Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Zojuist naar een impressie gekeken van het Redcliff Camp 2011, Eyre Peninsula in Zuid Australië, waar ik een week lang doorbracht met een groep jongeren en ouderen. Het is zo bemoedigend om berichten terug te krijgen waarin deelnemers spreken over veranderingen in hun leven als een gevolg van het onderwijs. En wat een mooie plek op de aardbol. De beelden roepen zoveel mooie herinneringen op. Als relatieve buitenstaander kun je vaak dingen zeggen die ingewijden wel denken, maar niet durven of kunnen uitspreken. Gisteren sprak ik bijvoorbeeld in Lemmer. Na afloop vroeg iemand me of ik toevallig contact gehad had over het thema. het kon bijna niet anders, volgens mijn gesprekspartner, of ik had "inside informatie." Ik kan met de hand op het hart verklaren dat er geen overleg geweest is met wie dan ook. Blijkbaar was het thema zo actueel in de gemeente en de boodschap zo relevant voor het moment dat het niet anders kon dan dat het voorgekookt was. Ik kan niet anders dan concluder...

Wachten en in rijen staan is onderdeel van iedere reis. Maar hoe benut je die tijd optimaal. In de lange rijen bij de immigratie in Melbourne had de Aziaat in de rij naast ons daar iets op gevonden. Planmatig en vastberaden trok hij met een klein pincetje de baardharen uit z'n gezicht. Nu lijkt dat een aardige klus als je de gemiddelde bebaarde Westerling als referentie neemt. Over het algemeen hebben Aziaten niet zo'n welige bos gezichtshaar, zelfs niet in potentie. Het lijkt meer op een jong bos in aanplant waarbij het aantal bomen zich nog gemakkelijk laat tellen. Toen hij eenmaal aan de beurt was, was hij echter nog niet klaar. Er stonden nog een paar frisse, jonge bomen. Misschien dat hij die later nog onder handen zou nemen, bij de bushalte, achter het stuur of gewoon thuis. Ik zag hem voor me, multitasking in het kleinste kamertje. Hoe zou de man naar mij hebben gekeken. In ieder geval kreeg hij geen stoïcijns en gelaten afwachtende middelgrote Westerling te zien. Meer e...

Ik ben dan wel geen voorloper maar ik heb er wel een: een e-reader . Zo kan ik voortaan talloze boeken meenemen in een apparaat dat nog geen drie ons weegt. Meteen talloze klassieke e-pub boeken gedownload. Bovendien kan ik het apparaat gebruiken bij mijn preken. In plaats van papieren aantekeningen kan ik nu aardig zijn voor de bomen. Scheelt weer een paar takken per jaar. Ipad bezitters zullen smalend denken: "koop toch een Ipad, man." Zou ook leuk zijn maar dan is het gevaar groot dat ik andere dingen ga doen. Nu heb ik alleen maar een elektronische leesboek dat elektronische inkt gebruikt zodat opladen maar eens in de zoveel maanden hoeft te gebeuren. Aardige bijkomstigheid is dat de reader die ik gekocht heb zo'n beetje "hufterproef" is: je kunt hem gewoon laten vallen. Mijn laptop is ook "hufterproef" ook wat me al goed van pas is gekomen. Bij de veiligheidscontrole in Hong Kong was ik vergeten de rits van mijn rugzak dicht te doen. Normaal gespr...

God mag. God is in. God is hip. Ik mijn God, jij jouw God en we zijn allebei blij met onze God. Ik niet met de jouwe en jij niet met de mijne maar we zijn blij voor elkaar dat we blij kunnen zijn met onze individuele God. God is een nogal algemeen begrip geworden en een openbaar, zij het, geïndividualiseerd bezit. Er zijn echter groepen die voor het collectief bepalen hoe die God eruit ziet, en hoe ons leven zich tot die God dient te verhouden. Met mannen en vrouwen die niet op de toon van het door religieuze, en ook wel politieke leiders gecomponeerde liedje meezingen wordt korte metten gemaakt. Vandaag las ik over de vrijlating van een Afghaanse man die vorig jaar besloot het keurslijf van de opgedrongen religie af te werpen en een volgeling van Jezus te worden. Deze vrijlating kwam tot stand door grote diplomatieke druk vanuit Amerika en Italië. Zonder deze internationale druk zou Said Musa zeer waarschijnlijk zijn onthoofd op opgehangen. Geweldig dat hij nu een vrij man is. Hoewel...

