Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Mijn goede vriend Matthijs (althans zo beleef ik onze relatie, hoewel we elkaars deuren niet platlopen) stelde vanmiddag voor dat het wellicht mogelijk was dat mijn frequentere hoofdpijnen te maken zouden kunnen hebben met de hoeveelheid dingen en zaken die mijn aandacht behoeven. Daar zit wel wat in. Gisteren liep ik naar de kerk, dat is een uur lopen; ik merkte dat ik me opgejaagd voelde en me niet kon concentereren. Ik zie uit naar zo'n wandeling; je hoofd leeglopen, zeggen we wel. Als dat niet meer lukt, is er iets niet helemaal goed. Zaken die moeten gebeuren voordat ik aanstaande zaterdag naar India vertrek en waarvan ik weet dat die gewoon niet allemaal gaan lukken. Als ik eenmaal in India ben heb ik nauwelijks off geen tijd om drie weken lang aan iets anders te denken dan lessen volgen (3 weken x 6 dagen x 9 lesuren per dag) Nieuwe voorzitter werkgroep zending zoeken. Vergadering jongerenwerk voorbereiden. Vergadering kringleiders voor eind januari voorbereiden. Oplossing z...

Ik had het wel gehad om 15.00 vanmiddag. Ik was de "psychobabble" van meneer Clinebell helemaal zat; heb het boek uit en de opdracht af. De buurjongens opgehaald en oliebollen gehaald. Met de buurjongens op stap gaan is een avontuur. Heel anders dan met Martha een stukje wandelen. Je loopt dan naast elkaar en praat met elkaar. Met de buurjongens is dat anders. Je loopt niet naast elkaar; je loopt met elkaar verspreid over Overschie ongeveer dezelfde kant op. Hangen over hekjes, zo dicht mogelijk bij de slootkant staan en elkaar erin willen duwen, alle auto's aanraken, op de grond vallen, blaffen naar honden. Het is dan zaak om ongeveer iedere dertig seconden te hergroeperen omdat iedereen met iets anders bezig is. Op de bestemming aangekomen is iedereen twee minuten uiterst gefocust todat de oliebollen half op zijn en begint deel twee van het verhaal. Wel graag via het parkje annex speeltuintje om de rest van de oliebol te delen met de nood- en hongerlijdende Overschiese...

Wat een chaotische schrijver. En wat een boel rijtjes. Zeven kenmerken zus, acht stappen zo. Twaalf belangrijke principes hier; 27 niet ter discussie staande en absoluut van levensbelang zijnde, absoluut in deze volgorde te hanteren, maar natuurlijk eerst nog te leren vaardigheden daar. Ik word er niet goed van. En dan moet ik van alle zeventien hoofdstukken de hoofdgedachte kernachtig weergeven (in slechts 1500 woorden; dat is 3 a-viertjes). Dat laatste is niet zo ingewikkeld maar wat me zo nukkig maakt is dat de boodschap zo simpel is: de taak van de voorganger is om mensen gezond te maken. Waarom, met wat, hoe, wanneer, met welke vaardigheden blah, blah, blah; daar gaat "Basic Types of Pastoral Care & Counseling" dus over. Uitsmeren die hap. En het is niet eens een nieuw boek. Als het nu een modern boek was, door een Amerikaan geschreven, dan kon ik er nog wel inkomen dat je over "de kernwaarheid omtrent leukoplast en aanverwante plakartikelen" een boek van 5...

Wat ik me kan herinneren van eerste Kerstdag is dat ik vrijwel de hele dag op de bank heb gelegen met migraine en 12 uitzendingen van het derde seizoen Dr. House heb gekeken. De helft heb ik gemist omdat ik steeds in slaap viel. Kan ik weer opnieuw beginnen. Ik denk dat Ruben een blije dag heeft. Eerst op zolder en nu in de huiskamer draait hij keihard een cedee met zogenaamde wereldmuziek. De band heet Beirut en de muziek is niet om aan te horen. Martha is de slaapkamer ingevlucht terwijl Ruben en Moniek in die met wereldmuziek gevulde huiskamer figuren aan het knippen zijn. Ik ga proberen een paar hoofdstukken te studeren in en samen te vatten van "Basic Types of Pastoral care & Counseling" (Resources for the ministry of healing and growth). De auteur, Howard Clinebell (1922-2005) wordt beschouwd als een pionier en expert op het gebied van Pastorale zorg en counseling. Een van de zwakkere kanten van de benadering is dat Clinebell vrijwel nooit 'dicrimineert'; ...

