Vrees en Beven

Ja, dat ben ik aan het lezen; Vrees en Beven van Soren Kierkegaard. Je moet er wel je koppie bijhouden en langzaam lezen. Zwangere zinnen die het bijna allemaal verdienen om ontleed en geïnterpreteerd te worden.
Hij stelt dat de filosofen hun doel een beetje zijn voorbijgeschoten. Als je aan alle getwijfeld hebt, wat ga je dan vervolgens doen? Dan ga je nog verder. Maar hoe ziet dat verder er dan uit? Hij refereert aan Descartes die zich, volgens Kierkegaard, van andere filosofen onderscheidt door vast te houden aan het geloof: de openbaring van God overstijgt alle andere waarheden die filosofie en wetenschap ontdekken, en is het ankerpunt voor ieder schepsel. Als je dat loslaat, heb je niets meer; is het allemaal lucht.
Misschien zou Descartes het vandaag zo zeggen; "als je aan alles hebt getwijfeld en er valt echt niets meer te betwijfelen blijft alleen maar geloof over." Een geruststellende gedachte dat als je alle laagjes van twijfels hebt weggepeuterd, je tot je verbazing geloof vindt!

De Code

Gisteren gewerkt aan de Code of Good Practise. Die Code beschrijft hoe we op een goede manier voor elkaar kunnen zorgen. Raar eigenlijk dat dat nodig is in een organisatie waarin volgelingen van Jezus werken. Deze zouden toch het toonbeeld moeten zijn van nederigheid, zorg, het belang van anderen voorop stellend, liefdevol de ander aanvaardend, en vul de lijst maar aan met wat voor "softe" eingenschap je kunt bedenken? De praktijk is weerbarstiger. Aan het eind van deze vruchtbare dag kreeg ik een telefoontje van iemand die me inlichtte over (weer) een disfunctionele situatie waarin teamleden het helemaal gehad en gezien hebben met hun leider. Het klonk alsof de betreffende leider door het lint is gegaan of dat er ergens een foute toetsencombinatie is ingedrukt. Actie is vereist, dat moge duidelijk zijn. Ik was toevallig samen met onze internationale directeur aan het eten zodat we meteen konden overleggen wat er gedaan moet worden. Vanmorgen bellen we samen de regiodirecteur op. Die moet meteen in actie komen en ingrijpen. Vannacht wakker gelegen. Allerlei bizarre scenario's (van het kielhalen van tot en met moord op de betreffende leider) spelen door mijn hoofd. De slachtoffers zijn altijd welwillende mensen die komen om God te dienen en belanden vervolgens in een horrorfilm. Dat kan en mag niet bestaan.

na de stilte

Deze week was de meest blogluwe week sinds ik begon the bloggen in Maart 2007. Gewoon geen zin. In niks. Vandaag weer "up and running". Vanmorgen gepreekt in de Brandy en nu op weg naar Engeland waar ik de komende twee dagen met de afdelingshoofden Personeel en Training werk aan de "Code of Good Practise", ook wel "The Code" genoemd.

Naarmate activiteiten toenemen, gaat mijn energieniveau ook omhoog. Preken is puur adrenaline. Ik dacht een eenvoudige boodschap te hebben over "Alle Mag," maar bleek voor sommigen toch enigszins provocerend te zijn. Als Paulus ingaat op de legitimering van verkeerd gedrag van sommigen in de gemeente onder de noemer "alles is mij toegestaan," heeft hij daar een dikke MAAR achtergezet. Het is waar, maar...

De vrijheid van de gelovige wordt ingezet om God en medemens lief te hebben en te dienen en niet om te zwelgen in het 'zelf.'

Als je God en de ander als uitgangspunt neemt bij het nemen van beslissingen (God wordt verheerlijkt en de ander wordt er door opgebouwd) gaat het 'zelfbrilletje' vanzelf af. De mens draagt van nature een brilletje met spiegels aan de binnenkant. Dat kan lang goed gaan, maar op een gegeven moment loop je helemaal vast. Met jezelf als referentiepunt is drama de uitkomst. Jezus geeft ons een nieuw brilletje. Hij verandert ons hart en helpt ons om scherp te stellen op God en de ander. Dat kijkt al een stuk beter.

