Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Onderstaand verhaal kom je in verschillende varianten tegen. Stepehen Covey heeft het idee uitgekauwd in zijn boek "First Things First". Het verhaal kan een hulp zijn voor mensen die hoofd en bijzaken niet kunnen scheiden. Ik heb er wat foto's bij gemaakt om het verhaal op te leuken. Bovendien blijven beelden beter hangen. Een meester gaf eens les aan economiestudenten. Op zijn bureau legde hij een glazen vaas en een aantal kiezelstenen. Een voor een deed hij de stenen in de vaas, totdat er geen steen meer bij kon."Is de vaas vol?", vroeg hij aan de klas?" "Ja", oordeelde de klas. De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een pot met zand, dat hij in de vaas gooide. Met een beetje schudden verdween al het zand in de vaas."Is de vaas vol?", vroeg hij weer aan den klas. "Ja", oordeelde de klas. De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een kan water, dat hij in de vaas gooide. "Nu is de vaas vol," z...

... weten mensen van gekkigheid niet meer waar ze hun geld aan uit zouden kunnen geven? Ja, het is bekend dat de commercie al lang en breed een dikke vinger in de pap heeft waar het gaat om wat we lezen (als meer dan 100.000 mensen het boek al gekocht hebben moet het wel een goed boek zijn) en kritiek wordt al snel gedegradeerd tot ramsj. "Hoe kunnen we de achteloze mensen nog meer geld aftroggelen?" ligt aan de basis van de meerderheid van producten die in wat voor schappen en waar dan ook te vinden zijn. Het gaat al lang niet meer om diensten. Het gaat om geld, om winst, en dat wordt vaak onterecht verward met "zegen." Twee producten wil ik er even uitlichten. Een boekje dat geheel onterecht in de ramsj is terechtgekomen en een ander totaal nutteloos product waarvan je je afvraagt of het misschien als grap is bedoeld. Het boekje "A Letter to Jabez" (40 eurocent by Christian Book Distributors), is een zeer goede kritiek op het eens zo mateloos populaire b...

"Meneer, u heeft me uitgelegd hoe ik er moet komen maar ik ben bang dat ik verdwaal. Wilt u alstublieft voor me uit rijden?" Dat wilde die meneer wel en we vertrokken. Ik had me al lange tijd verheugd op het weerzien met een vriend die ik al jaren niet had gezien en had sterk het gevoel dat ik er naar toe moest. Ik herinner me dat ik me bij hem altijd op m'n gemak voelde. Een soort van thuiskom gevoel, maar dan nog sterker. Een beetje moeilijk te beschrijven. Ik was zijn adres kwijtgeraakt en ben jaren bezig geweest om hem op te sporen. Nu stond ik hier dan met zijn adres in de hand. De aardige manier zou me nu door de stad loodsen en op het adres van mijn vriend afleveren (nee, GPS werkte niet wegens wegwerkzaamheden; alle instructies van de computerstem ten spijt). Op eigen kracht was ik er niet gekomen. Ik ben niet zo goed met kaarten en/of instructies. De meneer rijdt voor me uit. Zijn auto is makkelijk te volgen. Een soort van Ferrari rood, maar dan geler. Ik zie dat...

Wanneer ik een boek lees maak ik gebruik van hulpmiddelen om informatie over de auteur te vergaren. Of het nu fictie is of wetenschappelijk materiaal maakt niet uit. De schrijver krijgt een gezicht, een geschiedenis, een staat van dienst, een bibliografie of een eulogie waardoor het verhaal meer (of minder) inhoud en betekenis krijgt. Met muziek heb ik dat ook. Ik kan van een muziekstuk genieten maar doe dat des te meer als de muzikant informatie verschaft over het waarom van het stuk, onder welke omstandigheden het stuk is geschreven. Ik begrijp het boek, of het muziekstuk veel beter en ervaar een bepaalde mate van verbondenheid met de auteur; het wordt persoonlijker. Als God over Israël zegt, "Zij kenden mijn wet, niet mij (Jer. 2:8)," zegt Hij impliciet dat het kennen van de auteur van groot belang is bij kennen van zijn werk. Als die verbinding tussen de auteur en de lezer niet aanwezig is, wordt het werk van de auteur gereduceerd tot platte tekst; informatie zonder commu...

