Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Vanmorgen "spreek" ik op Sydney Missions Bible College. Een sprekertje delen met een andere spreker is leuk, maar met acht anderen??? Ik ben benieuwd hoe zoiets echt werkt. Er zien drie thema's die elke door drie sprekers heel kort worden ingeleid. De studenten kiezen dan het leukste onderwerp van de drie en volgen dan de drie sprekers van hun onderwerp naar een lokaal. De drie sprekers leiden dan hun thema wat uitgebreider in (tot wel vijf of tien minuten) en dan gaat men er over praten. Contact met de andere twee inleiders is er niet geweest dus ik heb geen idee vanuit welke richting zij invliegen. Misschien ga ik als laatst en is alles al gezegd, of, als de spreker boeiende en zinnige dingen te zeggen heeft, stel ik voor dat hij mijn vijf minuten erbij neemt. Ik noem dit misbruik van middelen. De Bijbelschool heeft de indruk dat ze de vertegenwoordigers van zendingsorganisaties een gunst verleent. En veel organisaties grijpen de gelegenheid met beide handen aan want he...

Gisterenavond kwamen zo'n 50 voorgangers en jeugleiders naar de workshop 'equipped to disciple'. Het feit dat er zoveel op kwamen dagen leert dat er een behoefte is om hier meer over te weten. Velen draaien hun programma's en die programma's leiden niet tot diepe veranderingen. Wat is er nodig om die gewenste veranderingen wel te zien gebeuren. Dat was mijn insteek en men was bijzonder ingenomen met de uitkomst van de avond. Ik verbaas me over David's loyaliteit aan Saul. Als je het verhaal in 1 Samuel 22 leest, en later in 24, sta ik versteld van David's kritiekloze toewijding aan Saul omdat Saul de gezalfde des Heren is. Dat laatste is nog maar de vraag omdat God zijn hand al van Saul had teruggetrokken. Hoe zit het met recht en gerechtigheid? Saul is verworden tot een paranoïde, moordzuchtige snoeshaan die zonder blikken of blozen 85 priesters en een kompleet dorp (mannen vrouwen, kinderen en vee) decimeert, alleen maar omdat de priester David een broodje...

Als David herkend wordt door zijn vijanden gedraagt hij zich als een waanzinnige. Kwijlend en krabbend wordt hij bij koning Akis gebracht die hem wegstuurt omdat hij al genoeg krankzinnigen in zijn buurt heeft. Ik vond dat vroeger al een stoer verhaal, hoewel een beetje mysterieus. David, de man die zo op God vertrouwde, vertrouwt hier op list en bedrog om het vege lijf te redden. Moet ik dat nu toejuichen of word ik geacht om een beetje te fronsen; een Godvertrouwer spreekt de waarheid, doet zich niet anders voor en gelooft dat God hem uit penibele situaties redt. Kom, dacht ik, ik sla er eens enkele commentaren op na van wijze mannen die deze zaak hebben bestudeerd. Echter, de commentaren die ik in mijn E-sword programma heb zitten, doen er het zwijgen toe. Misschien dat David's eigen commentaar helpt. Hij heeft er namelijk een liedje over geschreven. De songtekst vinden we in Psalm 34. Het komt erop neer dat David zijn vondst om zich als een waanzinnige te gedragen aan God toedi...

Gisteren gesproken over " Jesus , our friend ," naar aanleiding van Lukas 19 waarin we het verhaal lezen van Jezus en Zacheus . Geweldige goudklompjes maar ook wat klompjes klei. Zacheus , de giga-zondaar (in de ogen van het establishment ) die zich inspant om Jezus te zien. Het zicht op Jezus wordt hem ontnomen door de menigte; het grootste obstakel tussen Jezus en de zoekende mens is helaas maar al te vaak de kerk, of het leven van gelovigen die blijven steken in wetticisme en zelfleven. Spannend is het stukje waarin Jezus zichzelf uitnodigt. Dat betekent in de Oosterse cultuur wel wat meer dan een kopje koffie onder iemands dak drinken. Gast en gastheer vereenzelvigen zich met elkaar en in het huis van je gastheer neemt de gastheer verantwoordelijkheid voor de veiligheid en het welbevinden van zijn gast. Jezus communiceert indirect dat hij dit graag van Zacheus zou willen ontvangen. Voor Zacheus is dit een geweldige eer. De man die hij zoekt wil naar zijn huis. Wauw...