De blog van enkele dagen terug met hetzelfde thema werd op het CIP geplaatst en de mogelijkheid om te reageren al snel uitgeschakeld. Blijkbaar roept het onderwerp talloze verhitte reacties op en ontaard de discussie al snel in een welles/nietes gescherm tussen opponenten en/of een semantische discussie. Een respondent meldde bijvoorbeeld dat "overdopen" in de Bijbel niet gevonden wordt maar wel de "geloofsdoop". Enig speurwerk ontkracht echter ook het bestaan van een geloofsdoop. Technische gezien komen beide termen niet in de Bijbel voor. Ook zag ik in de gauwigheid nog iemand die meldde dat er niet te snel gedoopt mag worden omdat men er "niet klaar voor zou zijn." Zo'n laatste opmerking is een typisch Westerse kijk op de zaak waarbij het accent ligt op wat ik vind en voel. De "wederdopers", onder leiding van o.a. Menno Simons, en later de Baptisten (vanaf het begin van de 17e eeuw) zijn bewegingen die hun oorsprong vinden in de reformati...

Hier onze nieuwsbrief van Februari De vrouw heeft geen kans gehad om zich intellectueel te ontplooien, had geen uitgebreide garderobe die de laatste modetrends reflecteerde en aan make-up deed ze ook niet. Haar huis is door de zon gebrand en het ontbrak haar aan de middelen om een leven buiten de zon en in schoonheidssalons door te brengen. Er moest gewerkt worden. Lange dagen. Broers, zussen; iedereen moest hard werken om de noodzakelijke levensbehoeften te vervullen. Geen tijd voor zichzelf. De belangen van de groep waartoe ze behoorde waren belangrijker. Toch blaakt ze van zelfvertrouwen. Het leven had behoorlijk op haar ingehakt maar ze weet dat het haar ware schoonheid niet heeft aangetast. Ze is een mooie vrouw. Ze weet het en spreekt het uit. En is duidelijk verliefd. Idolaat van haar geliefde en op zoek naar een antwoord op haar liefde voor hem. De enige angst die ze heeft is dat ze dit antwoord moet gaan zoeken bij een ander. Haar geliefde lijkt zich namelijk te verbergen. Ze...

Hier onze nieuwsbrief van Februari

Is het niet wat voorbarig als een schrijver, die nog heel wat te schrijven heeft, op een punt komt waar hij zegt "dit is het mooiste boek dat ik ooit geschreven heb of zal schrijven." Het zou toch best kunnen dat hij zichzelf met een volgende boek overtreft? Een slag om de arm houden zou verstandig zijn. Toch doet hij het en Hooglied komt met deze lofzang op zichzelf ons leven binnenvallen: "Het lied der liederen," of, "Het mooiste lied onder de liederen." De reden hiervoor is niet al te moeilijk vast te stellen. Het gaat namelijk over de liefde. En liefde kent geen overtreffende trap. In het Nieuwe Testament is het de apostel Paulus die van alle goede kwaliteiten, gaven en zegeningen zegt dat er altijd nog de overtreffende trap van "De Liefde" is (1 Kor. 12:31 en 13). Jonathan Edwards stelde vast dat God besloot om de mens te scheppen vanuit zijn overstromende liefde. Maar is dat echt wat we nodig hebben? Liefde is namelijk een nogal kwetsbare a...

Een kerkleider vroeg mijn mening over hoe om te gaan met mensen die lid willen worden van de kerk of middels een huwelijk de kerk binnen zijn gekomen, die niet "groot" gedoopt zijn maar wel als kind gedoopt. Na wat doorvragen begreep ik dat dit een groot probleem was in de kleine kerk die hierdoor onder behoorlijke spanning was komen te staan. Een aantal leden staat erop dat deze mannen en vrouwen zich alsnog laten dopen, terwijl anderen er meer ontspannen in staan. Hoe kan het bestaan dat men toestaat dat deze discussie de toch al fragiele groep gaat beheersen. De kerkleiding durft geen standpunt in te nemen en de kwestie sleept nu al jaren en dreigt langzaam tot een kookpunt te komen. Het "probleem" staat niet op zich. Wereldwijd staan discussies over relevante, doch secundaire zaken de opdracht van de kerk om discipelen te maken zozeer in de weg, dat het zicht op de uitvoering van die taak volkomen belemmerd is. Het resultaat is dat tienduizenden, honderdduizende...

Als je in een vliegtuig reist lijkt ieder uur twee keer zo lang te duren en er zijn momenten dat je je afvraagt of je ooit nog thuiskomt. Nadat stadsbus 33 ons bij de aan het eind van de straat gelegen bushalte aflevert en we toch echt weer thuis zijn, lijkt alle reisleed al snel voorbij en in zeer korte tijd is alles weer normaal. Wat is het goed om weer thuis te zijn! Martha houdt nog van me, en ik van haar. Wat kan ik nog meer wensen? Lang stilzitten was er niet bij. Gistereavond vierden we in Rotterdam dat de eerste LOGOS precies veertig jaar geleden uit onze havenstad vertrok. 52 miljoen mensen hebben de afgelopen veertig jaar een van de schepen bezocht en talloze bezokers kochten of kregen op de schepen hun eerste Bijbel. Het brengen van Kennis, Hulp en Hoop zijn al die jaren de speerpunten van het schepenwerk. Ik had het voorrecht om een korte overdenking te verzorgen over Deuterenomium 8:2; "Gedenk de tocht." Het belang van terugkijken en het werk van God in onze pers...

