Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Af en toe maak ik de kruiswoordpuzzel in de krant. Om 05.52 hoorde ik de brievenbus klepperen. De Volkskrant werd bezorgd. De maandageditie is vaak een dunnetje waarvan de helft meteen de oud-papierbak in kan omdat het verslagen sportevenementen bevat. Wat mij betreft is dat zonde van het papier. 1 verticaal vroeg om een ander woord voor "armenverzorger". Die lag niet echt voor de hand maar de extra letters die juist horizontaal ingevulde synoniemen opleverden, gaf de oplossing. Men was op zoek naar een "diaken". Meteen flitsten de portretten van de mij bekende diakenen vanuit mijn databank tevoorschijn. Chris, Rachel, Leontien, Andreas, Cors... Ik associeer deze lieve mensen nu niet meteen met armenverzorgers. Maar wel met "goed aangeschreven staan en vol van de Geest en van wijsheid" (Handelingen 6:1-7). Het verbaast me hoe gezonde, bijbelse modellen en principes in de loop van de geschiedenis verworden tot karikaturen. De eerste diakenen waren geen arme...

Lichtelijk geagiteerd baan ik me een weg door de eerste vijftien hoofdstukken van 1 Kronieken; Piet is de zoon van Klaas is de zoon van Jan die een moeder had die Klazien heette. Het zijn wat mij betreft de zwaarste boeken van de Bijbel. Voor een historisch besef onmisbaar maar het komt de leesbaarheid niet ten goede. Zonder geschiedenis heeft het heden geen, en de toekomst nauwelijks betekenis. Om te kunnen bepalen waar je heengaat moet je allereerst kennis hebben van het hier en het nu. Dat hier en nu 'drijft' op haar eigen geschiedenis. Zonder de "zware" genealogieën zouden we geen besef hebben van de trouw van God. Die wordt namelijk door de geslachten heen zichtbaar en, omdat deze trouw constant is, schept het vertrouwen in en verwachting voor de toekomst. De Doulos heeft een geschiedenis. Bijna 100 jaar oud. Toen ik geboren werd voer dat schip al tientallen jaren over de wereldzeeën en was het geschiedenis aan het verzamelen. Het schip kan niet praten maar als h...

Vandaag is het de laatste keer dat ik gebruik kan maken van de extra's die het frequente vliegen met zich meebracht. Niet dat ik minder reis maar mijn favouriete luchtvaartmaatschappij maakt het de 'goedkope' reizigers onmogelijk om hun verkregen status vast te houden, tenzij ik bereid zou zijn om fors meer te betalen voor dezelfde vlucht. Na vandaag onder andere geen gratis blokjes kaas, nootjes, buffet lunches en -diners, douches, internetverbinding , snel inchecken, een scala aan kranten, achterover zitten tussen verbindende vluchten, koffie, en meer beenruimte meer. Ach, zolang het duurde heb ik er dankbaar gebruik van gemaakt. De treinreis van Carlisle naar Edinburgh is in mijn ogen spectaculair. De rollende Engelse en Schotse heuvels vindt je nergens anders. De vergaderingen zitten erop en het ziet er naar uit dat we nog wat hebben bereikt ook. De nogal plotsklapse mededeling dat de Doulos na 31 december niet meer zal kunnen varen omdat ze niet langer kan voldo...

Tja, ik ben niet zo'n vergadertijger. Waarom ik dan toch aan vergaderingen deelneem en me met vergadergenoten door details, punten, komma's en scenario's worstel? Als ik het niet doe laat ik de kans om de koers, visie en toekomst van de organisatie mede vorm te geven, voorbijgaan. En OM gaat me aan het hart, laat me niet onverschillig, hoewel er van die momenten zijn dat, wat mij betreft, de wind de hele zooi zou mogen wegvoeren. Hoe komen we als orgnisatie tegemoet aan de eisen en wensen van de 'nieuwe' wereld waarin technologie, snel reizen en individualisme centraal staan? Voor valse nostalgie is geen plaats. Oude tijden komen niet terug, we moeten ons aanpassen aan de nieuwe tijd en waar mogelijk zelfs vooroplopen. Goed, daar houden we ons dus mee bezig deze dagen. Nog een paar uur. M'n uitzicht vandaag is op een Thai Curry!

Een dag vergaderen is best wel lang. De materie ingewikkeld. Hoe realiseren we een gestage groei van nieuwe werkers? Dit is de afrondingsfase van een opdracht die we als Taskforce anderhalf jaar geleden kregen. Na enkele internationale consultaties hebben we genoeg feedback en input van de werkvloer om een aantal zinnige dingen te kunnen zeggen. Tien cruciale zaken die aandacht behoeven zijn het resultaat en we moeten dit verder uitwerken in concrete, meetbare actiepunten. Morgen nog een dag vergaderen. Ik kan me leukere dingen voorstellen om op m'n verjaardag te doen maar het is niet anders.