Ik heb zowaar een hele nacht geslapen! Voor tien uur sliep ik al. Het voelt als een wonder. Vandaag een rustige dag. Vanmorgen spreken, vanmiddag picknicken en aan m'n opdracht werken. Met Martha wat heen en weer gemaild over de zin en de onzin van alle gevlieg , geren en belangrijk doenerij in organisaties zoals OM. Wat is de toegevoegde waarde van alle sprekers die, bijvoorbeeld in Nederland, door het het land crossen om ergens een podium of preekstoel te beklimmen en een verhaal te houden. Om het geld doen ze het niet want commercieel gezien is preken echt niet interessant. Heen en weer naar Groningen voor eens schamele 100 euro . Nee, er moet een diepere reden achter zitten want heen en weer naar Groningen zou op z'n minst 300 euro op moeten leveren. Nu zijn er genoeg kerken die graag andere sprekers horen maar niet tegen zo'n prijs. Dat kan alleen als je heel erg bekend bent. Dan is je verhaal opeens meer waard. Een groeiende organisatie als OM zal relatief stee...

Nog een sessie te gaan en Life Direction zit erop. Een groot aantal deelnemers dat zich had opgegeven besloot om niet op te komen dagen zodat we hier met een groepje van twaalf mannen en vrouwen zitten. Momenteel is iedereen een half uur aan de wandel met de instructie om tijd met God door te brengen en waar gewenst, zakente belijden. Wat er met mijn slapertje aan de hand is weet ik niet maar ook vannacht heb ik weer tot een uur of twee naar het plafond liggen staren. Morgenochtend een kerkdienst waar ik zal spreken over Zacheus. Dat is zo'n boeiend verhaal. Vooral boeiend omdat het vragen oproept over hoe iemand het koninkrijk van God binnengaat, zeg maar behouden, of gered wordt. Het verhaal wordt door de geleerder maar zelden genomen zoals het er staat. Vaak wordt er vanuit enkele aannames naar gekeken. Bijvoorbeeld dat Zaccheus een besef moet hebben gehad van verlorenheid en zonde, want dat besef moet er zijn om verlossing te kunnen willen. Het verhaal beschrijft de ontvankelij...

De atmosfeer boven Australie is onrustig. Hagel en onweer in Adelaide, een zandstorm over Sydney; het gevolg is hevige, misselijkmakende turbulentie. Ik dacht even dat we niet heelhuids in Sydney aan zouden komen maar een vliegtuig kan wel wat hebben. Vanavond begonnen met mij seminar en morgen de hele dag vijf sessies verzorgen. Het is een heel stille, ingetogen groep. Ik hoop dat ze morgen wat los komen. Ik ben geweldig blij met mijn netboek maar er is een nadeel. Als je aan een groot document werkt van 110 bladzijden, is het een complete ramp. Veel te onoverzichtelijk. Zo ben ik deze week tussen de bedrijven door zo'n 15 uur bezig geweest een het werkboek voor de mentoring clinic. Het was een waar oordeel. Ik hoop dat het nu goed is. God is goed en ik ben moe. Ik hoop dat mijn beide oogjes snel toesluiten. Ik weet dat ik als kind vaak bad of het zandmannetje snel mocht komen. In mijn verbeelding was dat Klaas Vaak. Nu begrijp ik dat het meer een kwestie is van de dag, de dag lat...

Gisterenavond een superavond gehad met een groep jongvolwassenen die zijn vastgelopen in de kerk maar niet op Jezus. Wat een inspiratie en bemoediging om een groep gelovigen te treffen die serieus nadenken over wat het betekent om Jezus te volgen en een verschil in hun omgeving te maken. Mijn studie van small groups en community kwam goed van pas en ik kon ze helpen om hun ideeen over community handen en voeten te geven. Over een paar uur vertrek ik naar Sydney. Vanavond en morgen doe ik daar mijn Life Direction seminar. Dat is een flinke kluif. Zeven sprekertjes in 22 uur. Ik heb er zin in. Tijd voor sightseeing zal er ook in Sydney niet inzitten. De opdracht voor school moet voor woensdag af en er moeten nog heel wat bladzijden geschreven worden. Slapen gaat nog steeds heel slecht en ik voel me net als een vaatdoek zich zou voelen, als deze kon voelen, die drie weken niet is uitgespoeld. Verder ben ik een gezegend mens. Bevoorrecht dat ik dit werk kan en mag doen. Ook ben ik ernstig...

