Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Vandaag voelde als een exra lange dag. Echt waar. We hadden gestoofde appels met zoete saus en slagroom als toetje en je mocht zelf opscheppen. Ik heb nu het gevoel alsof ik meer dan een toetje op heb. Gisteren apfelstrudel maar helaas zonder slagroom. Wel met pudding. Ik groei dicht. De training zit er voor vandaag bijna op. We doen nu nog enkele gereedschappen die mentors kunnen gebruiken. Verder vandaag leerstijlen, contract, proces, benadering, rapport, diagnose, het GROW model en nog veel meer. Het begint hier nu ook drukker te worden. Over een paar dagen begint onze Internatioale Leidersvergadering en zullen er hier 300 mensen rondlopen. De afgelopen nacht hebben we met vier man in een kamer redelijk overleefd. Wel stonk het maar met vier man is het moeilijk vast te stellen waar 'de lucht' vandaan komt. Wat ik weet is dat we, toen we met z'n tweeen waren, het niet stonk dus het moet een van de twee anderen zijn. Vannacht, als ze slapen, zal ik, per neus, hun sokken in...

Hoofpdijn weg. Ik blij. Iedereen blij.

Hij is terug. Het is niet mijn vriendje en ik kan heel goed zonder. Vandaag is de mentoring clinic begonnen en ik mocht de aftrap doen met een oude bekende aan mijn zijde: een knallende hoofdpijn! Vanavond doe ik een sessie de ik "Je temperament en mentoring heb genoemd". Ik begin met een overzicht van de geschiedenis van de temperamentenleer. Het is de laatste jaren best wel populair geworden en er zijn mensen die hierin heel ver gaan en voortdurend bezig zijn om mensen onder te verdelen en hun eigen en andermans gedrag te verklaren met statements zoals: "ik ben een hoge I" of "dat is nu een typische S". Overdrijven is een, ontkennen is iets anders. Ik noem het een observatieleer die mensen helpt om zichzelf en anderen beter te begrijpen. Een voorbeeld: ik word weinig gebeld. Gelukkig. De reden daarvoor is heel simpel. Ik houd er niet van om gesprekken over de telefoon te voeren. Ik ben snel afgeleid, kan moeilijk mijn onverdeelde aandacht geven. De perso...

Zondag 24 Feb Vandaag in vier en een half uur uur de 570 kilometer naar Mosbach gereden. Dat is een record. Op zondagmiddag rijden er nauwelijks vrachtwagens op de snelweg. Dat scheelt dus. Hier aangekomen mijn spullen uitgeladen en ontdekt dat ik een kamer deel met drie anderen. Alleen vanacht ben ik nog alleen. Ook hebben we een keuken zodat we onze eigen thee en koffie kunnen zetten. Morgen maar even boodschappen doen dus.Morgenochtend nog vrij en om twaalf uur ontmoet ik mijn collega's met wie ik de coaching clinic verzorg. We gebruiken de middag om bij te praten en inhoudelijk de zaken op elkaar af te stemmen. Dinsdagochtend beginnen we dan. Vanmorgen gesproken in de Brandaris. Zelf had ik het gevoel dat het wat aan de technische kant was maar de reacties na afloop stelden me gerust. Het was blijkbaar goed te volgen en men kon er wat mee. De grootste uitdaging is om na de dienst aan een bakje koffie zien te komen. De nog geen twintig meter naar de balie zijn een bijna niet te ...

Vanmorgen werd ik met een overweldigend lentegevoel om 05.45 wakker en in dacht dat het al een beetje licht begon te worden. Toen ik om zes uur richting het overblijfsel van het Zestienhovense Park jogde, realiseerde ik me dat dat lentegevoel me had misleid. De werkelijkheid is dat het pas tegen 07.00 een beetje lichter wordt. Thuisgekomen was het in ieder geval licht genoeg om door m'n twee buurjongen gesignaleerd te worden. Ze zaten op de bank met wat spulletjes op hun schoot en onder hun armen geklemd. Vandaag zouden ze bij ons logeren (tot woensdag) en ze waren er helemaal klaar voor en konden niet wachten totdat hun ouders eindelijk naar Amerika vertrokken. Vandaag kreeg ik per post twee exemplaren van "Avontuurlijk leven" van Luci Shaw (Engels: The crime of living cautiously, zie foto cover hieronder). Ik kreeg deze exemplaren als bedankje voor het schrijven van een aanbeveling op de achterkant van het boek. Ik wil ze graag doorgeven aan geinteresseerden. Als de tit...