Het is dat ik er een visitekaartje-achtige uitleg bij kreeg anders had ik nooit geweten wat ze me te eten gaven in de europe-select klasse onderweg van Schiphol naar Edinburgh. Ja, ik mocht voorin zitten; opgewaardeerd, zoals dat dan heet. Het verschil met het volk op de rijen achter me is dat ik een krant kreeg en een doosje met eten. Het zag er onbeduidend en onherkenbaar uit dus uitleg vragen over het hoe en wat was door de samenstellers geanticipeerd dus was er een 'faq' ingesloten: "Fig-stuffed chicken fillet on onion marmelade and haunch of venison stuffed with tutti-frutti served with sauerkraut cream and orange confiture. 'Blanc-Manger' - creamy coconut pudding covered with caramelized almonds and accompanied by forest fruit sauce.' Eet dat maar eens op!

We dachten dat ze nog wel even mee zou kunnen. Maar deze week werd het duidelijk dat het doek gaat vallen voor de Doulos. Aan het werk van het OM schip, Doulos , komt per 31 december 2009 een eind. Doulos , twee jaar later dan de Titanic gebouwd in 1914-15, is het oudste passagiersschip ter wereld. Ondanks de jarenlange zorg om haar in tiptop conditie te houden, is de hoeveelheid werk dat moet worden verricht om grote delen staal te vervangen en tal van andere noodzakelijke klussen, te groot om de kosten hoervoor te kunnen verantwoorden. Momenteel ligt het schip in Singapore waar het haar vijfjaarlijkse droogdok-, en kwalificatieonderzoek ondergaat. Recentelijk werd duidelijk dat de benodigde werkzaamheden meer dan 10 miljoen euro en minimaal vijf maanden arbeid zouden vergen. De schepenleiding en het bestuur menen dat de benodigde investering, in het licht van de slechts weinig jaren die het schip nog zou kunnen varen, niet gerechtvaardigd zijn. CEO van OM Ships International,...

Onze laatste volle dag in Barcelona . Terwijl de jeugd ligt te slapen en Martha probeert om weer in beweging te komen (ze heeft overal spierpijn en is misselijk) probeer ik een aantal opties voor vandaag op een rijtje te zetten. Het Picasso museum is een must, maar niet iedereen wil daarheen (het maakt mij niet zoveel uit). Als Martha nog te ziek is wil ik haar niet de hele dag alleen laten. Ik hoor momenteel bemoedigende geluiden uit de keuken komen en omdat Martha vastberaden is om het maximale uit deze dag te halen lijkt het erop dat we toch met elkaar weg zullen gaan. Vrouwen zijn sterker dan mannen, volgens mij. Waar mannen al klagend in bed liggen, of op de bank hangen, gaan de meeste vrouwen door tot ze erbij neervallen. Maar misschien generaliseer ik of ga ik teveel van onze situatie uit. Je leest hier wel eens het e.e.a. over maar ik zou deze observatie graag wat meer willen staven. Wat is uw ervaring, geachte bloglezer?

Voor het eerst sinds lange tijd zijn we weer als gezin bij elkaar. Hieronder wat foto's. Vandaag werd Martha ziek wakker en ligt in bed; we zullen onze plannen voor vandaag aan moeten passen. Zou het komen door de onrijpe vijg die ze gisteren van de boom plukte en opat? Ik moet mezelf dwingen om niet aan werk te denken. Tot nu toe gaat het aardig. Ach, over twee dagen zijn we weer thuis en mag ik weer. Gisteren naar de bergen gereden, net buiten Barcelona . Een van deze bergen, Montserrat , wordt beschouwd als "behekst" omdat het er niet als de andere bergen uitziet. Het is een brok puin dat uit de aardkorst omhoog is gestuwd. Uiteraard is het door de katholieken geanexxeerd en de hoogtste toppen, middels kruizen, geclaimd voor wat zij dachten en denken dat het koninkrijk was en is. Uiteraard zijn kosten noch moeiten gespaard om er een gigantische klooster te planten.

