Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Mailde m'n zus me net dat ik koud thuis ben of er is al niets meer te melden op m'n blog. Gek dat de routine al weer zo snel toeslaat. Best wel wat hoofdpijn gehad de laatste dagen maar ik lijk weer uit het hoofdpijndal omhoog te kruipen. Dan ligt er een giga stapel werk. Af en toe voel ik me net een octopus die net ff iets teveel tentakels heeft. Soms lijkt het dat de tentakels niet al te veel voorstellen maar iedere taak vraagt om aandacht en ik kan niet net doen alsof het er niet is. Wat me wel wat zorgen baart is het gemak waarmee mensen gemaakte afspraken annuleren. Sinds ik thuis ben, en dat is nu drie dagen, zijn er drie vergaderingen afgezegd. Planning is belangrijk in mijn leven, zeker met alle gereis en gedoe. Ik ben dankbaar voor de extra vrije tijd die het oplevert maar het is wel zo dat die vergaderingen allemaal ingehaald moten worden. Een nieuwe datum vinden is altijd een behoorlijke puzzel. Zijn we dan echt allemaal zo druk? Wat in ieder geval realiteit is in ge...

De komende weken wil ik de blog bij blijven houden maar dan wat meer richten op gezinsperikelen. M'n eerste actie was het plakken van de voorband van Ellen's fiets. Er waren al twee pogingen gedaan en dit werd dus de derde operatie in drie dagen. Het loont vaak de moeite om de binnenkant van de buitenband te bevoelen op ongerechtigheden en de boosdoener, een minsicuul stukje glas, was al gauw gevonden. Al met al ben ik aardig gaar en heb helaas, na drie weken, toch een flink aantal pijnstillers moeten slikken om een hoofpijn enigzins te verdringen. Het begon gisteren al toen ik in Sydney veel te vroeg wakker was, om zeven uur de deur uit moest om op de school (zie vorige blog) te spreken, en met name toen ik me als een gek moest haasten om m'n ticket opnieuw te laten printen was het hek van de dam. Kijk, druk bezig zijn vind ik niet erg maar haasten en opgejaagd worden is wat anders. Hieronder nog wat sfeerfoto's van Sydney en onderweg op elf kilomer hoogte boven Austra...

Ik dacht het op de luchthaven rustig aan te kunnen doen. Bij het inchecken bleek echter dat ik een coupon in m'n ticket miste en de twee opties waren: een nieuw ticket kopen of naar het KLM kantoor in het centrum van Sydney gaan om het ticket opnieuw te laten printen tegen een administratieve boete van 80 euro. Men ging ervan uit dat het me niet zou lukken om op tijd terug te zijn. Dat dacht ik zelf ook maar soms lopen dingen anders dan men verwacht. Ik zit in het vliegtuig en ben op weg naar Kuala Lumpur! Daar stap ik over op de KLM vlucht naar Amsterdam. Het is een heldere dag en we vliegen nu bijna vier uur over Australië en de uitzichten zijn echt spectaculair!!! Vanmorgen een overdenking verzorgt voor zo'n 80 leerkrachten en dat was m'n allerlaatste opdracht hier in Australië. In drie weken heb ik 45 spreekbeurten verzorgd, talloze lunches, ontbijbeenkomsten of gewoon een uurtje in een koffierestaurant met vrienden, collega's en (voorheen) vreemden doorgebracht...

En dan vertrekt het vliegtuig naar Kuala Lumpur/Amsterdam. M'n tijd hier zit er bijna op. Gisteren de "BE" rally. Het viel me alles mee. Ik heb een onderdeel geschrapt waardoor ik maar zes sessies van drie kwartier heb gedaan. Dat is nog steeds vier en een half uur non-stop spreken. De reacties van de deelnemers waren zeer bemoedigd, met name van hen die jarenlang een verwrongen beeld van God, Zijn wil en roeping gebukt gaan. Het is geweldig om het woord van God bevrijding te zien brengen in de levens van velen. Vandaag nog de drie diensten en dan mag ik langzaam m'n koffer gaan dichtdoen. De afgelopen drie weken heb ik geen een keer hoofdpijn gehad. Kan het zijn dat er mensen aan het bidden zijn? Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat dat best wel eens een belangrijke rol speelt. Een deelnemer aan "BE" vertelde me dat hij nooit naar dit soort trainingen/cursussen/conferenties gaat maar dat het hem alles was meegevallen. Als je dan zijn verhaal hoort over...