Vandaag vrijwel de hele dag bezig geweest met het ontwikkelen van een les over 'Temperament en Mentoring'. Ik ga er van uit dat de meeste deelnemers zich bewust zijn van hun temperament met de daarbij horende sterke en zwakke kanten. Om niet in allerlei herhaaloefeningen terecht te komen moet er dus flink wat huiswerk worden gedaan om het interessant te maken en te houden. Ik denk dat het gelukt is, maar het laatste woord daarover is aan de deelnemers zelf. Dat de mensen vroeger niet achterlijk waren bewijst wel het feit dat Aristoteles en wat andere jongens hier 2.500 jaar geleden al dingen over vaststelden en dat daar in grote lijnen weinig aan verander is. Het enige wat er in de moderne tijd wordt gedaan is het materiaal herschikken, herbenoemen, copyrighten en er flink aan verdienen. Wat we uit het oog verloren zijn is de vaststelling door Salomo dat er niets nieuws onder de zon is. Wij denken ons slim maar we zijn het niet. De enige die echt lol heeft gehad moet Adam zijn...

En nog zoveel te doen. Aanstaande zondag vertrek ik naar Duitsland. Volgende week verzorg ik met enkele collega's een mentoring clinic. Dan zijn er het volgende weekend vergaderingen als een vervolg op de discussies over recrutering die de Task Force in december vorig jaar in Atlanta voerde en daarop aansluitend is er de jaarlijkse International Leaders Meeting. Voor de mentoring clinic moet ik nog veel voorbereiden. Ik wil even ingaan op de clinic. Daar worden namelijk nogal eens vragen over gesteld. Het is niet zo dat er alleen zieke mensen aan meedoen. De clinic beoogt om mensen naar een hoger niveau van functioneren te brengen. Net zoiets als iemand die naar de oogarts gaat omdat hij niet scherp ziet. Als het goed is draagt de kliniek van de oogarts ertoe bij dat de bezoeker uiteindelijk nog beter gaat zien dan dat hij al deed. Zo is het ook met mentoring. De meeste mensen zijn een mentor van anderen zonder dat ze dat van zichzelf doorhebben. Ze doen het intuitief en kunnen oo...

Als Jezus ons leert bidden "Geef ons heden ons dagelijks brood", zou het dan misschien mogelijk kunnen zijn dat het om brood gaat? Waar en wat ik er ook over lees; uiteindelijk wordt er een geestelijke draai aan gegeven en gaat het weer over mij en mijn geestelijk leven. Is het echt zo moeilijk on de blik van onszelf af te wenden en om ons heen te gaan kijken of er nog iemand is die ook een boterham nodig heeft? Hier sprak ik gisteren over in Eindhoven. De kern van mijn boodschap was dat je een christen kunt herkennen aan het feit dat hij z'n boterhammen deelt met anderen. Een volgeling van Jezus is een "ons" mens en niet langer een 'ik' mens. Die boterham ging er niet bij iedereen even vlot in. Iemand hield steevast vol dat het om het geestelijk brood gaat en daar moet ik me mee voeden. Dit denken heeft ertoe geleid dat generaties christenen zich hebben afgezonderd van de wereld en hun activiteiten hebben gereduceerd tot programma's waarin de 'z...

Ik had niet in de gaten dat er zoveel mensen om heen leden aan winterdepressie. Ik zie mensen van de een op de andere dag blijer worden. Nu raakt het denk ik iederen wel een beetje. Toen ik gisterenochtend een rondje ging hardlopen door wat er nog over is van het Zestienhovense park betrapte ik me erop dat m'n smile ietsje breder was dan in de superdonkere wintermaanden. Toch wel lekker om bij een opkomende zonnetje hard te lopen. Helder lucht met de vrieskou er nog in. Vandaag zowel heen als terug naar de kerk gelopen. Het was gewoon heerlijk wandelweer. Vanmiddag drie mensen mee kunnen nemen naar de dienst in Eindhoven waar ik sprak over "Geef ons heden ons dagelijks brood". Ik heb me vooral gericht op het feit dat Jezus het heeft over "ons" waar wij het liever hebben over "ik". Vanuit de auto chinees besteld en bij thuiskomst, net even na 20.00, als hongerige wolven de bestelde chinees verorberd. Veel bot dit keer. Zal een magere geweest zijn.