Deze week zijn we in Barcelona. Erg leuk en gezellig om na lange tijd weer als gezin bij elkaar te zijn en samen op te trekken. Naast dat Barcelona unieke dingetjes heeft is er een iets dat ze gemeen heeft met alle metropolen: een drukke stad met veel te veel verkeer en lawaai en je vraagt je af of we niet zijn doorgedraaid met al die auto's. Volgens mij slaat het helemaal nergens op. Vierentwintig uur per dag, en zeven dagen per week raast het verkeer door de stad. Het komt in golven. Omdat de meeste straten eenrichting zijn is het 30 seconden relatieve stilte totdat elders het licht op groen springt en de rijen auto's, in rijen van vier, als het ware gelanceerd worden naar het volgende rode licht. De associatie met winderigheid dringt zich op. Het ziet er bizar uit en doet je (opnieuw) nadenken over het eigen autogebruik. Ik doe daar immers ook aan mee. Gisteren hebben we de hele dag buiten gespeeld. Een heerlijk warm zonnetje tovert zelfs een bruine teint op onze gezichten. ...

Daar zijn we het wel over eens dat God niet in een gebouw woont. Het probleem is dat wij wel een plek nodig hebben om samen te komen. In Nederland om de kou en de regen buiten te sluiten, in Afrika , delen van Latijns Amerika en Azië om de warmte en het stof buiten te houden. Een gebouw zorgt er ook voor dat de hulpmiddelen om onze samenkomsten tot een prettig en plechtig gebeuren te maken binnen kunnen sluiten zodat dieven en ander boze mensen ze niet af kunnen pakken. Ik herinner me een kerk en Durban waar de laatste high-tech alarminstallatie was geïnstalleerd, naast alle tralies en hekwerken om dieven te ontmoedigen. Op een zondagmorgen zou ik er spreken maar de hele club was in rep en roer. Niemand had ooit verwacht dat dieven het dak zouden slopen om zichzelf toegang te verschaffen tot de kostbaarheden. Maar dat terzijde. Zo'n onderkomen kan de gemoederen nogal verhitten. Hoe houd je de balans tussen enerzijds prioriteit geven aan de uitvoering van de opdracht om discipel...

Nee, ik heb nooit iemand vermoord en de kans dat het ooit gebeurd is heel klein. Maar niet onmogelijk. Schuilt er in mij een potentiële moordenaar? Jean Hatzfeld schreef "Seizoen van de machete," een indrukwekkende weergave van interviews met Hutu's die hun Tutsi buren en vrienden zonder blikken of blozen afmaakten. Al jaren vraag ik me af hoe zoiets in vredesnaam mogelijk is. Het is ook zo moeilijk voor te stellen dat iemand van het ene op het andere moment de buren, waar hij/zij tot dan toe een hartelijke en vriendschappelijk relatie mee had, de halsslagader doorsnijdt. Enkel en alleen omdat er "Tutsi" in het paspoort staat. Het boek helpt me om te begrijpen hoe het toch kan gebeuren, hoe in 100 dagen ongeveer 1 miljoen mensen werden afgeslacht. Daarnaast doe ik de gruwelijke ontdekking dat het mij ook zou kunnen overkomen. Hoe onwaarschijnlijk ook. Ach het zullen wel primitieve heidenen geweest zijn? Veel van de geïnterviewde moordenaars waren lid van wat wij...

Een belangrijke strategie van de Romeinen is om, door subtiele beïnvloeding onrust in het kamp van hun vijanden te zaaien. Ditmaal ( Asterix en de grote oversteek) is er ruzie in het Gallische dorpje en de inzet is vis (waar doet dat me opeens aan denken). Opnieuw, zonder zelfs maar het zwaard ter hand te hoeven nemen, kijken de Romeinen lachend toe hoe het dorp zich overgeeft aan zelfdecimatie . Misschien zat er niet eens een bewuste strategie achter maar, doordat de hooiprijzen de pan uitrezen en derhalve de hooitransportbedrijven stiptheidsacties hielden en vis (nog) minder vers in het Gallische dorpje aankwam dan gewoonlijk, het gevolg is dat het nu opeens over vis gaat en men blind is voor de bredere discussie over oorzaak en gevolg. De plaatselijke visboer rood van woede omdat zijn handel ter discussie staat, Abraracourcix niet al te blij (zijn dragers zijn ziek vanwege het eten van rotte vis), Panoramix ongeduldig (die heeft verse vis nodig als ingrediënt voor zijn toverdr...

Een klein lampje temidden van grotere lichten helemaal valt totaal niet op en wordt weggewuifd of totaal genegeerd. Temidden van de duisternis schijnt datzelfde lichtje als een baken en zo fel dat het je de ogen doet dichtknijpen. Vanmorgen rende ik m'n zes kilometer rondje (als ik het niet als eerste dingetje van de dag en direct als ik wakker wordt doe, doe ik het helemaal niet) gewapend met m'n LED zaklampje (op een Navigator conferentie gekregen) om tegemoetkomende en achteropkomende medeweggebruikers te laten weten dat "hier" iemand is. In het Zestienhovense park (wat er van over is) is dat geen overbodige luxe en gebruik ik dat onopvallende, nietszeggende, door slechts drie knoopbatterijen aangestuurde LED lampje zelfs om mijn pad te verlichten. Als de gebruikelijke straatverlichting ontbreekt, er geen huizen zijn die met hun strooilicht de omgeving wat opknussen geeft dat kleine lampje zelfs een licht euforisch gevoel: "moet je eens kijken hoeveel ik k...