Stel je voor dat het kleinpolderplein in zou storten. Dan zou over een paar jaar het uitzicht er zo uit kunnen zien. Nu moet ik er voor naar Engeland. Dit is vanuit m'n slaapkamer. Niet echt vervelend.

Is het verhaal van Abraham die bereid is om zijn zoon Isaak te offeren nu wel of niet echt gebeurd? Persoonlijk denk ik dat het authentiek is en niet slechts symbolisch. Maar het lijkt een ongebruikelijke uitzondering te zijn op de norm. Dat zien we wel vaker in het Oude Testament wanneer God zijn profeten taken opdraagt die we nu als on-Bijbels zouden kwalificeren. Wat centraal staat in de geschiedenis van Abraham is zijn geloof. Zonder deze component zou Abraham niets meer zijn dan een potentiële moordenaar. Maar met dat bijzondere geloofscomponent krijgt het verhaal een andere lading. Soren Kierkegaard heeft hier een intrigerende verhandeling over geschreven in "Fear and Trembling." Ik laat hem hier zelf aan het woord. Sorry dat het in het Engles is maar de tijd ontbreekt om het te vertalen. "Now the story of Abraham has the remarkable property that it is always glorious, however poorly one may understand it; yet here again the proverb applies, that all depends upon w...

"Ga jij nu maar lekker zitten." In deze vorm wordt "lekker" vaak gebruikt en gehoord; "lekker een ijsje (hamburger, patatje) kopen, lekker op vakantie." Lekker kan ook vervangen worden door "even." Zelf gebruik ik "even" het meest. Ik ben niet zo'n ijsliefhebber en wat er lekker aan zitten is, heb ik nog niet ontdekt. Ik sta vaak lekker, of loop even wat rond. Lekker en even hebben hierbij de functie van het legitimeren van afwijkend gedrag. Wat iemand impliciet bedoelt als zij zegt, "ga jij maar even lekker zitten," is dat het niet de bedoeling is dat het een permanente situatie wordt. Het is tijdelijk en is geen precedent. "Ga jij maar lekker zitten terwijl ik de vaat doe," mag dus niet worden opgevat als zou dit de norm zijn. De vaatdoener vindt blijkbaar dat ik het heb verdiend om niet aan het vaatgebeuren deel te nemen. Ik kan een lange reis achter de rug hebben en mag dus lekker uitrusten of ik ben te lomp ...

Gisteren op 'uitzending gemist' een Netwerk documentaire bekeken over misbruik binnen het protestantisme. In deze documentaire wordt er een zendingsschool uitgelicht; een kostschool waar kinderen van zendelingen heen werden gestuurd zodat de ouders ongestoord hun arbeid voor God konden verrichten. Kinderen vanaf een jaar of zes gaan naar de kostschool. Het was het beleid van de organisatie; ouders en kinderen hadden geen keus. Afgezien van de wantoestanden in de kostschool zelf: het emotionele, lichamelijke, psychische en seksuele misbruik van de kinderen en de gevolgen ervan voor hun levens nu, ligt er een theologische dwaling aan ten grondslag. De aanname heerst dat het dienen van God altijd offers vraagt. En ja, Jezus maakt in de Evangeliën duidelijk dat het volgen van Hem niet zonder gevolgen is. Er hangt een prijskaartje aan. Deze offers krijgen een heroïsch tintje naarmate dat offer in omvang en in pijnbeleving toeneemt. Misschien namen de ouders en de leiders van de orga...

Gisterenavond wilde ik het journaal zien. Ik was benieuwd wat er, nu de voetbalgekte voorbij zou moeten zijn, zo her en der in de wereld ook nog gebeurde. Het olielek kwam even voorbij maar verder sloeg de klok nog steeds voetbal. Het irriteerde me de laatste weken al behoorlijk, maar nu ging het te ver. Ik heb de tv uitgezet en ben een boek gaan lezen. Ik kon het niet meer verdragen. Zo zal het ook gegaan zijn toen Nederland besloot om God buiten de deur te zetten. Dat ging ook niet zonder slag of stoot en de centraliteit van het geloof heeft decennialang nagewerkt en, zonder dat men zich er bewust van is, is dat geloof niet uit het systeem te bannen. Onze grondwet is er zelfs op gebaseerd. Maar net zoals een voetballer maar weinig invloed heeft op de mate van en hoeveelheid aandacht die wij hem geven, lijkt God de keuze in welke mate wij hem aandacht geven ook aan ons te laten. Dat geloof bindt de Hollanders al lang niet meer samen en dat heeft gevolgen. Na verloop van tijd vergeet ...