Gisteren 'thuis' gekomen bij Willy Stam, de oude weduwe waar ik zaterdag al verbleef. Ze had bloemkool met een papje gemaakt en uiteraard was er vla en yoghurt toe. De avond doorgebracht met het voorbereiden van een studie voor vanavond en de preek voor zondag. Geestelijk voel ik me leeg en droog. Wat doe ik er aan? Meer en langer bidden? Wat langer in de Bijbel lezen? Ik weet dat er een thuisfront is dat voor me bidt. Als dat niet zo zou zijn, zouden alle inspanningen hier tevergeefs zijn. Nu weet ik me gedragen en wordt er opnieuw bij bepaalt dat het Gods werk is, er zit niets van mij bij. Thuis gaat alles z'n gangetje. De aangewaaide Oekraiense student die sinds een paar weken bij ons verblijft heeft een kamer gevonden. Martijn moet z'n antikraakpand in de Pijp alweer uit. Martha houdt nog van me en ik van haar. Ik mis thuis wel erg.

Ik begin de tel kwijt te raken en bevind me in een soort van koorts. Ik heb nog tien dagen om m'n laatste opdracht voor mijn opleiding af te ronden maar heb totaal geen inspiratie en mijn aandacht en energie wordt bovendien opgeslokt door allerlei specifieke zaken die voorbereid moeten worden. Gisteren kreeg ik pas te horen dat er vandaag van me verwacht wordt om een "intercultureel missiologisch vraagstuk gerelateerd aan de spirituele beleving in een gegeven cultuur" te behandelen op Tabor Bible College in Adelaide . Tegelijk moet ik vandaag het werkboek voor onze mentoring clinic in Dubai en Istanbul versturen. Met een behoorlijk aantal last minute veranderingen die collega's me hebben gestuurd is het een heidens karwei om dat om mijn superkleine notebook te doen. Die netbooks zijn verdraaid aardige machines maar je moet er niet veel meer mee willen en moeten doen dan een beetje typen en mailen. Een document van 110 bladzijden bewerken is een crime! Ik m...

Een korte vlucht naar Port Lincoln en vervolgens naar Tumby Bay voor een " cafe kerkachtige samenkomst". Zo'n veertig man gaf acte de precense en tussen de pannenkoeken door hield ik mijn verhaal. Daarna door naar Ungarra waar ik nu bij de kachel luister naar een giga storm met hagelstenen van wel 2 centimeter. De boeren maken zich zorgen om de oogst. Zo'n storm kan de oogst in een klap decimeren! Vanavond een bijeenkomst in de enige kerk die Ungarra rijk is. Het mooie van een kleine boerengemeenschap is dat iedereen weet wat er gaande is en de komst een een spreker uit Nederland is een soort van een evenement waar mensen wel trek in hebben. Hieronder wat foto's van Tumby Bay . De man met het schepnetje is mijn gastheer. Het schepnetje wordt gebruikt om te bepalen of er schadelijk ongedierte de oogst is binnengedrongen en maatregelen getroffen kunnen worden. Vandaag zag het er goed uit. Geen boze beestjes! Overigens weer tot vier uur wakker gelegen. N...

Dit is dan mijn gastvrouw. Willy Stam, weduwe, 85 jaar jong en zeer kranig. Woont nu bijna 60 jaar in Australie en haar Nederlands is nog steeds goed. Gisterenavond werd ik onthaald met sukadelappjes, aardappels, jus en groenten met vanillevla toe. Nederlandser kan echt niet. Vanmorgen gepreekt in de kerk waar zij ook kerkt. De kerk was wel heel erg grijs.

