Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

In 1 Koningen 19:19-21 is het verhaal van de roeping van Elisa te vinden. De roeping komt middels een boodschapper, in dit geval de profeet Elia, tot stand. Elisa gooit z'n mantel naar Elisa toe, die onmiddellijk begrijpt wat er aan de hand is. Of het okay is als hij pa en ma nog even gedag gaat zeggen, vraagt hij aan Elia, waarop deze antwoord "Wat heb ik u eigenlijk aangedaan?" Zo maakt Elia duidelijk dat Elisa hem geen antwoord of verantwoording schuldig is, maar dat zijn antwoord aan God alleen is; Elia was slechts de boodschappenjongen. Het is onmogelijk om helemaal te ontkomen aan de rol en de plaats van de boodschapper en het werk dat hij vertegenwoordigd. Misschien vond Elisa het hartstikke cool om met Elia te gaan werken en in de profetenbusiness te geraken; het aanzien, de unieke uitdagingen en problemen, een eigen mantel... Daarom is het van belang dat Elia duidelijk maakt dat, waar het Elisa's antwoord op Gods vraag betreft, ze niets met elkaar te maken he...

Regelmatig lees of hoor ik uitspraken in de trant van christenen die geen of nauwelijks te maken hebben met verdrukking en vervolging, zich af moeten vragen of ze eigenlijk wel christen zijn. Jezus heeft immers gezegd dat zijn discipelen in de wereld verdrukt zouden worden, ergo, iemand die niet verdrukt wordt, is dus geen echte discipel. Het probleem is niet zozeer wat Jezus zegt, maar eerder wat we er als mensen van maken. Wat is die verdrukking? Veelal wordt deze geassocieerd met daadwerkelijke fysieke vervolging of, op z'n minst tegenstand van collega's en familie omwille van het Evangelie. Nu kun je je afvragen of iemand die de irritatie van anderen oproept door te pas en te onpas zijn geloof uit te dragen op een manier die vergelijkbaar met een niet te stoppen vrachtwagen die een doodlopende weg inrijdt en onherroepelijk tegen de muur aan zal knallen, zich mag beroepen op deze woorden van Jezus: "Zie je wel, ik moet wel een goede christen zijn want ik heb last van ...

Gisterenavond de laatst bladzijden van Douglas Kennedy's The Moment gelezen. Ik heb alle boeken van Kennedy gelezen. Altijd spannend, intrigerend, vaak absurd en onwerkelijk en dan zomaar een boek dat "normaal" genoemd kan worden. Een verhaal over liefde en verraad, waarvan het verraad onverwachts komt en onwerkelijk aandoet. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Koude oorlog en de val van de muur. De liefdesband tussen de twee hoofdpersonen is zo sterk gesmeed dat de gedachte aan verraad ondenkbaar is. Hartverscheurend. En toch gebeurt het. Later in het verhaal als de lezer geconfronteerd wordt met de achtergrond van het verraad begin je te beseffen dat er een logische reden voor het verraad was, in de orde van grootte die je in Sophie's Choice tegenkomt. Het verhaal bevestigd wat ik al wist. De wereld is ziek we zijn er allemaal in min en meerdere mate mee en door besmet. Verraad is de zwartste kant van een van de kwetsbaarste ideeën: overgave. He...

Ik loop door de hal van het leven met haar talloze deuren in allerlei kleuren, vormen, maten en gewichten. Achter al die deuren liggen mogelijke antwoorden op de grote vragen van het leven te wachten. Bij iedere deur is het weer een puzzel om uit te vogelen hoe die open gaat en als die deur al open kan, vallen de antwoorden zo vies tegen. Een deur valt op omdat deze helemaal niet op een deur lijkt. Ik loop erlangs en tot mijn verbazing zie ik door de deur, het lijkt meer een permanente opening, de God van het leven, schepper van hemel en aarde. Mijn hart begint sneller te kloppen. Zou dit het zijn? Kan ik hier terecht? Die deur. Het is een ongewone deur. De deur lijkt te leven. De deur is het leven! "Dankzij onze Heer Jezus Christus staat de deur naar Gods genade voor ons open" (Romeinen 5:2).

Vrijdagmiddag was "booking time:" tickets voor de komende maanden, hotelovernachtingen en autohuur voor de komende maanden. Van een boeking lukte de betaling niet. Telefonisch contact gehad met "supersaver" en de zaak teruggedraaid. Vervolgens ergens anders geboekt. Vanmorgen dezelfde reis weer geboekt, bij weer een andere discounter zodat ik nu eenzelfde reis twee keer geboekt heb. Gelukkig gaat het niet om astronomische bedragen (net iets meer dan 100 euro) maar toch is het ongeloooooflijk stom. Is dat nu de leeftijd dat je na een dag al vergeten bent wat je nu wel en niet de dag ervoor deed?