En dat is wat er aan de hand is. Miljoenen Nederlanders verenigen zich omdat ze beseffen dat ze zich in een crisis bevinden. Een crisis heeft goede kanten. Het schept saamhorigheid, gevoelens van broederschap, een gemeenschappelijke vijand en vriend en buren die eerst niet met elkaar spraken doen nog weken na de brand nog navraag naar elkaars welbevinden. Een crisis geeft ons ankerpunten, een gedeelde beleving die mensen aan elkaar verbindt. Op grote schaal gebeurt dit met de WK. We hebben daarbij met elkaar een groot scala aan relikwieën gecreëerd die de verbinding vereenvoudigen en het gevoel van samen door een crisis gaan en de wederzijdse herkenning versterkt: een specifieke kleur die bij waarneming of scandering het hele verhaal vertelt, foto's van helden die per held een aantal bekende en minder bekende anekdotes en legendes oplevert, een exotisch audio-instrument dat min of meer ongewild het toneel betrad maar al snel is geassimileerd als authentiek relikwie wordt erkend en...

Een uur geleden thuis gekomen uit het ziekenhuis, nu zonder appendix. In een ziekenhuis wordt je echt alleen maar zieker. Een uurtje thuis en ik kom helemaal bij. De oude vrouw naast me veranderde de zaal in een rookafdeling. Midden in de nacht stak ze een sigaret op. Na een berisping en het vertrek van de zuster weer een, en nog een. Ik dacht eerst dat ik droomde (je weet nooit na een narcose). De komende twee weken moet ik me rustig houden. Als er verder geen complicaties zijn, het was een flinke operatie (de ontsteking zat tot aan de aanhechting met het ding waar het aanhangsel aan vast zit) ben ik spoedig weer helemaal de oude. Je wordt er bij bepaald dat een lichaam maar een raar en gecompliceerd ding is.

Na de appendicitus. Nog steed trek in een patatje oorlog

Na enkele onderzoekje kwam er een chirurg aan mijn bed. De blindedarm moet er vandaag uit. Als alles meezit mag ik morgen weer naar huis. Ik wil hier zo kort mogelijk zijn.

...dus naar de dokter getogen. Die ziet op een echo dat het wormvormig aanhangsel van de blinde darm ontstoken lijkt. Eigenlijk zou ik meteen naar de afdeling chirurgie van het SFG moeten maar ik wacht tot morgen. Omdat ik niet overkom als een spoedgeval zullen ze me in een bed stoppen en pas morgen de onderzoekjes en eventuele behandeling starten. Dan slaap ik liever thuis. Mocht appendicitis bevestigd worden hoop ik dat ze het met een kijkoperatie oplossen zodat ik voor het weekend weer thuis kan zijn. Ja, ik weet het, ik ben altijd wat aan de optimistische kant.. Nu begrijp ik waarom ik me de laatste twee weken zo lamlendig voelde en nergens energie voor had. Vannacht niet geslapen van de pijn. Deze trok in de loop van de dag weg, van een zeven naar een ruime twee, maar ik weet dat dat niet alles zegt. Als ik morgen nu geen pijn meer heb, moet ik dan nog wel gaan? Ik kan er voorzichtig voor bidden. Toch? Wilde vanmiddag gaan hardlopen (waarschijnlijk om mezelf te bewijzen dat er mis...

