Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Ik heb het boek op mijn buro liggen en ik hoop het deze week te gaan lezen. "Love Wins" van Rob Bell heeft de gemoederen flink in beweging gebracht en een groeiend aantal zelfverklaarde deskundigen heeft de boodschap ervan bij voorbaat al veroordeeld. Aan de hand van op internet verschenen besprekingen van het boek en de daaraan verbonden conclusies meent de goegemeente zich een mening te kunnen veroorloven. Een reden des te meer om het boek zelf te lezen! Het is zonder meer niet aan te raden om de inhoud van een boek te beoordelen aan de hand van een recensie. Het gebeurt echter op zeer grote schaal. Hoevelen zijn er niet die de Bijbel nooit hebben gelezen en er toch een mening over hebben. Die mening is altijd de mening van een ander. Het is paradoxaal. De mens die zich erop doe voorstaan zelf wel uit te zoeken hoe zaken in elkaar steken, laten zich met het grootste gemak door anderen vertellen wat ze van een boek zouden moeten vinden. Ik onthoud me dan ook voorlopig van en...

Het geluid dat het over de "Parallel" razende verkeersstroom produceert kan slechts langs de gebouwen weg die samen een soort van echoput vormen. We zitten hier nu vier dagen en ik ben er al een klein beetje knettergek van geworden. Vandaag weer naar huis. Het verkeer over de A13 ziek ik nu als een welkome oase! Alles is subjectief. Nee, ik ben geen stadsmens. Ik zou van de stad moeten houden maar eerlijk gezegd verafschuw ik conglomeraties van mensen en gebouwen. Dat zit in de genen of zo. Mijn moeder vertelde me dat ik een huilbaby was, totdat mijn ouders besloten om me als experiment in een ledikantje te leggen (in plaats van de wieg met zo'n dom kapje erop. Ik was meteen huilbaby af! Een mens heeft ruimte nodig. Om te ademen, om te leven, om te zien! Los daarvan, en om te voorkomen dat deze blog uitmondt in een litanie van zelfbeklag en andere zieligheid; het is geweldig om Moniek bij ons te hebben (en Roger die ons af en aan een poosje vergezeld maar is te ongedurig ...

Terwijl Nederland een prachtige nazomerdag beleefde, liepen we in Barcelona de ganse dag door de regen! Vandaag wordt het een warme dag. Buien hebben de lucht in en rondom Barcelona schoongespoeld en de warmte daalt als een luchtige deken over de vroege zondagmorgen heen. Terwijl de rest van de familie, Martha en haar ouders, nog op een oor ligt, geniet ik van de opkomende zon en een heerlijke Cafe con Leche. De dag mag beginnen. Gewapend met drie verse stokbroden begeef ik me naar ons appartement, een superklein driekamer appartement op de bovenste etage, derhalve door de marketingmensen han Barcelona Home tot Penthouse geproveerd. Zonder het riante terras zou het enorm behelpen zijn in het veertig vierkante meter tellende etablisement. Een woonkamer ontbreekt maar dat mag geen naam hebben. In Spaanse termen heet dit nog steeds royaal. Vandaag gaan we royaal genieten van de ruimte die Barcelona buiten het appartement biedt.

Het is een rare gewoonte en je hoort het mensen overal doen; een bepaling bijvoegen aan een begrip of woord dat op zichzelf al voldoende zegt. Blijkbaar is dat niet langer genoeg. Iets wordt niet langer veroordeeld maar 'scherp' veroordeeld. Men neemt niet gewoon afstand van iets maar 'grote afstand.' Iets is niet langer waar maar 'echt waar.' Zo introduceerde een professor in de theologie in een van zijn lessen die ik volgde "True Truth" (echte waarheid), daarmee een onderscheid creërend tussen gangbare waarheid, die niet langer voldoende blijkt te zijn, en een overstijgende waarheid (of hij deze gangbare waarheid scherp veroordeelde is onduidelijk). Het moet niet veel gekker worden. Kan het zijn dat het beeld dat mensen hebben bij op zichzelf duidelijke begrippen en woorden zo algemeen of nietszeggend is dat een kwalificatie of bepaling noodzakelijk is geworden om duidelijk te maken dat het in dit geval menens is. Bepalingen hebben alleen zin als er ...