Het duurde even, maar dan heb je ook wat. In de logeerkamer van mevrouw Stam, 85 jaar, heb ik zowaar goed geslapen en had zelfs zin om hard te lopen vanmorgen vroeg. De zee is hier twee kilometer vandaan en er gaat niets boven hardlopen langs het water, het geluid van de branding en het diep inademen van schone, zilte lucht. Nu m'n preekje voor vanmorgen afronden. Na de dienst meteen naar het vliegveld om naar Port Lincoln te vliegen en vervolgens naar Ungarra te rijden waar ik in de namiddag spreek. Ik heb er zin in. Inmiddels ken ik daar al aardig wat mensen en sommigen durf ik zelfs vrienden te noemen en het voelt altijd goen om vrienden te onmoeten. Vandaag is mijn thema, 'Jezus volgen, hoeveel kost dat?' Het antwoord is 'alles', maar wat bedoelen we daar dan mee? We kunnen het snel vergeestelijken maar daarmee ben je er niet. Het gaat dieper en verder. Hoe geef je bijvoorbeeld je bezittingen aan Jezus. Geef ja dan letterlijk alles aan de armen, tot aan m'n...

Gisterenavond gesproken voor een groep Aziatische studenten. Nadat we het lied "een vonk is al genoeg, om een vuur te doen ontbranden" hadden gezongen hoopte ik in stilte dat we vervolgens in een kring, elkaars handen vasthoudend, " Kumbaya " zouden gaan zingen. Helaas, dat ging niet door en werd er een, voor mij onbekende, gouwe ouwe aangekondigd. Thuisgekomen heb ik vervolgens tot 04.30 liggen lezen. De slaap wilde niet komen. Die dringt zich nu pas op. Maakt verder niet uit. Over een uur vertrek ik naar Adelaide waar ik met een oud collega lunch en dan bij m'n gastadres zal worden afgeleverd, een omaatje uit Nederland! Ik hoop in de namiddag en avond nog wat werk te kunnen verzetten. Een nieuwe verantwoordelijkheid komt met een nieuw dossier en er is nogal wat achterstallig onderhoud en een flinke berg met op te volgen zaken. Waar je met een team werkt heb je te maken met unieke karakters, spanningen, onuitgesproken frustraties, dromen en visies. En dat moe...

Alsof iemand je met een hamer tegen je hoofd heeft geslagen maar net niet hard genoeg om het bewustzijn te verliezen. Dat doen twee nachten in een vliegtuig en twee nachten plafond staren met iemand. Vandaag aan de slag. Vanavond een groep studenten en morgen naar Adelaide. Nu even liggen, even de ogen dicht.... En het is pas 9.30

De eerste nacht zit erop. Ik heb er een groot deel van meegekregen. Om 03.30 besloot ik toch maar een slaaptablet te nemen. Het plafond had ik al gezien en de David Baldacci's The Araignment was zo'n beetje half uit. Vandaag een rustige dag om alles op een rijtje te zetten. Kerken vragen om bijbelgedeeltes en thema's. De mediamensen worden onrustig. Die willen ook graag twee weken van tevoren weten waar de preek over gaat zodat ze "iets met het thema kunnen doen." Ach, ik vind het allemaal best. Tussen de bedrijven door moet ik m'n opdracht tot het ontwikkelen van een strategisch plan nog uitwerken. De prof moet het op 30 september in z'n inbox hebben. De organisatie van twee mentoring clinics gaat ook door en de teams die de clinics uitvoeren hebben allemaal vragen waar ik ook niet zomaar het antwoord op weet. Al met al een hoop heen en weer gemail en ik realiseer me dat ik meer en meer tijd achter de computer zit om dingen regelen. Regelen vind ik niet...

Dat had ik  beter niet kunnen doen; na aankomst i  Melbourne dacht ik even te gaan liggen . Drie uur later werd ik wakker en nu, weer een uur later, ben ik nog  half bewusteloos ik en ik denk niet dat het vandaag nog goed komt. Mijn idee om dit keer ook van de reis te genieten heb  ik tot op het laatst uitgeprobeerd maar ik kan niet zeggen dat het een groot succes was. In de wachtkamer, waarin passagiers zich als vee verzamelen en waarvan uit men zich gedwee het vliegtuig in laat proppen, viel me een oudere, veel te zware en praatgrage vrouw op. Ze legde uit, aan wie het maar wilde horen, dat al haar kleren in haar cabinebagage zaten. Ze had daar een bepaalde overtuiging over maar ik had de knop al omgezet. Luid gebarend en pratend zie ik haar de slurf in verdwijnen. Even later ga ik toch ook de slurf maar in. Het vliegtuig neemt mij in zich op en ik zoek mijn stoel. Ik vind mijn stoel. En met wie mag ik deze keer de stille strijd aangaan over het hoe en wat van ...