Vandaag zou mijn vader 80 jaar zijn geworden. Zestien jaar geleden hebben we hem echter al naar het graf gedragen. Menselijk gezien zou hij veel langer hebben kunnen leven als hij wat beter voor zichzelf had gezorgd. Het liep allemaal anders. Gek eigenlijk dat naarmate ik zelf wat ouder wordt, de vraag naar identiteit alleen maar toeneemt. Je verleden, je geschiedenis en vorming worden in zo'n grote mate bepaald door de omgeving waarin je opgroeit. De belangrijkste componenten van zo'n omgeving zijn vader, moeder, opa's en oma's en broers en zussen. Mis ik mijn vader? Ja. Ik had hem graag beter willen begrijpen. Gesprekken die we hadden waren nooit diep; het leek wel alsof hij niet in staat was tot intimiteit met zijn eigen kinderen. Iets dat je toch wel zoekt in een relatie. Iets van dat onvermogen heb ik meegekregen. Intimiteit is zeker niet mijn handelsmerk. Bij flarden beleef ik het in gesprekken. Niet ieder gesprek met Martha en/of een van de kinderen is intiem. Da...

Het zit er bijna op. Na uren van schuren, gronden, plamuren, schuren, aflakken zit de klus er zo'n beetje op. All houtwerk aan de achterkant (de zonkant) van het huis staat lekker in de tjet. Omdat het huis van voor de oorlog is, kom je ook wel het e.e.a. tegen dat aandacht behoeft. Zo heb ik wat vooroorlogs schrootwerk achter het zonnescherm moeten slopen en een modernere oplossing creëren. Net toen dat stukje gevel bloot lag brak het noodweer over Nederland uit (donderdag de 14e). Liters water sloegen door de kieren en gaten in het stukje blote muur door de gevel de woonkamer binnen. Slechtere timing kon haast niet. Nu is het allemaal weer dicht en ik ben best wel trots op het eindresultaat. Gek eigenlijk dat ik bij het klussen sterk de behoefte voel om alles uit elkaar te halen en dat ook doe. Levert altijd heel veel meerwerk op. Achter het dakgootje verven? Oplossing, dakgoot eraf halen. Zichtbaar wordt het oude, verrotte schrootwerk met alle gevolgen van dien. Omdat de dakgoot...

In een luchtledige ruimte heeft vliegen geen betekenis. Alles en iedereen bevindt zich in een permanente zwevende toestand en niemand roept "kijk mij eens, ik kan vliegen." Vliegen vereist ook nog eens voortstuwing. Zonder voortstuwing blijft het bij een passief zweven. In een luchtledige ruimte is er vooral behoefte aan verankering of, bevestiging. Zweven lijkt wel leuk maar het creëert, vooral op termijn, veel problemen. Nu wordt er van alle kanten tegen Gods wetten aangeschopt en mensen ergeren zich aan woorden zoals zonde, hel, slechtheid en noem maar op. Zonde wordt goedkoop gemaakt door rare vergelijkingen te gebruiken die de plank behoorlijk misslaan: "zonde is als je slagroom klopt en je bent vergeten de suiker erbij te doen." Slechtheid is een te heftig woord en daarvoor is het eufemistische "iedereen is anders of, uniek" in de plaats gekomen waarbij we "onze diversiteit vieren." De hel wordt nauwelijks meer genoemd of verwezen naar een ...

Als er een wet is die nooit discrimineert of uitzonderingen kent, is het wel die van de zwaartekracht. Hoewel niet altijd even plezierig, vooral als je ongewild en ongepland van een hoogte valt zonder de nodige maatregelen om tot een zachte landing te komen te hebben kunnen treffen, is het toch een redelijk plezierige wet. Het houdt alles zo'n beetje op z'n plek en omdat de zwaartekracht constant is hebben we onder andere natuurkunde en mechanica. Zonder de wet van de zwaartekracht zou er slechts sprake zijn van 'natuur' omdat er van het 'kennen' niets terecht zou komen. Zolang de aarde haar rondjes blijft draaien en wij binnen de atmosfeer van de aarde blijven worden we overeenkomstig de wetmatigheden die deze constanten opleveren gewoon lekker naar het middelpunt van de aarde getrokken. Daarom weet ik dat ik vanmorgen gewoon 87 kilo woog. Zoals vele van mijn mede aardgebondenen droom ik wel eens dat ik kan vliegen. De gedachte om ietwat losjes van die onherroe...

