Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

"Van alle reine dieren zeven mannetjes en hun wijfjes, van de onreine dieren moet je er twee meenemen, een mannetje en zijn wijfje" (Gen. 7:2). Het langzaam lezen van Genesis, waarbij ik probeer om net te doen alsof ik helemaal niets weet en het voor het eerst lees (ja, ik weet het, dat kan eigenlijk niet) roept onherroepelijk heel veel vragen op. Hoe wist Noach bijvoorbeeld wat reine en onreine dieren waren? Wie had die keuze gemaakt en op basis waarvan? Pas veel later neemt God met Mozes het instructieboekje door en is er een norm waaraan getoetst kan worden of een dier rein of onrein is. Had Noach voorkennis? Of zou het zo kunnen zijn dat de mens middels observaties een scheiding had aangebracht tussen dieren die de mens tot nut waren (vlees, wol, melk, leer) en dieren die een bedreiging vormden voor de gezondheid en instandhouding van de mens. Het feit dat we het als een gegeven tegenkomen, Noach wist wat het verschil was, impliceert dat men er wel degelijk over na had g...

Weer thuis heb ik ook weer de rust om verder te lezen in Genesis en de dag te beginnen met een mok Typhoo tee (met melk). Thee drink ik uit mijn nieuwe mok; een leuke herinnering aan twee geweldige weken die vooral geweldig waren omdat Martha erbij was. Martha houdt niet zo van dat gereis (daarom vliegt ze morgen naar Barcelona, denk ik) en normaal gesproken zou ik degene zijn die zich druk maakt over bijna twaalf uur vliegen, maar de frustratie was vooral van Martha's gezicht en lijf te lezen. Nu moet ik zeggen dat het ook voor mij het minst aangename onderdeel is van de reis. Wat we in films en advertenties te zien krijgen over beenruimte, lachende passagiers die er heerlijk ontspannen en gelukkig uitzien is alleen waar voor hen die het zich kunnen veroorloven. De cabine waar de goedkope passagiers zitten heeft iets van een vrachtwagen vol met varkens die vanuit de intensieve houderij onderweg zijn naar een vleesverwerker die deze verwerking tot een wetenschap heeft verheven: h...

Zolang de aarde bestaat zal er gezaaid worden en geoogst, zal er kou en hitte zijn, zomer en winter, dag en nacht. (God, de Bijbel, Genesis 8:22) Een geweldige belofte die God zichzelf deed nadat, op een enkeling na, alle leven van de aarde was weggevaagd door de grote vloed. Gek eigenlijk dat zo'n tekst een diepe indruk op me maakt nadat we vanmorgen terugkeerden uit Thailand. Twee weken van vergaderen en nadenken waarbij me opnieuw opviel hoe serieus we binnen OM ons werk nemen. Misschien is het omdat de belofte spreekt over een eindeloze cyclus van een begin, een einde en vervolgens begint het weer opnieuw (dit werd trouwens door de Prediker als "eindeloos vermoeiend" betiteld). Misschien omdat het me erbij bepaalt dat we werken zolang het dag is en er dus nog hoop is. De vermoeidheid van Prediker slaat toe als je teveel stil staat bij het feit dat waar aan de ene kant het koninkrijk van God gestalte krijgt, het ergens anders afbrokkelt. De dag impliceert in een gevall...

Opeens wordt er nauwelijks geblogged. Onze dagen zitten supervol en het ontbreken van een internetverbinding helpt ook niet. Gisterenavond was de aftrap voor de Internationale Leiders Vergadering. Ruim 400 leiders zijn hier bijeen en velen van hen heb ik jaren niet gezien. Ook zijn er velen die ik nog nooit heb gezien. OM is groot geworden. Tien jaar geleden had niemand kunnen bedenken dat we in India 3000 kerken zouden stichten, scholen en klinieken zouden bouwen waar tienduizenden kanslozen nu alle kansen hebben. Het Evangelie was, is en blijft wat het is: Goed Nieuws. Het transformeert mens en samenleving. Nog wat foto's:

Daar zitten we weer, denkend en pratend over visie. In OM is geen tekort aan visie. Er is eerder een tekort aan werkers die in staat zijn om visie om te zetten in een realistisch stappenplan: hoe gaan we daar komen? Wat is daarvoor nodig en welke stappen moeten we wanneer zetten? Ik zie visie vooral als een overdreven projectie van een mogelijke toekomst. De realiteit zal er namelijk in min of meerdere mate anders uitzien. Dat geeft helemaal niet. Het is beter om iets te zien en daar heen te gaan dan helemaal niets te zien en langzaam te stikken in de status quo.