Een dubbele dosis reistabletten maakt een mens behoorlijk slaperig. Van de 11 uur en 40 minuten naar Kuala Lumpur heb ik bijna alles gemist omdat ik sliep. Nu moet ik zes uur wachten voordat ik doorvlieg naar Melbourne. Voor het vertrekt had ik behoorlijk last van de reiskoorts; blooeddruk en hartslag omhoog: " Wat ga ik vergeten, wat moet ik nog doen" en "ik wil eigenlijk niet". Een soort van koortsgevoel. Ik had me voorgenomen om dit keer ook van de reis te genieten. Maar hoe zet je de knop? Reizen is voor mij het noodzakelijke kwaad dat moet geschieden alvorens op een andere plek te geraken. Dus zit ik voortdurend op m'n horloge te kijken. Onderweg sprak ik mezelf toe: "Nee, dit is niet vervelend. Dit is leuk. Gezellig reizen! Geniet er nou gewoon van." Het lukt nog niet echt maar ik blijf oefenen om het gekrijs van de baby naast me in mijn leven te verwelkomen. Het delen van de armleuning met mijn buurman is niet langer een strijd maar een geleghe...

Op de dag dat ik vertrek voor een wat langere trip, zoals vandaag, beleef ik alles intenser. Mijn zes kilometer renrondje langs en door het Zestienhovense Park zal ik een maand lang missen. De Transavia vluchten die ik hoor opstijgen vanaf Rotterdam Airport zwijgen tot 13 oktober. Het missen van de stank van de A13 zal echter geen heimwee oproepen. Met name vandaag is de stank vreselijk. De wind beweegt nauwelijks maar komt uit het Oosten waardoor alle uitlaatgassen zo'n beetje recht op ons afkomen. Ik denk nog even terug aan gisteren, aan mijn preek over "tijd," en hoe deze, gezien en gehoord de reacties van het publiek. blijkbaar best wel impact maakte. Maar met de opmerking "dat was een fijne preek," hoewel het altijd enigzins egostrelend is, kan ik niet zoveel. Ik wil dan graag weten wat dat ene punt was dat er voor iemand uitsprong en hoe dat gaat bijdragen tot een leven dat meer op Christus lijkt. Het komende jaar wil ik graag weer "vol gas" ...

Morgen spreek ik in de Driehoek over "tijd". Laat ik nu toch op 24 september 2007 een blog geschreven te hebben over chronos en kairos . Kan ik mooi gebruiken. De plaatjes die erbij zitten zijn ook leuk dus heb ik nu, en tien minuten gevuld, en plaatjes om de jongerendienst mee op te leuken . De vraag is of ik een praatje wil houden over tijdsbesteding, discipline en dat soort fratsen. Als je tijd met God doorbrengt, hoe doe je dat dan, hoe lang mag dat duren en hoe frequent? De vraagstelling impliceert dat het mogelijk zou zijn om je leven rondom God in te richten, of God een minuut of 20, 30 per dag te geven. Die minuten ben je dan intensief met Hem bezig en doe je ernstig je best om je niet af te laten leiden. De rest van de dag doet God nog steeds mee, maar bevindt zich dan een beetje meer in het randgebied van onze levens. Nu zou je misschien verwachten dat ik zou schrijven dat dat allemaal onzin is, maar dat doe ik niet. Ik ben best wel van de 'geestelijke discipl...

Gisteren kreeg ik een update van m'n agenda voor Australië. Er zijn vier Life Direction weekenden gepland maar het loopt niet echt storm met de aanmeldingen. Voor het eerste weekend in Adelaide zijn momenteel slechts vier aanmeldingen. Er zullen er wel meer bijkomen maar het zal geen grote groep worden. Daarna volgen Sydney, Geelong en Melbourne. In de christelijke wereld is het aanbod van "produkten" steeds groter aan het worden en iedereen die zijn/haar produkt aanprijst vindt natuurlijk dat iedereen dat produkt zou moeten kopen. Toen ik 15 jaar geleden begon met mijn Life Direction seminars, gaven vrijwel alle deelnemeers aan nog nooit een gaventest of temperament onderzoek te hebben gedaan. Tegenwoordig is dat wel anders. Er zijn gratis online tests die veel uitgebreider en ook beter zijn dan het spul dat ik gebruik. Misschien is de tijd gekomen dat ik m'n seminar naar de prullebak moet slepen: het komt niet langer tegemoet aan de behoeften van de gemiddelde, rede...