Alles wat los staat kan vallen en doet dat soms ook. Zo ook mijn externe harde schijf. Ik heb vandaag geleerd dat deze niet gemaakt is om mee te volleyballen. Ook een val van slechts 70 centimeter is teveel van het goede. De externe harde schijf is niet meer. Ik kan me nog herinneren dat we bij OM 2o jaar geleden een extra grote harde schijf moesten kopen van wel 40 Mb. Die kostte toen 1000 gulden. Dat is omgerekend zo'n 22 euro per Mb. Mijn gevallen apparaat bevatte 250 Gb: 40 cent per Gb, 4 cent per 100 Mb dat is 4/100 cent per Mb. Twintig jaar geleden zou dit 250.000 x 22 euro = 5.550.000, 00 euro hebben gekost. Morgen komt de nieuwe. Via het internet kun je vaak snel en voordelig aan nieuwe spullen komen. En we doen er nog 70 Gieg bij! Ik denk dat ik het apparatus wat verder van de bureaurand zet. Wat echter nog belangrijker is dat ik in het vervolg eerst de USB kabel loskoppel voordat ik mijn laptop verplaats. Vanmorgen met mijn preek voor aanstaande zondag in Eindhoven bezig ...

Nog even terugkomend op mijn vorige Blog waar ik de tweewekelijkse gebedsavond noemde. Er zijn denk ik maar twee manieren om grote(re) groepen mensen aan het bidden te krijgen. De eerste is om het op te leggen (mensen komen omdat er straf of afwijzing tegenover staat) of een opwekking van God (daar wil je echt bij zijn). De Brandaris is gelukkig een plek waar mensen niet onder druk worden gezet Het wachten is dus nu op die opwekking. De vraag gaat dieper. Ik denk dat christenen overtuigd zijn van de noodzaak en het belang van persoonlijk en collectief gebed maar worstelen met de vraag of de format van een tweewekelijkse bidstond dan wel zo effectief of juist is. Laat ik, in plaats van het op de Brandarianen af te reageren, wat een enkele Bloglezer heeft geirriteerd, het dan maar over mezelf hebben. Misschien dat dat helpt. Waarom ga ik naar de bidstond? 1. Oudsten en diakenen worden geacht bij de gebedsavonden aanwezig te zijn. Als ik zou zeggen dat ik ga omdat het het hoogtepunt van d...

Het begon vannacht. Ik had al geslapen toen ik werd gebeld. Ruben stond met een dolgedraaide versnellingsbak in Hoek van Holland. Of ik hem even op wilde halen. Natuurlijk. En dan wachten op de Wegenwacht. En dan wachten op de sleepwagen. Thuisgekomen kon ik niet meer slapen en nam daarom een inslapertje. Het probleem is dat, ook al gaat het om een inslapertje, je de andere dag een paar uur leuk gaar bent. En daar was geen tijd voor omdat Martha in haar wijsheid en nesteldrang besloten had dat we met alle in huis zijnde gezinsleden gezellig om 07.30 zouden ontbijten. Vervolgens brachten we Moniek naar Schiphol. Als alles goed is gegaan is ze nu in haar appartement haar koffer aan het uitpakken. Ze gaat stage lopen in een vijfsterrenhotel waar alleen maar Spaans gesproken wordt. Een aardige uitdaging dus. Vanavond hebben we de tweewekelijkse gebedsavond van de Brandaris. Vrijwel alle christenen geloven in de kracht en het belang van collectief gebed. Weinigen zijn hier echter voldoende...

Vamorgen even de stad in geweest met Moniek en Ellen. Moniek vertrekt morgen voor vijf maanden naar Barcelona voor haar stage in het kader van haar opleiding luchtvaardienstverlening. Ze vindt het best wel spannend en wij ook. Zo zijn we terechtgekomen bij een eetgelegenheid die bij de meeste Nederlanders bekend is vanwege de grote M in het logo. Vandaag hadden ze een bijzonder variant: hamburger met zuurkool en spek; ik heb de burger in z'n geheel opgegeten. Iets wat me normaal gesproken niet lukt. Het meest opmerkelijk hiervan is dat we buiten in de zon zaten. Op 12 februari! Ook vanmiddag hebben we in de tuin koffie gedronken. Global Warming? Bring it on! Hoe vroeger het zomer is, hoe beter. Ik geef m'n laptop mee aan Moniek en ben op het internet op zoek gegaan naar een redelijke geprijsde laptop die ik dan ga gebruiken. Uiteindelijk m'n bestelling geplaatst en betaald, krijg ik bericht dat de levering een maand duurt. Als ik dat geweten had was ik wel naar de Mediamark...