Niet iedereen kan zich er iets bij voorstellen maar hardlopen in de brandende zon (omstreeks 35 graden: heerlijk!) is voor mij een van de geneugten des levens. We hebben vlakbij het hotel een meertje met daaromheen fiets- en looppaden (zie de waterfoto van afgelopen zondag). Ik loop een paar rondjes van 2 kilometer en Martha rent 12 minuten. Knap van haar want de Meniere speelt haar behoorlijk parten en dit is een van de manieren waarop ze haar verzet tegen die aandoening demonstreert. Internetverbinding is wat lastig; vijftien euro per dag voor een verbinding is wel erg veel! Daar moet ik nog een oplossing voor vinden. Van de politieke demonstraties merkten we alleen vandaag wat. Een grote groep demonstranten met rode shirts en rode vlaggen had de drukke weg bij het hotel uitverkoren tot verzamel- en scandeerplek. De optelsom van honderden lawaai makende demonstranten drong zelfs door tot onze kamer op de 30ste verdieping. In de loop van de dag werd het weer rustig. Erg leuk om hier s...

Vandaag is de retraite "Heart to Heart" begonnen. Gelukkig een niet al te druk programma zodat we vanmiddag de zon nog in konden en zelfs hardlopen. Ik beet vanmorgen de spits af met een sessie getiteld "Waarom zijn we hier?" Aan de hand van Psalm 139 waarin David schrijft over een intieme relatie met God en de erkenning dat God zijn gaan, staan, zitten en liggen, voor, achter en rondom kent. Dat is een bijzondere geruststelling hoewel het ook bedreigend kan zijn. Hij schrijft bijvoorbeeld ook dat alle dagen van zijn leven al gedocumenteerd zijn. Dat maakt David onsterfelijk tot de dag die God van tevoren bepaald heeft. Je kunt op deze Psalm een theologie baseren over de alomtegenwoordigheid en alwetendheid van God maar het was waarschijnlijk geenszins Davids bedoeling om de lezers en zangers van zijn Psalmen op te zadelen met dogma's. Het is eerder een document waarin David opschrijft hoe hij de nabijheid en de zorg van God ervaart. Een persoonlijk document. Mi...

Tja, en dan zit je opeens in Bangkok. Vanmorgen maar meteen vroeg op pad gegaan voordat we ons in het conferentiegewoel begeven

De meeste mensen zijn zich niet bewust van het gevaar dat er in een van de meeste gebruikte en voorkomende oplosmiddelen schuilt. Hoe slecht is Dihydrogen Monoxide ? Het kan leiden tot bovenmatig zweten en overgeven. Het is een belangrijk component van zure regen. In gasvorm kan het derdegraads brandwonden veroorzaken. Inhaleren kan tot de dood leiden. Het levert een belangrijke bijdrage aan corrosie. Het verlengt de remweg van auto's. Het is aangetroffen in tumoren van terminale patiënten. Een student vroeg aan 50 mensen of ze, met kennis van deze eigenschappen, vonden dat Dihydrogen Monoxide verboden zou moeten worden. Drieënveertig van de ondervraagden waren voor een verbod, zes wisten het niet zeker en een van de ondervraagden wist dat deze chemische stof niets meer en minder is dan ons broodnodige water (H2O) ! Wat hiermee wordt aangetoond is dat de manier waarop je zaken verwoordt mensen een volkomen verkeerd beeld kan geven, of een onduidelijke referentiekader creëert. We la...

De Irakees die in Zierikzee zijn kinderen vermoordde en vervolgens de hand aan zichzelf sloeg is een gevolg van de blindheid van onze rechterlijke macht voor de ernst van de eerwraak. Waar onze rechterlijke macht het principe van goed en fout hanteert overstijgt eerwraak dit, in onze ogen, ethisch juister en betere principe. Integratie is tweerichtingsverkeer en zolang onze rechters vanuit hun eigen culturele referentiekader de wereld en mensen beoordelen, blijven dit soort tragische gebeurtenissen bestaan. Ik wil niet zeggen dat wanneer andere culturele waarden in ogenschouw worden genomen eerwraak niet meer zal gebeuren. Maar als een rechter zich bewust is van het overheersende belang van eer in andere, niet Westers culturele modellen, zal deze alles in het werk stellen om de veiligheid van de potentiële slachtoffers te waarborgen. Misschien moet ik training in interculturele intelligentie aan onze vaderlandse rechterlijke macht aan gaan bieden... De vraag is namelijk niet of we wel ...