Vanmorgen werd ik wakker en moest nog eens nadenken over de ruzie tussen Paulus en Barnabas. Vervolgens kon ik niet meer slapen en nu zit ik om 05:15 ergens in een staat van ontbinding verkerend hotel in Wigan (nabij Preston) mijn "complimentary" mok thee te drinken alvorens ik mijn boeltje inpak en naar het 50 kilometer verderop gelegen Liverpoolse John Lennon International Airport reis alwaar een toestel van KLM me naar Amsterdam zal vliegen. De ruzie tussen deze twee mannen was eerder deze week ter sprake gekomen en ik hoorde de echo van een vraag die een mijner collega's stelde: "Ik zie er naar uit om daar met Paulus nog eens over door te praten. Met name de vraag 'wie had er nu gelijk,' houdt me bezig." Opeens viel het, nog uit het gulden tijdperk stammende, kwartje bij me. Het gaat helemaal niet om wie er gelijk had! De Westerse mens heeft de bij genetische ingebakken behoefte om zaken in te delen in juist en onjuist, goed en fout en kan maar moeil...

Breng een groep bestaande uit 14 mannen en vrouwen die een voorkeur hebben om dingen te doen en praat twee en een halve dag over doelen, plannen en strategieën. Als je de ingehouden energie op zou kunnen vangen zou je 2000 gezinnen een jaar lang van stroom kunnen voorzien. De creatieve energie die loskomt moet gekanaliseerd worden anders komt het niet verder dan papier. Wat gaan we doen? Wie gaat het doen? Wanneer is het af? Wat is er voor nodig? Een van beperkingen die we tegenkomen is capaciteit. In OM ontbreekt het echt niet aan visie. De grootste zorg is capaciteit. En dan heb ik het niet alleen over geld. De neiging bestaat om te denken dat geld het grootste obstakel is. Dat is het mijns inziens niet. De grootste uitdaging is om de juiste mensen te vinden en die op de juiste plaats te zetten. Vandaag zetten we de twee dagen van ideeën, suggesties, zaken die moeten gebeuren en die kunnen gebeuren om in doelen die specifiek, meetbaar/uitvoerbaar, realistisch en doenlijk zijn, binnen...

Gisteren een lamp gekocht voor de staande lamp in "mijn" kamer. Deed het niet. Zit ergens een kink in de kabel. Dus, toen ik vanmorgen wakker werd, douchte, me aankleedde en vervolgens op mijn horloge keek, veronderstellend dat het een uur of zes was, bleek het krap vijf uur te zijn. Terug naar bed is dan geen optie want dan gaat m'n haar in de war. Vandaag begint de drie daagse rally: International HR planning and strategising. Een beetje spannend is het wel omdat het al lang geleden dat we als internationale HR staf om de tafel zaten. 1) Het geestelijke aspect is belangrijk. Eén zijn zoals de Vader en de Zoon één zijn is niet slechts een stereven. Het is is bitter noodzaak. Waarom? De eenheid waar Jezus het over heeft (Johannes 15) is het bewijs voor het bestaan van God en daarom tegelijkertijd het meest effectieve en uitnodigende middel om mensen te bewegen om Jezus te gaan volgen. Aangezien dit laatste de reden van ons bestaan als organisatie is, kunnen we onszelf nie...

Fietsen zonder Jezus, dat kan dus wel en niet (zie Blog van gisteren). Maar los handjes fietsen blijft gevaarlijk, met èn zonder Jezus. Handen aan het stuur draagt constructief bij aan veilig fietsen! Hoe draag ik constructief bij aan een leven dat lijkt op dat wat God oorspronkelijk heeft bedacht? Jezus maakt duidelijk dat Hij voor alle randvoorwaarden heeft gezorgd om Leven mogelijk te maken. Om dat te beleven en ervan te genieten wordt van mij gevraagd om me te houden aan Zijn woorden. Wanneer ik dat doe, zal er de vrucht zijn waar Jezus het over heeft; zijn leven in en door ons heen. De rest van de week ben ik in Carlisle. Gisteren door bar weer de 217 kilometer van Liverpool naar Carlisle gereden. Errug veel wind en hoosbuien. Morgen beginnen de planning en strategie bijeenkomsten met 14 staf. Ik heb er zin in. Ben ik er klaar voor? Ach, als het allemaal van mij moet afhangen en men gelikte voorstellen, ideeën, oplossingen en een helder geformuleerde visie voor de komende vijf jaa...