Een van de levensthema's die mij mateloos interesseert is dat van "veranderen." Hoe verandert een mens? Zijn er fases te onderscheiden? Aan wat voor randvoorwaarden moet een veranderingsproces voldoen? Wetenschappers zullen altijd hun best doen om het veranderingsproces zichtbaar en meetbaar te maken. Hieronder zo'n model. De vraag is of de fases wel te onderscheiden zijn. De kritiek op het model is dan ook dat de mens ingewikkelder in elkaar steekt en de cyclus van veranderingsstappen niet lineair maar eerder als een hutspot ervaart. Iemand die in een veranderingsproces zit kan niet altijd helder aangeven wanneer de knop omging. Contemplatie (in het model de eerste twee stappen van voorbereiding en overweging, zal het proces eerder voortdurend ondersteunen en motiveren dan als onderscheiden fase worden beleefd. Hoe dan ook, als je naar het model kijkt en nadenkt over hoe een 'bekering' tot stand komt, dan hebben de bedenkers van de theorie toch aardig nagedac...

Vandaag bij hoge uitzondering door de sportsectie van de ochtendkrant gebladerd en zelfs een stukje gelezen. Normaal verdwijnt het sportkatern direct richting vuilverbranding; het doet me allemaal niet zoveel. Het verslag van de deelname van Olmpisch kampioene hoogspringen Jelena Isinbajeva aan een evenement in Heusden besloeg een volle pagina in de overigens nieuwsluwe zomerweken. Ze maakt haar opwachting, wordt met alle egards die een Olympische kampioene toekomen behandeld, ze bereid- en werkt temidden van alle tumult waarmee een dergelijk evenement gepaard in een zelfgekozen isolement haar sprong voor en af en verdwijnt na een verslaggever te hebben gemeld dat ze bij mooi weer hoger springt, in een sobere Opel. Afzondering en anonimiteit creëren een mythe rondom een persoon. Het gebrek aan interactie met de wereld en de mensen om iemand heen construeren een beeld van die iemand dat afhankelijk is van hoe ik de weinige signalen en informatie over die persoon interpreteer. Ik moet ze...

Binnen een week twee maal twee pagina's in de krant die ik momenteel lees over christelijke verslavingszorg. "Horeb" en "Victory Outreach" worden er uitgelicht en indirect "de Hoop" omdat deze professionele zorginstelling aan beide andere instellingen gelieerd is. Hoewel de krant niet met conclusies komt en vooral insteekt op het stellen van vragen, is de toon enigszins snerend; de plek die men God toekent in het genezingsproces wordt op z'n minst als dubieus afgespiegeld. God in de verslavingszorg. Mag dat wel? Is het gepast om de levensfilosofie van een organisatie zo duidelijk te profileren? Gelukkig leven we in een land waarin dat kan en mag. Als iemand het "Christelijk" in verslavingszorg niet zint, zijn er talloze alternatieven die allemaal weer vanuit een andere filosofie opereren. Neutrale verslavingszorg bestaat dan ook niet. Het is onmogelijk om zorg te verlenen vanuit 'niets.' Goed, je zou nog kunnen zeggen dat een neut...

God straft alle goddeloze en slechte mensen. Dat zien we duidelijk volgens Paulus. Ik kijk om me heen en zie het niet, of ik kijk verkeerd. Slechte en goddeloze mensen kunnen een leven lang hun gang gaan, hun medemens uitbuiten, kwellen, martelen en doden Zwendel, bedrog, leugen; de kranten staan er bol van. Waarom leeft Mugabe nog? Dat hij "door zijn slechte leven de waarheid over God in de weg staat" (Rom. 1:18), daar zijn de meesten het wel over eens. En voor de naam van Robert Mugabe kunnen we talloze andere namen van mannen en vrouwen plaatsen die hun slechtheid en goddeloosheid op micro en macro niveau demonstreren en er ongestraft mee lijken weg te komen. Als ik, en velen met mij, aan straf denk, dan zie ik toch vooral een demonstratie van vernedering, pijn, boete, gevangenisstraf, oog om oog, tand om tand en desnoods de doodstraf. Paulus helpt ons om er iets anders naar te kijken en Eugene Petersen parafraseert het zo: "Het volgende is er gebeurd: de mens kende G...