Snipperen

snipperen

´ snip - pe - ren

( snipperde, h. gesnipperd)

1 in kleine stukjes scheuren; snippers maken;

2 een snipperdag of snipperdagen opnemen

Deze week lijkt een 'blogluwe' week te worden. Voor het eerst sinds jaren ben ik zowaar verkouden geweest. Niet snip, maar gewoon vervelend. Starend naar de stapel werk op mijn buro en de eindeloze takenlijst kan ik mezelf er niet toe bewegen om toe te slaan. Het overheersende gevoel is vooral "who cares?" Ik organiseer en rubriceer mijn stapel en doe de herschikte papierwinkel in transparante mapjes. De stapel ziet er nu beter uit. Recht en gelukkig. Aan vijf projecten tegelijk werken is toch wel te doen? De takenlijst die me uitdagend aanstaart, tart me; wie of wat merkt er iets van als geen van deze taken ooit wordt uitgevoerd? Ik besluit de vraag te negeren: "who cares?"

Ik ben niet ziek en ook niet gek. Ik ben versnipperd. Snippertje hier, snippertje daar; wanneer is mijn werk nu eindelijk klaar?

Dan maar iets dat niet teveel denkwerk vereist. Maar wel een tekenprogramma. Ik vind een programma, download de gratis versie en kan aan de slag met het vertalen van "A best practise model of Member Care" naar het Nederlands. Hieronder het resultaat. Nu de uitleg nog. Maar dat snippertje kan wel tot morgen wachten. Vandaag een voorstel schrijven voor de Member Care voor OM Nederland. Daar is trouwens al een berg werk voor verzet maar dit voorstel gaat over de zorg voor de werkers in Nederland. Maar nu eerst een snippertje koffie.

Armenverzorger

Af en toe maak ik de kruiswoordpuzzel in de krant. Om 05.52 hoorde ik de brievenbus klepperen. De Volkskrant werd bezorgd. De maandageditie is vaak een dunnetje waarvan de helft meteen de oud-papierbak in kan omdat het verslagen sportevenementen bevat. Wat mij betreft is dat zonde van het papier.

1 verticaal vroeg om een ander woord voor "armenverzorger". Die lag niet echt voor de hand maar de extra letters die juist horizontaal ingevulde synoniemen opleverden, gaf de oplossing. Men was op zoek naar een "diaken". Meteen flitsten de portretten van de mij bekende diakenen vanuit mijn databank tevoorschijn. Chris, Rachel, Leontien, Andreas, Cors... Ik associeer deze lieve mensen nu niet meteen met armenverzorgers. Maar wel met "goed aangeschreven staan en vol van de Geest en van wijsheid" (Handelingen 6:1-7).

Het verbaast me hoe gezonde, bijbelse modellen en principes in de loop van de geschiedenis verworden tot karikaturen. De eerste diakenen waren geen armenverzorgers maar werkten in de logistiek. Hun taak was om slimme distributie-oplossingen te ontwikkelen op basis van gelijkwaardigheid. Een soort van bagageafhandeling zoals dat op Schiphol gebruikt wordt, maar dan sneller, beter en menselijker.

Ik ben dankbaar voor diakenen en oudsten die de kerk dienen. Ze maken dat ik me rijk voel. En ik ben niet eens arm!

Bijna ontilbaar

Lichtelijk geagiteerd baan ik me een weg door de eerste vijftien hoofdstukken van 1 Kronieken; Piet is de zoon van Klaas is de zoon van Jan die een moeder had die Klazien heette. Het zijn wat mij betreft de zwaarste boeken van de Bijbel. Voor een historisch besef onmisbaar maar het komt de leesbaarheid niet ten goede.