Evangelische christenen zien in iedere aardbeving een bevestiging dat we in de laatste dagen leven en dat Jezus nu toch wel snel zal terugkomen. Daarbij wordt gerefereerd aan de laatste hoofdstukken van o.a. het Matteüs evangelie waarin Jezus de voorspelling doet dat in de laatste dagen het aantal aardbevingen toe zal nemen. Maar is het nu ook daadwerkelijk zo dat er meer aardbevingen plaatsvinden. Volgens de wetenschap is dat niet het geval. Is dat nu slecht nieuws voor de Evangelicalen? Ik weet het niet (heb het niet gemeten) maar ik denk het wel. Het verlangen naar recht en gerechtigheid is gerechtvaardigd maar is niet het exclusieve recht van de christen; de hele wereld is in barensnood en het verlangen naar recht en gerechtigheid universeel. Hoe moeten we de passages uit het Matteüs evangelie dan lezen? Er zijn er die geloven dat het meeste waar Jezus op doelt al geschiedenis is (preteristen), culmulerend in de uiteindelijke vernietiging van Jeruzalem in het jaar 70. De gedachte ...

Gelezen: John MacArthur waarschuwt dat de kerk niet moet trouwen met de cultuur: pleeg geen ontucht met de wereld. Lees het artikel hier als je geïnteresseerd bent in de achtergrond voor onderstaande reactie. Het "afscheiden van cultuur" is een contradictio in terminus. Het impliceert de illusie van een Bijbelse of een Koninkrijks cultuur, het idee van een enige juiste cultuur. Ieder mens is een product van de cultuur waarin hij of zij opgroeit. Om cultuur gelijk te stellen aan ontucht met de wereld is iets wat ik van een Bijbelleraar zoals MacArthur niet verwacht. Midden in de Godloze Grieks/Romeinse cultuur bracht Jezus zijn boodschap van liefde en demonstreerde deze door met hoeren, belastinginspecteurs en ander gespui te eten en te drinken. Om onze omgang met de wereld te beperken tot de (mondelinge) verkondiging van het Evangelie met niet gelovigen is een ernstige en gevaarlijke onderwaardering van die blijde boodschap. De transformatie die deze blijde boodschap teweegb...

De enige reden waarom ik een spa in de de aarde zou steken is om mijn tuin te verfraaien; in het licht van de ontwikkeling van de mensheid een volkomen zinloze bezigheid. Enkele jaren geleden heb ik ietwat eerzamer spitwerk verricht toe ik samen met de buurman aan een solide scheiding tussen zijn en mijn erf werkte. Aangezien het laatste slechts betekenis heeft in een geïndividualiseerde samenleving en niets bijdraagt aan de groei van "gemeenschap" valt dat ook onder de categorie zinloze bezigheden. Ik mag er rugklachten en blaren aan overhouden, de enige die de vrucht ervan geniet ben ik: meer privacy en meer kleur in mijn leven. Toen Adam en Eva uit Gods tuin werden gejaagd, werd ook de aarde vervloekt en zou Adam in het vervolg in het "zweet zijns aanschijns" die aarde moeten bewerken. Niet om zijn tuin te verfraaien of een knus privé plekje te creëren maar als bittere noodzaak om te overleven. Dat moet vreselijk zwaar zijn geweest. Lamech klaagt er over en noem...

"Wie gemeenschap wil zonder alleen te zijn, valt in de leegte van de woorden en gevoelens, wie alleen zijn zoekt zonder gemeenschap komt om in de afgrond van de ijdelheid, wordt gek van het met zichzelf bezig zijn en raakt in vertwijfeling" (Bonhoeffer, Een woord voor elke dag , Ten Have, Baarn, 1995, 114). Bonhoeffer beschrijft hier op treffende wijze een paradox. Een groeiende groep gedesillusioneerden verlaat de kerk en ondervindt deze paradox aan den lijve. Deel uitmaken van een gemeenschap betekent dat, ondanks alle pogingen om inhoud en betekenis aan die gemeenschap te geven, men zich in toenemende mate ergert aan de lege woorden en gevoelens. Men zoekt iets diepers en bestaande gemeenschappen lijken daarin niet te kunnen voorzien. Als men besluit om die gemeenschap de rug toe te keren, komt men in een alleen zijn terecht dat nog veel erger is. In eerste instantie mag men dat wellicht als een bevrijding ervaren maar deze vorm van alleen zijn breekt de mens op den duur o...

Een uur is nog altijd een uur maar naarmate ik ouder word verandert de beleving van dat uur. Kon een uur vroeger uren duren, tegenwoordig is een uur in ongeveer een kwartier voorbij. Verveelde ik me vroeger wel eens en had ik geen idee wat ik met die zeeën van tijd moest doen; verveling bestaat voor mij al jaren niet en regelmatig wens ik dat ik tijd had waar ik niets mee wist te doen. Gewoon 'zijn', of zo. Had ik vroeger aan een Bijbeltekst en een gedachte voldoende om even snel een preek in elkaar te draaien, tegenwoordig lijkt iedere preek een missie, een bevalling. Al mijn voorbereidingen ten spijt; iedere preek doet tekort aan de grootheid van God terwijl het juist de bedoeling is om die grootheid breed uit te meten. Ik denkt dat de woorden en de gedachten te klein. Denken en spreken zijn niets meer dan wanhopige pogingen om zaken die te groot zijn te bevatten en weer te geven. Morgen heb ik wat plaatjes in mijn preek. Maar geen enkel plaatje voldoet helemaal. Ook beelden ...