Gisteravond om 21.00 aangekomen in Sydney. Werd opgehaald door Jenna, de State Director, die vanavond (vrijdag) haar taken overdraagt aan de nieuwe man, Magnus, middels een officieel diner met receptie. Aan mij de taak om in dertig minuten de 90 aanwezigen te motiveren en te bemoedigen in hun partnership met OM. Vandaag de hele dag vrij gehad en heb een paar uur in Sydney rondgelopen hoewel ik vooral in de Botanische tuin ben blijven hangen. Morgen doe ik mijn seminar in een dag, van 9 tot 5 (7 sessies van drie kwartier). Een echte rally dus. Zondag spreek ik in drie verschillnde kerkdiensten en maandagochtend een overdenking voor de leraren van een christelijke school hier in de buurt. En dan... naar huis. Ik heb elke dag contact met het thuisfront. Alles gaat z'n gangetje en dat is wat mij betreft prima!

Ik denk niet dat ik ooit eerder een groep 16 jarigen me met zoveel argwaan en wantrouwen heb zien aankijken. De godsdienstlerares vertelde me dat ze allemaal uit gebroken gezinnen komen. Ouderen hebben geen idee waar ze hun kinderen mee opzadelen als ze besluiten om uit elkaar te gaan. De kinderen krijgen de echte rekening gepresenteerd. Een uur lang wist ik ze mee te nemen in een verhaal over gebrokenheid, verdriet, schuld, schaamte maar ook herstel en genezing. Ik heb met ze gebeden en ze de gelegenheid gegeven om een keuze te maken om het bij het kruis van Golgotha te brengen. Het was duidelijk dat velen geraakt waren en er wat mee konden. We gaan allemaal door trauma's en verdriet maar hebben een keuze om ons leven er negatief of positief door te laten bepalen. Een rondje om het bergmeer naast de Blue Mountain gerend (zie foto hieronder) (de prijs: een zere knie) en kangoeroe gegeten alvorens een tweede volle avond te spreken over de wil van God en over voortdurende levensheili...

Waar ze de foto vandaan hebben gehaald weet ik niet maar hij is oud...

Maandagavond, Mount Gambier, Eastside Christian Center, 18.55. Naast de koster, de dominee, mijn gastheer en -vrouw is er geen levende ziel te bekennen. Tja, je neemt een risico als je een ruimte huurt, een onbekende spreker promoot middels een artikeltje in de krant en dan vervolgens hoopt dat er een kluit mensen op komt dagen. Edoch, in tegenstelling tot mijn donkerste verwachting zit zo'n tien minuten later het kerkzaaltje half vol met zo'n veertig bezoekers uit de diverse kerken die Mount Gambier rijk is en kunnen we van start gaan. De eerste 45 minuten gesproken over "visie"; wat zag God toe Hij aan dat grote avontuur "de mens" begon? Wist Hij niet van tevoren dat we er een gigantische puinhoop van zouden maken? En, als Hij dat wist, waarom begon Hij er dan toch aan? En, als Hij het niet wist, wat voor God dienen we dan?Het antwoord op deze vragen duurt in werkelijkheid een heel leven, maar ik doe het in twintig minuten om vervolgens na de pauze, die ze...

Een uur geleden in Mount Gambier aangekomen. Een kleine turboprop met 20 passagiers aan boord vloog er in een klein uur naar toe. Het luchthavengebouw is niet meer dan een grote schuur. De belangrijkste attractie in Mount Gambier is de Blue Lake, een vulkaan die als waterreservoir dient. Programma: Vanavond (maandag) van 19.00 tot 21.00 uur twee Life Direction sessies Morgen (dinsdag) Om 09.30 een radiointerview Om 12.45 twee uur godsdienstles voor 15 en 16 jarigen Om 19.00 uur twee Life Directionsessies Woensdag Een rustige ochtend en dan door naar Adelaide

De rally zit erop. Vanochtend om 07.00 vertrokken en nu net thuis (21.30). De twee diensten gingen bijzonder goed en velen reageerden positief op de oproep om te gaan waar de Heer maar wil. De kerk is heel erg betrokken bij de gemeenschap waar ze deel van uitmaakt. Gisteren hadden ze hun jaarlijkse open dag (Family Fun Day) waar 6.300 mensen uit de gemeenschap op af kwamen. Over goodwill gesproken. Vanavond in een jeugdkerk gesproken. Op de oproep tot bekering reageerden tien jongeren. De aloude boodschap van het evangelie blijft mensen raken en veranderen. Tussen de bedrijven door hadden we nog een lunchontmoeting met een zendingswerkroep. Daar viel ik enkele keren in slaap terwijl een collega z'n betoog hield. Nu is het half tien en ik mag naar bed. Sleep, blessed sleep. Morgen naar Mount Gambier. See you there.