Afgelopen zondag markeerden we ons afscheid van de Brandaris. Martha en ik kregen de grootste bos bloemen ooit mee. De meeste gemeenteleden hadden gehoor gegeven aan de oproep om een bloem mee te nemen. Thuis heeft Martha de giga bos in tweeën gesplitst. Die heb ik maar even digitaal vereeuwigd. Ziehier:

Dit wordt een hectische week en ik heb m'n werk voor deze week keurig gepland en verdeeld over vier dagen. Ik moet erg m'n best doen om me niet op te laten jagen maar mezelf dwingen om rustig aan te beginnen en het plan, zoals met mezelf afgesproken, uit te voeren. Als recreatief duiker staat er een regel op m'n netvlies gegrift: Plan je duik en duik je plan. Als je dat niet doet kun je jezelf en je buddy in groot gevaar brengen. Vandaar dat een duik altijd veel langer duurt dan de tijd die je onder water doorbrengt. Met duiken houdt je je gewoon aan die regel omdat je leven op het spel staat. In het gewone leven zou die regel voor mij ook moeten gelden maar ik laat me veel te gemakkelijk afleiden. Ik breng er toch niemand mee in gevaar? Toch kost het wat. Door me niet aan een plan te houden moet ik bijvoorbeeld ' s-avonds boeten; er moet doorgewerkt worden. Alleen heb ik deze week geen vrije avonden. Het moet dus bij daglicht gebeuren. Zojuist zes kilometer hardgel...

Vandaag worden Martha en ik door de Brandaris uitgezonden. We gaan niet ver. We blijven. En toch worden we uitgezonden. Ik vind dat belangrijk. We voelen ons bijzonder bevoorrecht om al 22 jaar voor OM te werken. De laatste zes jaren ging een deel van onze tijd in de Brandaris zitten maar de afgelopen twee jaar ging de aandacht, tijd en energie stapsgewijs al veel meer richting OM. Nu worden we officieel teruggegeven aan OM. OM is geloofszending. dat betekent dat we op God vertrouwen voor ons inkomen. Dat inkomen wordt door een vriendenkring opgebracht. Dat is best wel lastig. Regelmatig moet er aan de bel worden getrokken om dat inkomen op nivo te houden. Dan voel ik me net een bedelaar. Onlangs was ik het zo zat dat ik ergens gesolliciteerd heb. Maar dat was het ook niet. Ik moet vertrouwen hebben. Maar ook vrijmoedigheid om te communiceren. We hadden ook kunnen blijven. Dat zou wat financiele ruimte hebben gegeven. Maar om daarom te blijven; dat doet een mens toch niet. Ik zie er zo...

Vandaag mag ik van mezelf aan een nieuw Bijbelboek beginnen. Ik heb de afgelopen maanden veel in 1 en 2 Korintiers gelezen en gestudeerd. Nu misschien een boek uit het Oude Testament? Het boek Ruth lijkt me wel wat. Het boek " The Gospel of Ruth " heeft me de afgelopen weken aangenaam verrast en het oude verhaal van de drie vrouwen en de losser heeft er een nieuwe dimensie bij gekregen. Ik realiseer me dat ook ik het slachtoffer ben van het Westers Evangelische bijbellezen waarbij heel veel verloren gaat . Ik heb daar al eerder over geblogged . Het Westers Evangelicalisme voedt haar volgelingen op met een telelenskijk op de Bijbel, waarbij het zoekplaatje ("waar vindt je Christus op deze bladzijde of in deze paragraaf") het uitgangspunt is. Om er met een groothoeklens naar te kijken waarbij heel veel culturele, geschiedkundige, theologische en antropologische details weer zichtbaar worden, is een verrijking. Vandaag mag ik ook boeken opruimen. Het rechterstap...