Martha heeft het toch gedaan; een kerstboompje van ongeveer dertig centimeter hoog gekocht. We hadden ook nog ergens kerstverlichting met 100 lampjes. Het boompje zag je niet meer, dat verdween onder een kluwen van draad en lamp. Geen goed plan dus. Nu hangen de lampjes boven het raam en de boom staat lichtloos, met drie saaie, strategische geplaatste ballen opgetuigd in een bloempot. Misschien dat ik er vanavond wat slagroom in spuit om het boompje wat op te fleuren. Vanavond de prelude tot het kerstfeest. Dit is de ene avond in het jaar dat de kerken, sporthallen en andere tot (tijdelijke) godshuizen omgetoverde uitspaningen in heel Nederland en daarbuiten volzitten. Ze zitten vol met velen die geloven dat er meer is tussen hemel en aarde. Het is ook zo verdraaid moeilijk vol te houden dat het leven niet meer is dan dat wat we te zien krijgen. Ik mag ook weer vanavond. Mijn speech gaat over de Wijzen uit het Oosten. Een raar verhaal eigenlijk. Het past niet zo best in de christelijke...

Een associate OM-er, die ook als bibliothecaresse in New York werkt, had vorige week drie grote dozen vol met boeken meegenomen. Speciaal voor de boek-ofilen. Al deze boeken zijn unieke exemplaren. Uiteraard heb ik een flink stapeltje meegenomen en deze toegevoegd aan de "nog te lezen" stapel in mijn werkkamer. De "nog te lezen" stapel ziet er momenteel als volgt uit: Goed, een van de boeken die ik heb meegnomen is "A Hundred & One Days" van Asne Seierstad, een Norse oorlogcorrespondent die schrijft over haar tijd in Bagdad, voor en tijdens de oorlog in Irak. Een fascinerend verhaal dat de lezer een goed inzicht verschaft over de angst waaronder de mensen gebukt gingen tijdens het Saddam regime. Ik heb nooit geweten dat het zo erg was. De moeite van het lezen waard. Wat het boek ook uniek maakt is dat het een "Advance Uncorrected Manuscript" is. Dit doet de gemiddelde bloglezer helemaal niets maar de boek-ofilen onder de bloglezers juist wee...

Op een dag willen de discipelen Jezus een bordje eten brengen. Of Jezus wel of niet het bordje leeg eet, lezen we niet (waarschijnlijk wel want hij was 100% mens en zal best wel trek hebben gehad) maar Jezus gebruikt de "eetmetafoor" om de discipelen iets te leren over Zijn motivatie; waarom Hij doet wat Hij doet. "Mijn spijze is om de wil te doen van Hem die Mij gestuurd heeft". Eten is een basisbehoefte van de mens. Zondet voedsel is er geen leven. Als iemand echt honger heeft, houdt alleen dat hem op een gegeven moment bezig. Wij kennen dat niet zo want voordat wij echt honger krijgen zitten we alweer aan de snack of aan ons volgende maal. Als Jezus zegt dat de wil van de Vader doen zijn basisbehoefte is zegt Hij hiermee dat dit zijn goorste prioriteit is. Wat is die wil van de Vader dan? Aanstaande zondag (s)preek ik hierover in de Brandaris. Wat ik ontdek in de Bijbel is dat die wil van God te maken heeft met het redden van mensen. Wij mensen maken die wil van ...

Inmiddels zijn we alweer 24 uur thuis. Een nacht overslaan gaat de een beter af dan de ander. Het lijkt mij nauwelijks iets te doen terwijl Martha de afgelopen 24 uur vooral slapend heeft doorgebracht. Ook nu (11.30) slaapt ze nog steeds. Gisteren meteen m'n paspoort bij de visumdienst gebracht voor een visum voor India waar ik op 5 januari naar toe ga. Een visum voor India kun je niet meer zelf regelen, daar moet je een speciaal bedrijf voor inschakelen. Gelukkig zit dat bedrijf in Schiebroek dus dat maakt het allemaal al wat makkelijker. De vlucht naar huis had een interessante "twist". De KLM vlucht was overboekt en bij het inchecken werd ons gevraagd of we bereid waren om met de Delta vlucht naar Amsterdam te vliegen . Deze zou 15 minuten later dan de KLM vlucht vertrekken. Als compensatie zouden we ieder een tegoedbon van 550 dollar krijgen die we kunnen gebruiken voor een toekomstige vlucht. Daar hadden wij niet echt veel problemen mee en met alle viegbewegingen die...