Jezus zegt dat we zonder Hem niets kunnen doen. Gisteren vroeg ik aan de altijd braaf luisterende gemeenteleden (wat op zich een wonder is) of het mogelijk was om zonder de hulp van Jezus te fietsen. In plaats van fietsen zou je natuurlijk van alles in kunnen vullen. De feedback kwam erop neer dat dit blijkbaar heel goed mogelijk is; er zijn heel wat ongelovigen die heel goed in staat zijn om zonder hulp van boven zich per fiets voort te bewegen. Wat bedoelt Jezus dan als Hij dat zegt? We zijn als mensen tot grote dingen in staat. Daar zijn we het al snel met elkaar over eens. Dus, of Jezus zegt iets wat niet waar blijkt te zijn, of Hij heeft het over iets anders. Met andere woorden: wat is dat niets? In metafysische zin kan de mens helemaal niets zonder de hulp van God. Elke inademing, hartslag en voetstap die we zetten is een gave van God die alles door Zijn woord bij elkaar houdt. Maar daar heeft Jezus het ook niet over hoewel het besef en de erkenning van de hulp van God in deze zi...

Naar aanleiding van mijn blog van gisteren en de reacties daarop van Phred (Ik denk dat hij Fred heet maar Phred is hipper) wil ik wat gedachten delen die te maken hebben met het fenomeen van kerkverlating. Phred schat dat er zo'n 300.000 gelovigen in NL zijn die de kerk hebben verlaten maar waar de kerk "nog in zit." Wat moeten we met deze talloze gedesillusioneerden, soms verbitterde, zeker teleurgestelde, in hun vertrouwen beschaamde, niet vinden wat ze zoekende mannen en vrouwen? Het verlangen naar aansluiting is m.i. een door God geschapen behoefte. Het leven in een (zelfgekozen) isolement, is op lange termijn niet bevredigend en vervreemd mensen van zichzelf en de ander. Aansluiting vinden bij anderen draagt bij aan identiteitsvorming en mensbevestiging. Wat ontbreekt, en als deze er al is wordt daar te snel snerend over gedaan, is een cultuur van conversatie. Men zegt wel dat praatjes geen gaatjes vullen (woorden helpen niet, waar men daden moet zien) maar dat is...

De traditionele leiderschapsparadigma is die van de baas aan het roer. De koers wordt bepaald door de leider en dat wordt ook van hem of haar verwacht. In crisissituaties wordt de beste man of vrouw geacht leiderschap te tonen door ferme beslissingen te nemen en desnoods flink door te rammen. Ben je in een dergelijke situatie niet voor de baas, dan ben je automatisch tegen en dus een bedreiging. Bedreigingen worden geëlimineerd. Het creëren van een "wij" cultuur, waarin betrokkenheid, meedragen en medeverantwoordelijkheid de sleutelwoorden zijn, is niet eenvoudig. Ook al vindt het idee van een 'wij cultuur' gretig navolging, de uitvoering ervan vraagt meer van een leider dan advies van anderen inwinnen; een bijdrage vragen. Is het een zwaktebod wanneer een leider het team meldt dat hij samen met dat team aan visievorming wil doen? Het hang natuurlijk deels af van wat voor soort bedrijf je bent en welk product je verkoopt maar om daadwerkelijk betrokkenheid te creëren ...

Een droog bed, geen honderden mensen om me heen, dalend adrenalinepijl en rust. Wat heerlijk om weer thuis te zijn. Niet dat ik nu met tegenzin op de conferentie zat. Integendeel. Mensen om me heen geeft zoveel energie dat ik er altijd een beetje hyper van wordt, op de grens van borderline. De uitwisseling van ideeen en verhalen, de hart tot hart gesprekken; bijzonder motiverend en stimulerend. Ik zou niet zonder kunnen en willen. Vandaag aan het werk om mijn bijdragen aan het gemeenteweekend van De Lichtstad in Eindhoven verder voor te bereiden (morgen). Ik heb er echt zin in. Zondag spreken in een doopdienst in Alblasserdam. Dat is altijd een feest en een mooie gelegenheid om een echt en levend getuigenis van de opstandingskracht aan het werk te zien. Binnenkort een dag of negen naar China, een giga groot land dat niet alleen een economische groei doormaakt maar ook geestelijk aan het ontwaken is. De gebeden en de inspanningen van trouwe gelovigen in de afgelopen decennia werpt...