Gisteravond was best wel wild. Een groep tieners toegesproken die, ondanks waarschuwingen van leideinggevenden dat ze niet langer dan tien minuten stil konden zitten, me zowaar 30 minuten van hun aandacht gaven. Ze zullen wel moe geweest zijn... Daarna een groep jonge christenen aangemoedigd om te kiezen voor radicale navolging van Christus. Velen gaven te kennen deze weg te willen gaan. Morgenochtend spreek ik in de twee zondagochtenddiensten van dezelfde kerk. Vandaag met een groepje naar de Great Ocean Road gereden. Ondanks de bewolking toch behorlijk door de zon verbrand teruggekomen.

Vanmorgen een ontbijtbijeenkomst met zo'n 20 voorgangers en leiders. Het is voor mij erg belangrijk dat deze groep mensen begrijpt dat het ons (in OM) niet te doen is om het "verkopen" van OM maar om, als het ware, langszij te komen en ze te bemoedigen. Een gratis ontbijt helpt daarbij best wel. Ik heb gesproken over "de grot van Adullam" waar David een veilige plek van z'n achtervolgers dacht te vinden. Voordat hij het wist hadden zo'n 400 mensen met schulden of gewoon teleurgesteld in het leven hem tot leider uitgeroepen. Leider tegen wil en dank van mensen die het niet allemaal voor elkaar hadden. Lijkt op de kerk.....? En die groep bandieten zou dan de wereld moeten veranderen? Gods wegen zijn niet de onze! Vanavond om 20.00 uur (10.00 uur vrijdagochtend Nederlandse tijd) spreek ik een groep van 80-120 jongeren toe. De kerk die dit organiseert heeft iedere vrijdag een programma voor jongeren. Gelovige jongeren nemen hun vrienden mee. Vanaf 18.00 is h...

In Melbourne aangekomen kreeg ik een folder overhandigd met m'n volgende set bijeenkomsten en instructies. In Brisbane ontmoette ik Timmy, een jonge Ier, die een jaar jongerenwerk in Duitsland heeft gedaan en zich aan het orienteren is op zijn toekomst in jongerenwerk binnen OM. Samen zijn we naar Melbourne gereisd en ik heb hem bereid gevonden om morgenochtend samen met mij de 100 minuten te vullen. Uiteindelijk lost het zich dus vanzelf op (zie vorige blog). Hij staat dichter bij de jongere generatie dan ik met mijn 46 jaar. Een van de instructies was om iemand te bellen in Mt. Gambier, m'n volgende stop, om het e.e.a. kort te sluiten met betrekking tot enkele te verzorgen godsdienstlessen op een middelbare school. Je raadt het al, 13 en 14 jarigen en een groep 16 jarigen. Wat wil God hiermee zeggen? Hopelijk weet ik over twee weken meer. Het schema voor Melbourne ziet er als volgt uit: Donderdag 14 maart 08.55 Plenty Vally College, 1 x 100 minuten, 2 x 90 minuten 13.00 OM k...

Het is op dit moment precies en week geleden dat ik in Brisbane aankwam en over en uur vertrek ik naar Melbourne. Gisteren de laatste bijeenkomsten. Tussen de "chapel" op de Nazarene Theological Seminar en een laatste "Dinnermeeting" aan huis hebben twee collega's me meegenomen naar de Australian Zoo, waar we twee uur rond konden lopen voordat de tent sloot. Niet veel vrije tijd dus de afgelopen week. De dierentuin is een melkkoe geworden en alles draait om geld besteden. Jammer. Het is trouwens moeilijk om de echte reacties van de toehoorders in de bijeenkomsten te peilen maar ik vertrouw erop dat God het allemaal weet te gebruiken. Ik begin me af te vragen wat voor indruk sommige collega's van me hebben. Gisteren kreg ik een email met de laatste wijzigen in m'n schema voor Melbourne. Men heeft het gepresteerd om me 100 minuten een groep 12 en 13 jarigen toe te laten spreken. 100 minuten! 12 en 13 jaar! Daarna nog eens 50 minuten voor een groep 14 jari...