Verraden worden door je volksgenoten is zo'n beetje het ergste wat iemand kan overkomen. Goscinny heeft de verrader misschien bewust geen naam gegeven; het zou iedereen kunnen zijn. Jij, ik. Ons hart kent ons motief: trots, koppigheid, zonde, geld... Het afgelopen weekend hadden we een miniconferentie georganiseerd. Een van de deelnemers had een gekleurd verslag geschreven aangevuld met eigen inzichten, oordelen en afkeuringen. Dat verslag is vervolgens naar een soort van elitestam onder de christenen gestuurd. Op grond van het gekleurde verslag van de deelnemer velde de voorman van de club zijn vernietigende oordeel. De betreffende club heeft "de waarheid" hervonden en lijkt op zoek te zijn naar afwijkingen, Die afwijkingen bevestigen hen in hun waarheid. De Jezus+ optie is een optie die al vroeg de vereniging van gelovigen binnendrong. De apostel Paulus waarschuwt de gelovigen om niet terug te keren naar het vertrouwen op de wet. De reden dat mensen verlangen naar de...

In Asterix en de ziener verschijnt een louche figuur ten tonele die zichzelf een ziener noemt en het vermogen heeft om tweedracht te zaaien. Na het drinken van een kopje geitenmelk deelt hij mede dat er een vrijdenker in hun midden is. Het onmiddellijke resultaat is dat iedereen zich gaat bezighouden met wie de vrijdenker in hun midden is. Omdat de Galliërs toch wel respect hebben voor hogere machten kent men aan elk woord van de ziener een bijzonder gewicht toe. Binnen drie bladzijden breekt er een gevecht uit onder de dorpelingen. In de kerk van alle eeuwen zien we dat mechanisme ook. Waar de Bijbel gelijkheid van de leden centraal stelt, zijn wij toch geneigd om het ene lid meer eer toe te kennen dan het andere. De woorden van een spreker die ook nog eens vijf boeken heeft geschreven en een aantal titels achter en voor zijn naam heeft staan, wegen zwaarder dan de woorden van een simpele ziel die eenvoudigweg Jezus wil volgen. Iemand die een miljoen boeken verkoop moet toch wel ie...

Asterix en Obelix moeten het kamp van de vijand intrekken om een landgenoot uit de klauwen van de Romeinen te redden. Vastberaden doch met gemengde gevoelens (Obelix is verliefd op de verloofde van de te redden landgenoot) kwijten ze zich van hun taak. Zonder ook maar een spoor van intimidatie en onderweg vrienden makend met andere "aliens" lopen ze zelfs voor de vijand uit, alsof deze niet bestaat. Die vijand, de grote sterke Romeinen, lopen achter de feiten aan zoals op onderstaand plaatje (klik erop voor vergroting) te zien is. Op de laatste bladzijde is het, al vijftig jaar en vierendertig avonturen lang, groot feest: missie geslaagd. In Matteüs 16:18 zegt Jezus: "En Ik zeg u, dat gij Petrus zijt, en op deze petra zal Ik mijn gemeente bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen."

"Het kind van de rekening" kennen we allemaal en we zijn het ook allemaal wel eens geweest. Het kind van de rekening zijn zuigt; de gevolgen dragen van iemand anders stommiteit, misbruik of zonde is geen pretje. Keuzes die we maken hebben altijd gevolgen. Maar die gevolgen zijn niet altijd instant. Daar kan een tijd overheen gaan. Onlangs sprak ik een man die een belangrijke beslissing aangaande zijn toekomst moest maken en had verschillende opties. Een daarvan was verhuizen naar Singapore . "Maar wat ik zo dom vindt van de Singaporezen is dat ze mijn zoon verplichten om dienst te doen in hun leger." "Wil je de baan?" vroeg ik hem. "Ja," was het antwoord. "Wil je het je zoon aandoen dat hij verplicht in een vreemd leger moet dienen?" "Nee," was het antwoord. Kijk, of hij het nu stom vindt van de Singaporesen of niet, is niet zo interessant. Dat verandert niets aan de feiten. Kiezen voor Singapore betekent dat hij ook voor e...