Vanmiddag gingen Martha en ik nog even de stad in nadat we afscheid hadden genomen van de familie Hollander, die donderdag voor drie jaar naar Seattle vertrekken. Ik zal ze missen. Met name Erik die een uitstekende voorzitter van de werkgroep zending is geweest. Bij de HEMA aangekomen laadde ik eerste een slagroomgebakje op het serveerblad en schoof het langzaam richting kassa. Al schuivend kom je nog veel meer lekkere dingen tegen. Na het gebak volgde de erwtensoep met roggebrood en katenspek. Vervolgens koffie (ik wist van de vorige keer dat de HEMA geen lekkere koffie had maar hoopte dat het vandaag anders zou zijn. Dat was het overigens niet). Een dergelijke unieke combinatie kan het best als volgt genuttigd worden. Begin met het hartige en eindig met de zoetigheid. Ik ben niet misselijk geworden. Martha en ik besloten dat we dit te weinig deden (niet de verkeerde combinaties eten maar samen iets gezelligs doen). We hebben maar niet gezegd dat we dit vaker zouden moeten doen. In de...

Het is altijd weer een verrassing om te zien wie er op een Life Direction weekend afkomen. Van de drie Brandarianen die zich bij mij hadden gemeld met de mededeling dat ze het weekend mee wilden maken was geen spoor te bekennen. Uiteindelijk deed er een Brandariaan mee en dat nadat het twee manden lang wekelijks in de mededelinge was herhaald. De Brandariaan die meedeed was een goede bekende: m'n eigen zoon Ruben. De overige 18 deelnemers waren voornamelijk studenten. Daarnaast deed een docent, een huisvrouw, een medewerkers alarmcentrale, enkele IT-ers en enkele algemeen zoekenden mee. De groep was actief betrokken en onder de gestelde vragen zaten enkele oude bekenden: Hoe is het mogelijk dat iemand een zooitje van zijn persoonlijke leven maakt en toch door God gebruikt wordt? Die vraag wordt eigenlijk altijd gesteld als ik het over de gaven van de Geest en de vrucht van de Geest heb. Mijn stelling hierbij is dat er geen voorwaardelijke koppeling tussen deze twee bestaat. Het is ...

Zometeen vertrekken Martha, Ruben en ik naar Bantega voor het Life Direction weekend. We hebben twintig deelnemers. Dat is een mooi aantal. Iets meer mag ook maar een groep van twinitig heeft als voordeel dat je elkaar een beetje leert kennen. Aanstaande zondagavond hoop ik de blog weer bij te werken. Verder is er deze week gewoon weinig boeiends gebeurd. Ik heb m'n tijd een beetje uit moeten zitten omdat m'n zicht nog niet voldoende is om te kunnen lezen. Ik zie dubbel! Maar goed, het gaat elke dag beter.

Met de beeldschermresolutie op maximaal kan ik nu lezen wat ik doe. Daar had ik eerder aan moeten denken. Gisterenavond mochten de zogenaamde "verbandlenzen" eruit. Daarbij was beloofd dat het zicht de dag daarna en daarna wat minder zou zijn. Ik kan ervan getuigen dat dit waar is. De techniek die de oogarts gebruikt is door hemzelf bedacht en heeft als groot voordeel dat er helemaal geen littekeneweefsel in het oog achterblijft en de risico's van de operatie tot het absolute minimum beperkt zijn (i.p.v. het epitheel weg, en later terug te klappen lost hij het gewoon op in alcohol. dat groeit in 2 -3 dagen weer aan). Nadeel is dat het herstel langzamer verloopt en het zicht een paar weken troebel is. Achteraf zou ik denk ik toch voor de wat oudere, maar ook beproefde LASEK methode hebben gekozen. Mensen die deze behandeling ondergaan komen met die stoere verhalen dat ze nauwelijks napijn hadden en meteen 100% konden zien. Genoeg over dit gedoe. Mij hoor je er niet meer ov...

Ik ben even uit de bloglucht. Heb zaterdag m'n ogen laten laseren en en kan m'n ogen nu amper open houden. Ik hoop dat het morgen of overmorgen (woesdag) weer beter gaat en ik weer met heldere ogen de wereld in kan kijken. Zelfs de reflectie van het scherm is me momenteel iets te te veel.