Een goede vriend van heeft en zoon en deze zoon had eens een relatie met een jonge vrouw. De relatie liep uit op een scheiding en beide partners vervolgden hun levensweg. Enkele maanden geleden pakten ze echter de draad weer op en besloten om samen door te gaan. Er was echter een complicatie; de vrouw was inmiddels zwanger van een andere man die haar, om voor mij onbekende redenen, heet 'gedumpt'. De zoon van mijn vriend besloot het kind (een jongen) te erkennen en is inmddels vader. Mijn vriend en zijn vrouw hebben ook besloten om schoondochter en kleinzoon onvoorwaardelijk te erkennen. Waar heb ik een dergelijk verhaal eerder gehoord? Wie was die gozer ook al weer die de opdracht kreeg om het kindje van zijn zwangere vrouw te erkennen terwijl hij niet de natuurlijke vader was? Mijn vriend vertelde me dat hij op onbegrip stuit als hij dit verhal vertelt aan medechristenen. En dat is verrassend. Blijkbaar vergeten wij, christenen, al heel snel na onze "adoptie" dat we...

Vandaag is het koud. Echt koud met een straffe wind. Van 25 graden naar een temperatuur rondom het vriespunt en dat in 24 uur. Nu staat de kachel te branden en krijgen we het huis maar moeilijk warm. Jammer, want we hadden graag nog wat dingen ondernomen. Nu zitten we met truien aan te lezen, wat we ook heerlijk vinden. Lang geleden dat we twee dagen zonder verplichtingen of afspraken hadden. Dat alleen al is genieten! Wij zijn niet van die kerstboomtypes. Dat bleek wel uit de vorige blog. In ons huis vind je geen indicaties dat we het westerse kerstfeest naderen. Ik geloof in Kers; Christus. Zijn geboorte, zijn leven, bediening, lijden, sterven en opstanding. Kerst is 24/7. Het commerciele gedoe rondom kerst roept allergische reacties op. Kerstsfeer; het is toch wat dat we het nodig hebben om elkaar aan kerst te herinneren. Het ergste is wel dat kerst en Chritus meer en meer los zijn komen staan van elkaar. In Amerika is het politiek incorrect om elkaar een "Zalig Kerstfeest...

Gisteren zat het werk erop en zijn we in de middag naar Stone mountain gereden, ongeveer een uurtje vanuit Tyrone. Martha dacht dat, met haar knie, voet, onderbeen en anderssoortige problemen ze niet in staat zou zijn om de rots te "beklimmen". In Amerika is ales groot, dus ook een "wandeling naar de top van de rots" wordt hier een "rotsbeklimming" en de meeste "klimmers" komen uitgerust met schoeisel, waterfles en wat dies meer zij voor de ongelooflijke tocht van wel anderhalve kilometer naar de top. Pff. Stelt niets voor. Martha liep na afloop wel wat mank maar ze zegt dat het elke meter dubbel en dwars waard was. Het volgende wil je niet geloven. 's-Avonds waren we door vrienden uitgenodigd voor een kerstgebeuren bij hen thuis. Zo'n twintig andere OM-ers gaven eveneens acte de presence. Dat je in Amerika bent merk je opnieuw wanneer je ontdekt dat jij de enige bent die, in plaats van koekjes en snoep, anderhalve liter wijn meeneemt. En...

Wow, na een dag migraine kun je de hele wereld weer aan. Gisteren was echt erg. Zo'n zware migraine heb ik in jaren niet gehad. Geprobeerd om zovel mogelijk mee te maken maar om 12.00 uur trok ik het niet meer. In de loop van de dag zakte de pijn gelukkig. Gisteren was ook de laatste dag van onze vergaderingen en al met al zijn het zeer productieve dagen geweest met de juiste mensen en de juiste voorzitter. Een goede voorzitter is in staat om iedereen bij de les te houden en mijn goede vriend Peter is een kunstenaar waar het om voorzitterschap gaat. Ik vind het helemaal geweldig om met deze groep mensen op te trekken. Een groep mensen die dezelfde passie en missie deelt. De maaltijden zijn een belangrijk onderdeel van de drie dagen vergaderen. Het gaat namelijk niet alleen om "zaken doen"; het gaat om "levens delen" waarbij we ons hart kunnen laten spreken. met sommigen uit de groep heb ik in de loop der jaren diepe vriendschappen ontwikkelt. Vriendschappen zijn...