Gisterenmiddag sprak ik zo'n 120 studenten toe. Een christelijke school, maar dat betekent niet dat alle leerlingen dan ook christen zijn. Waarom een praatje houden over een zendingsorganisatie die als doel heeft om het evangelie te verkondigen, als de overgrote meerderheid van de geachte aanwezigen weinig tot niets met het christelijke geloof op heeft? Misschien dat anderen dat kunnen, ik in ieder geval niet. Ik schakel dan meteen om en praat over Gods liefde, Zijn verlangen om met ons om te gaan en hoe we helemaal vrij zijn om die liefde in ons leven toe te laten. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om een "product" te verkopen als de potentiële kopers niet overtuigd zijn van de waarde van het object van dat product: Jezus Christus. Vandaag verzorg ik een les op een bijbelschool en daarna neemt een echtpaar me mee naar de Australian Zoo, de dierentuin van Steve Irwin, de enthousiaste Australiër die een paar maanden geleden door de steek (direct in zijn hart) van e...

Nadat we gisteren terugkeerden van Mount Tamborine, even snel gedouched en op naar een kerkdienst waar ik zou spreken. Na de dienst zouden we nog op de koffie bij een echtpaar dat onlangs is teruggekeerd uit Jordanie. Ik herkende hen niet maar het echtpaar herkende mij nog van jaren terug toen in in de pinkstergemeente in Amman sprak. Ik had zo'n slaap dat ik tijdens het gesprek steeds wegviel en steed in slaap viel. Gelukkig had men dat al snel door zodat we na een uur eindelijk huiswaarts konden keren en ik m'n bed in dook. Paar uur geslapen en vanmorgen al vroeg gaan hardlopen. Wat ging dat lekker! Maar wat een hitte. Het is 38 graden vandaag en de luchtvochtigheid maximaal. Zojuist teruggekeerd van een school waar ik twee godsdienstlessen verzorgde en heb nu even de tijd om m'n blog bij te werken en me voor te bereiden op vanavond. Er komt een groep geinteresseerden eten en ik word geacht een praatje te houden. Voordat ik ben gaan hardlopen nog even kontakt gehad met de...

Zondagochtend, 11 maart, 06.00 uur. Afgelopen nacht misschien een, of hooguit twee uur geslapen. Conferenties is niet mijn "ding". Ik raak door de menigte mensen en het voortdurend praten "opgefokt". Een overdosis adrenaline maakt het vrijwel onmogelijk om te slapen. De bedden die, om hygiënische redenen, zijn overtrokken met een dikke laag waterdicht vinyl waardoor je in je eigen vocht drijft en jeuk over het lichaam het gevolg is, met daarbij de tropische temperaturen en enkele mannen die in de "slaapzaal" met veel kabaal een hoop lucht verbruiken; ziehier het scenario voor enkele totaal waardeloze nachten. Vroeger maakte ik me er vreselijk druk om met hoofdpijn en migraine als gevolg, nu lig ik meestal te bidden en/of psalmen en bijbelverzen te reciteren. Ik weet dat het supergeestelijk klinkt maar het is echt waar! Hiernaast een foto van (de wal onder) mijn rechteroog (een weergave van beide ogen zou voor enkele lezers aanleiding kunnen zijn voor een ...

Yep, m'n eerste nacht zit erop. Het stelde niet veel voor maar met een paar uur slaap kom je toch weer een heel eind. Zojuist contact gehad met de thuisbasis. Martha lag net in bed en de discipelen en hun coaches, die nu om de twee weken op woensdagavond onze kasten leegeten, waren aan het afronden. Ellen was blij en gerustgesteld om me te horen. Ze had gehoord van een vliegtuigcrash in deze regio en dacht meteen het ergste. De stemmen horen van hen die mij lief en dierbaar zijn versterkt de heimwee die ik altijd heb. M'n eerste twee spreekbeurten zitten erop. Een op een christelijke middelbare jongensschool en een gecombineerde kringavond (drie kringen) met jongvolwassenen. De jongensschool was een uitdaging. Tijdens hun lunch komen ze bij elkaar en ik had zeggen en schrijven 15 minuten. Ik had nu niet het gevoel dat ik er echt bij was. Na een etmaal onderweg te zijn voelde ik me alsof iemand me met een voorhamer een mepop m'n voorhoofd had gegeven. De avond was super rela...

Half drie 's-nachts nederlandse tijd. Een uur geleden aangekomen, gegeten, gedouched en een aansluiting gezocht met de wereld middels een LAN verbinding. De vlucht vanaf Kuala Lumpur was een soort van oordeel. Ik kon m'n benen niet kwijt. Geslapen heb ik ook niet, het was slecht weer dus heel wat turbulentie. Een half boek gelezen, Casino Royal (James Bond) gekeken en drie aflveringen van "Grey's Anatomy". Het is maar goed dat we meteen aan de slag gaan. Over een hal uur vertrekken we naar de "Brisbane Boys College". Later