Vanmorgen kon ik kiezen om te lezen uit Groot Nieuws, De NBV, de NBG, de Statenvertaling, de NIV, the NLT, Het Boek en The Message. Die vertalingen van de Bijbel staan letterlijk binnen handbereik. Daaromheen staan hulpmiddelen zoals The New International Greek Testament Commentary, The Expositor's Bible Commentary, de New International Dictionary of Old Testament Theology and Exegesis, de wat populairder Tyndale Commentaries en de New International Bible Commentary, aangevuld met de Systematic Theology van Berkhof, Oden en Grudhem en, last but not least, twee sets bijbelse encyclopedieën. Dan heb ik het nog niet eens over de schat aan hulpmiddelen die online gratis ter beschikking worden gesteld. Maakt het van mij een betere gelovige? Die vraag overdacht ik toen ik eergisteren het programma van de EO zag, " God in de lage landen ," met stip een van de betere series van de laatste vijf jaar. Toen in 1637 de Statenvertaling onder de pers vandaan kwam, was dat niets minder ...

Een oudere dame die namens een plaatselijk initiatief tot bevordering van integratie in Schiedam, gezeten was achter een marktkraam met daarover de gedrapeerde vlag die de visie van het initiatief verwoordde, vroeg me of ik ook foto's voor de krant maakte. Ik was in het Julianapark te Schiedam waar mijn zoon Martijn zou voordragen uit z'n bundel Melktanden. Als trotse vader was ik bezig om dat digitaal vast te leggen. De vrouw moet gedacht hebben: "man van middelbare leeftijd, ietwat te zwaar, kaki broek, wit overhemd, flinke camera (met de zonnekap lijkt een lens heel wat groter), veel geklik, geloop en schijnbaar vaardig door het camera-menu werkend" en associeerde dat met "krant." Op haar vraag kon ik kort zijn en dacht dat twee woorden zouden volstaan: "nee hoor." Maar zo gemakkelijk kwam ik niet van haar af. "Ja, want weet u wat het is? Als er in Schiedam ook maar iets groeit of bloeit wordt het meteen neergemaaid. Om iets in bloei te kun...

Gisteren "Dat moet ik nog een plekje geven" van Jeffrey Wijnberg besteld. De boekbespreking in de Volkskrant van zaterdag deed me besluiten om niet te wachten tot het boek in de Ramsj ligt of tweedehands wordt aangeboden maar om het stante pede te bestellen tegen de volle prijs (maar wel bij een internetwinkel die geen portokosten berekent en daarvoor moet je niet bij die drieletterige zaak punt com zijn). De quotes zijn dermate provocerend en stimulerend dat uitstel een masochistische daad zou zijn. Lees maar: "Zo maken ze ons tegenwoordig wijs dat we behoefte hebben aan diepgaand contact. Da's flauwekul. 'Wie aan de oppervlakte blijft is meestal gelukkiger. De meeste problemen in het huwelijk worden veroorzaakt door overmatig diep contact.'" Nog een: 'Gebrek aan eigenwaarde is doorgaans niet de oorzaak van problemen, maar eerder het gevolg van slecht gedrag. (...) Zelfvertrouwen in de absolute betekenis van het woord bestaat helemaal niet.' Di...

Vandaag absoluut geen werk. Ook niet nadenken. Hooguit wat reflectie op 28 jaar huwelijk met mijn geliefde Martha. 2 juli 1982 was ook een uitzonderlijk warme dag.

Ik heb drie dikke boeken gelezen over fietsen waarin tot in het kleinste detail wordt uitgelegd wat er voor nodig is om daadwerkelijk te kunnen fietsen. Ik heb veel geleerd en kan nu fietsen. Ik heb dan wel nog nooit een fiets gezien of vastgehouden maar ik kan wel fietsen. Daarvan ben ik overtuigd. Het met goed resultaat volgen van een cursus betekent niet perse dat je ook iets hebt geleerd. Leren staat voor veel mensen gelijk aan het tot zich nemen van informatie. Leren is dat wat boven de kennis uitstijgt. Pas als informatie, of kennis, tot een verandering in denken en gedrag leidt is er sprake van leren. De Grieken hebben er een mooi woord voor. Eigenlijk twee: meta (boven of, verder dan) en noia (verstand). Wij zijn zeer bekend met het woord wat wij hiervoor gebruiken. Echter, als ik het woord noem, zal het zeker niet het beeld oproepen van iets dat voor een verandering van gedrag en denken staat. Wat dat betreft kan een woord een wel heel erg eigen leven gaan leiden. Het woord ...