Vandaag geen nieuws. Migraine. Balen. Wil niet nadenken. Alleen maar liggen.

Woensdag is net begonnen en ik wil jullie nog even bijpraten over dinsdag. Martha vertrok al vroeg richting keuken en heeft echt alle registers opengetrokken om ons een eenvoudig doch voedzaam ontbijt voor te schotelen. Alle intenties om wat gewicht kwijt te raken verschoven naar de achtergrond. We hebben zowaar brood gevonden dat zelfs goed te pruimen is. Dat hadden onze tafelgenoten ook meteen door dus bleven we an het eind van de wedstrijd zitten met de typische Amerikaanse verstopping veroorzakende, naar niets smakende, teveel suiker bevattende, in een soort van kauwgom veranderende witte broodjes die zoveel smaak-, kleur-, geur- en bewaarstoffen bevatten dat ze over anderhalve week nog vers zijn. En dat is nog goedgekeurd ook door de Amerikaanse keuringsdienst van waren. Met de Amerikaanse collega's, onder begeleiding van een bluegrassband, kerstliederen gezongen (ik heb alleen meegekeken en geluisterd; heb steeds meer moeite om liedjes over "the little boy Jesus" te...

Vandaag meet men in Atlanta temperaturen die niet eerder zo hoog waren op 10 december. Ook hier is het winter moeten maar met bijna dertig graden in het zonnetje lijkt de winter erg ver weg. Martha heb ik vandaag nauwelijks gezien. Die is hard aan het werk in de keuken en is waarschijnlijk en hopelijk een feestmaal voor vanavond aan het bereiden. De deelnemers aan de TaskForce druppelen vandaag allemaal binnen en omdat we morgen pas beginnen an de agenda is er vandaag volop tijd om bij te praten. Hier op het OM kantoor werken 150 mensen. Een mega-operatie. Mijn clubje van 12 valt dus niet echt op. Gastvrijheid staat bij de OM-staf hoog in het vaandel en we voelen ons dan ook zeer welkom! Morgen meer! Martha in de keuken

Man, wat was ik gisteren gaar; "alsof er een donkere wolk om je heen hangt", zei Martha. Nou, zo voelde het ook. Martha besloot dat de entree voor het Coca Cola museum een daadwerkelijk bezoek niet rechtvaardigde en derhalve beperkten we ons tot het bezoeken van de Coca Cola shop, die bij het museum hoort. In het koffierestaurantje tegenover het museum vroeg Martha zich af of je de stoom die van thee afkwam ook op een foto zou zien. Hieronder het bewijs op een filmpje. In het het centrum van Atlanta kom je heel wat markante figuren tegen. Zo ook een die-hard evangelist die een timmermansgordel vol met 'gereedschap' omstanders vertelt over de liefde van God. Ik heb daar veel bewondering voor. Om 20.00 konden we onze ogen met geen mogelijkheid meer openhouden en zijn we maar naar bed gegaan. Vanmorgen zijn we niet naar de kerk geweest (voor mij de eerste keer dit jaar, ik moet wel erg heilig zijn....). Martha heeft boodschappen gedaan terwijl ik zappend een menu van rel...

Dat zou moeten worden verboden. Dat de mens wat mobieler is geworden dat is nog tot daar aan toe maar de gedwongen mobiliteit van zuigelingen, dreumesen, peuters, kleuters en kinderen is volgens mij een vorm van mishandeling. Allereerst voor de kinderen die helemaal door het lint gaan door oververmoeidheid en ten tweede voor de medemens die het gedrein, gegil en gekrijs moeten doorstaan van de jongelieden die niet hebben geleerd hoe ze hun oren moeten "poppen", rekening moeten houden met de wens van zijn/haar medemens om met rust gelaten te worden en die veelal misbruik van de situatie maken om te krijgen wat ze willen. Omdat Pa en Ma geen scene willen kopen ze uiteindelijk een meter M en M's voor het jonge grut dat een uur later misselijk geworden klaagt dat het naar huis wil. Naast dit soort dieptepunten kende de reis naar Atlanta ook hoogtepunten. Met een koptelefoon op het onuitputtelijke aanbod van het Personal Entertainment System verkennnen bijvoorbeeld, resultere...