Hier zit ik dan in de business class lounge van de KLM in Kuala Lumpur. Niet dat ik business class reis, hoor, ik zit gewoon achterin bij alle andere gewone mensen, maar omdat ik regelamtig met onze nationale trots vlieg heb ik enkele voorrechten die het reizen af en toe wat veraangenamen. Ik heb ZEVEN uur geslapen. Dat is nog nooit gebeurd. Ik zit hier dus uitgeslapen en klaar om in actie te komen maar ik moet nog zeven uur wachten voordat m'n aansluitende vlucht naar Brisbane vertrekt. Die vlucht zal een uurtje of zeven duren. Kom ik gisterenavond in de lounge op Schiphol, pak ik een bakkie koffie en wil gaan zitten. Voordat ik echt zit heeft de man naast me z'n hand al uitgestoken; "Jan den Ouden"? "Yep, that's me". "Rob Barkel uit Marknesse". Rob vertelt me zijn levensverhaal. Hoe hij in 1992 door enkele Nederlands in Latijns America werd rondgeleid op de LOGOS II. Tien jaar later neemt zijn vrouw hem mee naar de baptistengemeente in Emmelo...

Vamorgen zomaar tot half acht blijven liggen. De storm in m'n hoofd was nog niet uitgewoed. Ik denk altijd dat, wat ik nu heb, ik straks niet kan krijgen; een soort van schrale troost die ik mezelf als prijs in het verschiet voorhoud. Wat doe je dan verder op zo'n dag? Wel, in 1 Tim. 2 vermaant Paulus Timoteus om allereerst smekingen, gebeden, voorbeden en danzegging te doen voor alle mensen. Daar ben ik wel even mee bezig geweest. Ik denk niet dat ik echt alle mensen bij God heb gebracht maar wel hen die mij lief en dierbaar zijn. Vervolgens zoveel mogelijk emails afwerken, batterijen opladen en bepalen hoeveel en welke schoenen ik meeneem. Een koffer zit gauw vol. Koffie en mintnopjes kopen. De koffie is een manier om bij gastgezinnen goede koffie voorgeschoteld te krijgen. Direct bij aankomst een pak aan de gastheer of -vrouw geven met daarbij de instructies hoe je "Nederlandse Koffie" maakt. Welke boeken neem ik mee om onderweg te lezen. Ik probeer een selectie te...

Kom ik net terug uit de dienst, die vandaag extra lang was, met een lunch (de beruchte Brandaris Bolletjes), en een presentatie van diverse initiatieven in en om Rotterdam waar Brandarianen bij betroken zijn, ben ik eerst op zoek gegaan naar het telefoonnummer van de contactpersooon van de groep waarvoor ik vanavond in Veenendaal zou spreken. Google desktop is de reddende engel en al gauw heb ik Jan de H. aan de lijn en vertel hem dat ik zo snel mogelijk plat ga om een migraine weg te werken. Niet fijn voor hun omdat ze nu in korte tijd een oplossing moeten vinden. Ik ga nu plat en hoop snel van m'n migraine af te komen. Vanmorgen stonmd ik er al mee op maar hoopte dat m'n migraine door de afleiding van een dienst en de verantwoordelijkheden daar omheen zou wegebben. Helaas. Nu ga ik afsluiten en plat op de bank. O ja, de dienst was echt goed. Je merkt dat Leontien heel veel tijd inde voorbereiding heeft gestopt. Nou, het was alle moeite waard! De muziek en zang was geweldig! D...

Het idee is leuk, maar of het haalbaar is? Mijn collega's in Brisbane gaan ervanuit dat ik het toonbeeld ben van energie, gezondheid en kracht. Kijk maar eens naar het schema dat ze voor me hebben bedacht. Wat ze niet weten, maar ik nu toch maar even heb vermeld is dat ik vaak doodziek aankom; migraine, misselijk en alles wat daar bij komt kijken. Ik ben helemaal niet zo'n goeie reiziger!!! Ik vertrek maandagavond (5 maart) om 20.45 naar Kuala Lumpur. Daar moet ik 8 uur wachten op m'n aansluitende vlucht naar Brisbane die uiteindelijk op woensdagochtend aankomt. Wed 7 9:30am airport 12.30 Brisbane Boys College, ISCF, Stepping Up, Stepping Out 7.30pm Sunnybank Baptist Life Groups, combined group of young adults Thurs 8 7.45am- 9.15am, Brisbane North C of C Pastors Breakfast, "How messed up people change the world" 7pm Mt Tamborine, DTS YWAM, Where to after DTS? Fri 9 10.10am Groves Christian College, yr 8 & 9 160kids 11.20am Groves Christian College, yr 10 -12...