentie. Het is mij beslist onmogelijk me voor te stellen, hoe die gekerstend zou moeten worden. Het liefhebben van den naaste gelijk onszelf is onder dit stelsel eenvoudig niet mogelijk. Het gevolg daarvan is, dat wij Christenen genoodzaakt zijn te transigeeren (= schipperen) met ons Christendom. Want zoodra het...

Ja, theologie is belangrijk. Het kan echter een belangrijke hindernis zijn in het gehoorzamen van Christus. De afgelopen dagen heb ik veel gelezen over wat wel gezien wordt als de eerste belangrijke internationale conferentie over wereldzending, die van Edinburgh in 1910. Het belangrijkste verwijt is dat de deelnemers niet gevraagd werd naar hun "geloofspapieren". De inzet van de conferentie was de vraag hoe de toenmalige wereld bereikt kon worden met het evangelie, zonder al te diep in te gaan op de vraag wat we met elkaar vinden wat dat evangelie dan is. Als daarover eerste overeenstemming bereikt had moeten worden, was de conferentie vandaag, 99 jaar later, nog niet afgelopen. Het gebrek aan theologische overeenstemming is meteen de kracht van deze conferentie geweest. Er gebeurde wat, de handen moesten uit de mouwen! De discussie over wat het evangelie dan is, in hoeverre het geoorloofd is om samen te werken met de liberalen, katholieken en orthodoxen; die discussie kwam ...

Hierbij het laatste stukje tekst van Jones over het dualisme van het wereldlijke en het heilige (in 1938 door hem geschreven). Soms roept zijn interpretatie wat vragen op. Maar dat is wel aardig, vind ik. Het Koninkrijk Gods maakt een eind aan het dualisme van het wereldlijke en het heilige. De discipelen waren heel dicht bij de waarheid, toen ze zeiden: „Ziet u om, broeders, naar zeven mannen uit u, die goede getuigenis hebben, vol des Heiligen Geestes en der wijsheid, welke wij mogen stellen over deze noodige zaak" (Hand. VI : 3, Moffatt) — de dagelijksche uitdeeling van het brood. Zij zagen in, dat er geestelijke eischen moesten worden gesteld voor dat werk en dat die zich in dat werk moesten realiseeren. Maar ze geraakten op een dwaalspoor,toen ze zeiden: „Het is niet behoorlijk dat wij het woord Gods nalaten en de tafelen dienen", want hier maakten ze een verschil, dat in de latere geschiedenis van het Christendom verderfelijk geweest is. Ze werden den Meester ontrouw, d...

Hier deel II van Jones over dualisme van het wereldlijke en het heilige. Let op, het is nog steeds 1938. Het Koninkrijk Gods maakt een eind aan het dualisme van het wereldlijke en het heilige. Wij moeten God terugbrengen naar het leven, het gewone leven. Het gewone leven is onterfd. De zendingsgedachte is er uit weggenomen. We hebben toegelaten, dat het zoo armzalig werd, dat de gewone Christen niets beters meer weet te doen dan te halen, wat er te halen is, en waar het maar te halen is, zonder zich te bemoeien met de Christelijke ethiek of zich te stellen onder het oordeel van het Christendom. God moet weer teruggebracht worden in het leven. We hebben gesproken over den man, die schoenen maakte om de kosten te dekken van het dienen Gods. Dat is goed, maar nog lang niet goed genoeg. Waarom zou hij God niet dienen door het maken van schoenen zelf? Waarom zou hij daarin niet de liefde en rechtvaardigheid Gods leggen, zoodat het maken van die schoenen een voortzetting werd van de incarnat...

Dit wil ik jullie, geachte lezers, toch niet onthouden. In drie delen. Vandaag deel 1. Let wel, Jones schreef dit in 1938! Het Koninkrijk Gods maakt een eind aan het dualisme van het wereldlijke en het heilige. Wij hebben het leven verdeeld tusschen geestelijke en wereldlijke vragen, tusschen „weeksche" dagen en „Zon- en feestdagen", stichtelijke lectuur en „gewone" lectuur, kerkelijke bouwkunst en wereldlijke bouwkunst, gewijde wetenschap en wereldlijke wetenschap, geestelijke roeping en wereldlijke roeping. We hebben het leven in deze wereld onterfd ten behoeve van het „kerkelijke", het „gewijde"; het gewijde is hooger, het wereldlijke lager. Maar de Nemesis heeft ons achterhaald: het Communisme heeft zich gewroken en alles wat „gewijd" was, verbannen. In Rusland is het heele leven wereldlijk. Beide opvattingen zijn fout en beide hebben een verderfelijke uitwerking gehad. De verdeelig van het leven in wereldlijke roeping en geestelijke roeping heeft groo...