Gisteren schreef ik over "weest blijde" en nu blijkt na verder onderzoek dat er wel degelijk iets dergelijks staat en dat ik twee woorden door elkaar heb gehusseld en gehaald. Dat kan natuurlijk niet. De verwarring is ontstaan toen ik "weest blijde" niet gemakkelijk terug kon vinden. In de King James is het namelijk vertaald met "Farewell." Tja, je moet er maar opkomen. De NBV en GNB laten Paulus, "Tot slot groet ik u", zeggen en de Statenvertaling meent, net als de NBG, dat Paulus de Korintiers opdraagt om blij te zijn. Omdat de gemiddelde bloglezer 31 seconden op mijn blogpagina doorbrengt, zou ik nu moeten stoppen. Voor de liefhebbers; als je op het plaatje klikt krijg je een leesbare verkenning van het woord de reden waarom de een Paulus "weest blijde" en de ander "Nou, tot ziens jongen", laat zeggen. Je kunt ook besluiten om nu gewoon verder gaan met de rest van je leven. Murray J. Harris, New International Greek Testamen...

Paulus schrijft in de gebiedende wijs (in de NBG althans). Een opdracht. Dit moet je doen. Geen suggestie en geen optie maar een directief: "Weest blijde". Vandaag ben ik redelijk blij. Op een schaal van 0 tot 10 zit ik op een 8,5 en dat is best hoog. Maar wanneer is iemand blij genoeg om, zeg maar, de opdracht om blij te zijn voldoende te hebben uitgevoerd. Zou een 8,5 genoeg zijn? Een zesje? Hoe kwalificeer je blijdschap? En hoe kun je nu iemand opdragen om blij te zijn? De kans is dan groot dat je gaat acteren om toch de indruk te wekken dat je voldoende blij bent en dus een voorbeeld bent van een uitgetogen bijbelse levensstijl. Ik weet niet hoe het anderen vergaat, maar dit soort vragen stel ik als ik mijn Bijbel lees en bestudeer. Ik pak de GNB en lees hetzelfde vers waar in plaats van "weest blijde", "zorg dat alles in orde komt" staat (2 Korintiers 13:11). En de NBV dan? Die zegt: "Beter uw leven." Alle drie gebiedende wijs maar de opdrac...

Gisterenavond keek ik een kwartiertje naar het programma geven en nemen . Een kwartier is meer dan genoeg om er weer eens bij bepaald te worden dat hebzucht een van de diepste drijfveren in het leven van de mens is. Dat hebben ze goed begrepen bij de AVRO en die hebzucht is de basis van het spel warin mensen zoveel mogelijk prijzen moeten zien te vergaren en van elkaar afpikken. Alleen degene die de meeste prijzen heeft binnengehaald mag ze meenemen. De verliezers krijgen niets. Misschien heeft het wel een evangeliserend effect. Wat bedoel ik? Je vraagt je al kijkend af wat jij zou doen. Ik besloot voor mezelf dat ik maar beter niet aan zo'n programmam mee kan doen. Dat zou te confronterend zijn. Ook heb ik al een laptop, handtas, koelkast, MP 3 speler, camera en ondergoed. De vakantie naar Aruba is er waarschijnlijk een waar je alleen maar spijt van kijgt omdat je dan in zo'n vreetschuur terechtkomt, de hele dag aan het strand ligt en ' s-nachts niet kan slapen omdat...

Vandaag ben ik officieel oudste af. Dat voelt best wel een beetje raar. Vooral omdat het eigenlijk niet zoveel anders voelt. Het zou veel vreemder moeten voelen. Ga ik me nu opeens anders gedragen? Anders spreken als ik voorga? Ik denk het niet. Ik heb gewoon geen eindverantwoordelijkheid meer. Wordt dan mijn betrokkenheid bij de gemeente anders? Een beetje wel. Maar toch, ik blijf een keer per maand spreken, ga nu de zendingswerkgroep voorzitten en zit dus toch nog heel dichtbij het gemeentegebeuren. De Brandaris blijft gewoon onze gemeente. Dat is al 31 jaar zo. Het is gewoon de leukste gemeente van Nederland! Omdat ze het zo goed doen? Welnee. Eergisteren sprak ik een echtpaar dat overwoog om uit hun gemeente weg te gaan en naar een hippere kerk te gaan. Ik beloofde hen dat het ook in die nieuwe gemeente na zes maanden niet zo hip is als ze nu denken. Iedere gemeente heeft z'n onhippe dingen. Daar moet je mee leven. Die je dat niet, dan ga je zwerven. Sommigen vinden nooit hun d...