Vandaag thuisgekomen met 20 kilo koe. Niet alles pastte in de koelbox dus heb ik de verwarming in de auto uitgelaten. Toch best wel frisjes. Eerder op de dag, om precies te zijn om 05.30, richting Emmeloord gereden voor de maandelijkse gebedsochtend. Om 07.00 met twee collega's ontbijten doene daan en bijgepraat. Daarna dus bidden en wachten op de koe die om 12.00 afgeleverd werd. Een OM-fan had ons een stuk koe aangeboden tegen een zeer concurrerende kiloprijs. Ik heb dus voor twintig kilo getekend. De gebedsochtend verloopt zoals verwacht nogal traditioneel, hetgeen niet zo'n groot probleem is want het is best wel ingewikkeld om het anders dan traditioneel te doen tenzij je je praktijk betreffende de wijze waarop we geacht worden te bidden bijsteld. Voorbede doen betekent in ons geval dat je eerst naar een kort dan wel lang verhaal luistert en dat verhaal vervolgens in eigen woorden naverteld aan God. Als je dat dan met je ogen dicht doen en met het hoofd enigzins gebogen kom...

M'n schoonvader kwam vanmorgen met een boterletter met zuivere amnadelspijs van bakker Ammerlaan aanzetten. Dat is lekker, edoch gevaarlijk. Tel bij zo'n letter de gevulde speculaas (liefst met zuivere amandelspijs) en de oliebollen (11 voor zeven euri) op en je kunt je voorstellen dat, toen ik vanmorgen in alle vroegte eenzaam tussen alle fitnessapparati m'n 30 minuten wegcrosstrainde, me afvroeg of ik er niet beter nog eens 30 minuten aan kon plakken. Niet gedaan. Thuis een oliebol genomen. En toen kwam de boterletter. Ik sla de lunch over of neem, in plaats daarvan, een of twee oliebollen. Verder gebeurt er weinig spannends vandaag. Verslagje schrijven (2000 woorden) over boek wat ik he bestudeerd. 2000 woorden is niet veel. Twee en een half A-viertje. Uurtje werk. Dan moet ik het e.e.a. kortsluiten en nog wat last minute zaken regelen m.b.t. de Task Force Recruiting die volgende week maandag tot vrijdag bijeenkomt in Atlanta. Best wel spannend, zo'n Task Force. Omda...

Ik heb een crucifix aan de muur hangen. Lucas, mijn buurjongen van bijna vier, antwoordde op mijn vraag wie hij dacht dat er aan het kruis hing, zonder ook maar een tel nodig te hebben om een antwoord te bedenken: "O, dat is Gerrit". Hij was enigzins beledigd dat ik door de kamer rolde van het lachen. Zo van "je stelt een serieuze vraag en ik geef een serieus antwoord en nu doe je net alsof het de bak van de eeuw is". Enkele weken daarvoor had z'n moeder, toe ik bij de buren op de koffie was, aan hem gevraagd om mij te laten zien waar "God" woonde, waarop Lucas meteen naar de keuken rende, zich op z'n buik liet vallen en op een ruimte achter de plint wees: "daar woont God". God is duidelijk een thema in zijn leven. Terug naar de crucifix. Ik besloot dat tijd was om Lucas aan het juiste antwoord te helpen en zei: "Nee, het is niet Gerrit, het is Jezus". Ook nu had Lucas minder dan een fractie van een tel nodig om meteen te parere...

Zaterdag is voor de meeste mensen een vrije dag. Voor mij ook. Soms. Ik doe echt m'n best maar het gaat gewoon niet altijd. Gisteren naar een syposium geweest op de VU. Het thema was: "Hoe word ik een christen". Was een leerzame dag aleen erg jammer dat de inleiders niet op de vraag ingingen. Het was meer een verslag van een al tien jaar bestaande dialoog tussen Rome en Azusa (de straat waar 100 jaar geleden de pinksterleer doorbrak). De verschillende opperhoofden (PKN, Pinsteren en Rome) maakten hun opwachting en hielden hun inleidingen terwijl het 47 koppige publiek verwachtend uitzag naar het antwoord op de vraag van de dag. Dat antwoord kwam dus niet. Het ging meer over de verschillen en overeenkomsten in de leer over doop en Heilige Geest (die door de Belgische priester "de lieve Geest" werd genoemd). Semantiek. Begint iemand bij "0" als hij tot bekering komt (De reformatoren) of komt God langszij en bouwt voort op daar waar die ander op dat momen...