Als je aankomt op Bristol International Airport en je naar de uitgang begeeft kom je bovenaan de (rol)trap een gele zuil tegen waaruit de volgende waarschuwing klinkt: "Welcome to Bristol Airport, please mind the stairs." Is dit een grap of wat? Misschien handig voor slechtzienden of voor mensen die voor het eerst met het fenomeen "trap" worden geconfronteerd. Voor frequente reizigers is het een glimlach oproepende ontmoeting met een locale culturele expressie. Ik kan me zo voorstellen dat een overijverige beambte iets dergelijks heeft bedacht als gevolg van een trauma uit zijn of haar jeugd; als vijfjarige is de beambte eens flink van de trap gevallen en is zich vanaf dat moment bewust van het feit dat er nergens gewaarschuwd wordt voor trappen en is op een persoonlijke missie om die ernstige tekortkoming recht te zetten. Of Bristol Airport heeft misschien een claim aan z'n broek gekregen nadat een passagier van de trap was gevallen. De claim werd toegekend o...

Adam Smith , Sir Walter Scott en vele andere zijn voor eeuwig vastgelegd in steen. Als je van kastelen en kathedralen houdt en doedelzak gejengel als achtergrondmuziek geen probleem vindt, moet je Edinburgh verkennen.

Het blijft voor mij een mysterie omdat het idee haaks staat op de gedachte dat er in geen enkele mens iets goeds zou wonen: hoe kwam Noach aan zijn goede, voorbeeldige leven, zijn rechtschapenheid en zijn nauwe verbondenheid met God? Waar was zijn rebellie? Waar waren zijn kleine foutjes? Was er echt niets op hem aan te merken, zoals bij de rijke jongeling die in alles God gehoorzaamde maar nog een ding miste? Wat me vooral verbaast is dat dit gebeurd terwijl er nog geen sprake is van Godsopenbaring, in de zin van "stenen tafelen", voorschriften, wetten, enz. Maar misschien zit daar juist de kneep. De wet doet zonde kennen. Het ontbreken van een wet, of een verbond waarin rechten en plichten zijn omschreven, pleit de potentieel schuldige bij voorbaat vrij; er is immers geen grond voor een aanklacht. Wat we weten van Noach is dat hij de instructies van de Heer nauwkeurig opvolgt wanneer hij de ark gaat bouwen. daarin zie ik iets van zijn houding naar God toe. Hoe dan ook, het ...

Stel je voor dat je in een voortdurende staat leeft van het niet kennen van goed en kwaad? Ik kan het me moeilijk voorstellen omdat ik er voortdurend mee bezig bent. Het kennen van goed en kwaad stelt mij namelijk in staat om te oordelen. En daar ben ik goed in. In zijn algemeenheid zijn christenen heel erg goed in oordelen. Sommigen verzachten en rechtvaardigen het door te zeggen dat ze niet oordelen maar slechts be oordelen. De kern van Adam en Eva's zonde was dat ze dat wilden hebben wat helemaal niet voor hen bedoeld was. Ze wilden als God zijn, kennende goed en kwaad. Op het moment dat ze Gods gebod overtraden, werden ze ingeleid in de wereld waarin goed en kwaad heersen. En daar konden ze niet mee omgaan. Schaamte, schuld, angst, jaloezie,;begrippen waar ze geen enkele ervaring mee hadden, beheersten nu hun leven. Sinds die tijd zit iedereen op zijn eigen troontje en doet de hele dag niet anders dan (be)oordelen, inclusief zichzelf. Christenen, die door het verzoenend offer v...

Of het nu kwam door de zes uur die ik door wind en regen in mijn auto door het land ploegde, ik weet het niet maar feit is dat ik zowel gisterenochtend in Notter als gisterenavond in Veenendaal na m'n overdenking geen droge draad meer aan mijn shirt kon vinden. Iemand vertelde me eens dat ze het gevoel had dat ik die preekjes zo maar uit m'n mouw schud. Niets is minder waar. Het mag dan de beleving van de toehoorder zijn, het is uiteindelijke de som van een boel denk- schrijf- en schrapwerk. Als het nu een lezing zou zijn waarbij je nauwkeurig het script volgt, kan ik me voorstellen dat je het droog houdt. Maar een script is alleen maar een uitgangspunt. Er gebeurt zoveel meer. Er is een publiek en dat moet je mee zien te nemen in je verhaal. Dat vraagt om voortdurende alertheid. Dan heb je nog de Heilige Geest. Welke kant wil Hij op? Moet het script aan de kant? Dat laatste overkomt me nogal eens en dan wordt het best wel spannend. De grootste uitdaging is ten eerste om zover ...