Zonder geschiedenis heeft het heden geen, en de toekomst nauwelijks betekenis. Om te kunnen bepalen waar je heengaat moet je allereerst kennis hebben van het hier en het nu. Dat hier en nu 'drijft' op haar eigen geschiedenis.

Zonder de "zware" genealogieën zouden we geen besef hebben van de trouw van God. Die wordt namelijk door de geslachten heen zichtbaar en, omdat deze trouw constant is, schept het vertrouwen in en verwachting voor de toekomst.

De Doulos heeft een geschiedenis. Bijna 100 jaar oud. Toen ik geboren werd voer dat schip al tientallen jaren over de wereldzeeën en was het geschiedenis aan het verzamelen. Het schip kan niet praten maar als het dat wel zou kunnen, zou de verbazing en verwondering over het feit dat ze vandaag nog dienstbaar is alleen maar groter worden. Nu gaat het doek vallen, althans voor haar huidige bediening. De kans dat ze gesloopt gaat worden is m.i. zeer klein. Doulos zal eerder als museumstuk nog jaren bezoekers trekken omdat de mens gefascineerd is door geschiedenis. Zonder het misschien met zoveel woorden te zeggen is er in ieder mens een eerbied en respect voor de geschiedenis omdat we diep van binnen weten dat zonder dat, wij nu niet zouden zijn.

Kijk hier naar een filmpje over het werk van de Doulos

De laatste keer en positieve crisis

Vandaag is het de laatste keer dat ik gebruik kan maken van de extra's die het frequente vliegen met zich meebracht. Niet dat ik minder reis maar mijn favouriete luchtvaartmaatschappij maakt het de 'goedkope' reizigers onmogelijk om hun verkregen status vast te houden, tenzij ik bereid zou zijn om fors meer te betalen voor dezelfde vlucht. Na vandaag onder andere geen gratis blokjes kaas, nootjes, buffet lunches en -diners, douches, internetverbinding, snel inchecken, een scala aan kranten, achterover zitten tussen verbindende vluchten, koffie, en meer beenruimte meer. Ach, zolang het duurde heb ik er dankbaar gebruik van gemaakt.
De treinreis van Carlisle naar Edinburgh is in mijn ogen spectaculair. De rollende Engelse en Schotse heuvels vindt je nergens anders. De vergaderingen zitten erop en het ziet er naar uit dat we nog wat hebben bereikt ook.
De nogal plotsklapse mededeling dat de Doulos na 31 december niet meer zal kunnen varen omdat ze niet langer kan voldoen aan de maritieme regelgeving en eisen stelt ons voor een dilemma. Sommigen zullen het een crisis noemen en als ik een ding heb geleerd in de 22 jaar dat ik voor OM werk is dat we op ons best zijn als er zich een dergelijke crisis voordoet. In een crisis vergeet je alle gezwam en geneuzel en kun je maar een ding doen: focussen. In die zin brengt een crisis mensen bij elkaar en komt er veel synergie vrij. Dat spreekt me wel aan. Als de crisis voorbij is vallen we al snel terug in oude patronen van geneuzel en gedoe. Volgens mij is dat een universele wet: crisis creëert community. In de kerk zie je dat ook. De Brandaris, mijn thuisgemeente, is al jaren bezig met het onderzoeken van de mogelijkheden om te verkassen. Toen vorige week de huur werd opgezegd verviel daarmee de luxe om op ons gemak door te blijven zoeken. Opeens is er een deadline en vergeten de meeste betrokkenen hun persoonlijke stokpaardjes en is het een kwestie van alle zeilen bij en je richten op de hoofdzaak. De kerk in het westen heeft onvoldoende van besef crisis en vervalt daarom in neuzelarij, muggenziften en haarkloverij. Een crisis ontneemt je deze "luxe". En, naar mij bescheiden mening is dat een uitstekende zaak.
Mijn vlucht wordt omgeroepen. Ik ga naar huis!