Maar de vraag is of het wel zoveel beschaafder is. Acht dagen zonder internet en telefoon is niet zo onbeschaafd en het doet me denken over het voortdurend beschikbaar zijn en de talloze a.s.a.p. berichten. De aarde draait haar rondjes en de wereld druiste voort, zelfs zonder mijn actieve aanwezigheid en deelname. Een kamp aan een baai van een kilometer waar rust en stilte de klok slaan en dolfijnen regelmatig voor een spektakel zorgwen is een weldaad en doet me verlangen naar meer! Een geweldige tijd gehad met zo'n zestig jongeren en de afgelopen vier dagen met volwassenen en gezinnen. Gesproken over Life Direction en met de volwassenen over veranderen nagedacht. Goede respons met als slagroom op het toetje de vraag of ik volgend jaar weer wil komen. Daar hoef ik niet al te lang over na te denken. Welke spreker wil zijn tijd nu niet investeren in een groep gretige volgelingen van Jezus met als bonus een haast paradijselijke omgeving waar de tijd lijkt te vertragen. Geweldig! Ik be...

Nog een uur en we vertrekken richting Adelaide en dan verder naar Port Lincoln om in de namiddag in Tumby Bay te arriveren. Onze tijd in Melbourne zit erop. Gisteren de laatste van zeven spreekjes in Eltham Bapist. Het is zo bemoedigend om relatief zoveel mensen te horen vertellen hoe hun nieuw verworven inzicht in hoe veranderingen plaatsvinden en hoe vlees en geest zich tot elkaar verhouden, tot keuzes heeft geleid die ertoe gaan bijdragen dat God meer de ruimte krijgt in hun levens. Het maakt van mij een bijzonder dankbaar mens. Nu is mij vertelt dat ik de komende week waarschijnlijk buiten bereik zal zijn. Geen internet en sporadisch telefoonbereik. We zullen zien. Als deze blog hier over een week nog staat, is het waar. Verschijnt er morgen weer een blog, dan is het niet waar. Ik ga uit van het eerste. Kan het alleen maar meevallen. 14:20 (04:50 in NL) Update. We zijn in Adelaide geland en vertekken over drie kwartier naar Port Lincoln. Een keer bij McDonalds gegeten en bij Hungry...

...en denkt bij jezelf dat het overal hetzelfde is: mensen, teveel verkeer, teveel lawaai, kopen en verkopen. Melbourne zou net zo goed Amsterdam kunnen zijn. Of New York. Ruben en ik dachten dat deze stad misschien anders zou zijn. We hadden het dus al gauw gezien. Een Israëliër probeerde me voor 160 dollar een potje met spul uit de dode zee te verkopen. Het is ook overal hetzelfde: wegwezen hier. Gisterenavond m'n eerste (van twee) studies over Vlees en Geest. Ik ben niet verder gekomen dan mijn inleiding. Het was duidelijk dat God iets te zeggen had tegen de gemeente dus bleef ik bij de vierde "slide" hangen. Nog tien te gaan (vanavond) en het ziet er naar uit dat ik niet bij de hoofdmaaltijd aan zal komen maar bij niet veel verder zal komen dan de basis. Dat betekent ook dat ik volgend jaar terug moet komen om het af te maken. In de basisinleiding ga ik in op: Het mechanisme van verandering De latente onwil om te veranderen Antropologie en verandering Buitenkant versu...

Om zes uur aan de hardloop, omgeven en vergezeld door tientallen kangoeroes en een slimme vos. Wat een genot om op zo'n manier tien kilometer hard te lopen. Dat is wel want anders dan langs de Gordelweg en kleinpolderachtige scenario's. Twee diensten met achtereenvolgens rijen mensen die aandacht behoeven. Lunch bestond uit drie braadworsten die me door evenzoveel mensen werden aangereikt. De broodjes om de worsten heen werden getoedeledoki't. Trouwe bloglezers weten dat ik uit de buurt van gluten blijf daar deze apparaten een ongunstige bijdrage leveren aan potentiële hoofdpijnen. In de avonddienst heb ik samen met een aantal anderen een half avondmaal gevierd. De opkomst was veel groter dan verwacht en het aantal cupjes met semi-wijn te klein. Goede reacties op de preken en deze waren de aanzet tot twee studieavonden (maandag en dinsdag) over vlees en geest: wat is er nodig om tot ware verandering te komen. Ik zie uit naar wat God gaat doen en heb geloof voor een diepe en...

Man, wat is er veel regen gevallen vannacht. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren. Vanmorgen om 7 uur draafde een man of dertig op voor een ontbijt en een toespraak. De toespraak zou moeten gaan over midlife. De midlife crisis is echter een gebeuren dat nogal buitenproportioneel is opgeblazen. In zekere zin bevindt ieder mens zich altijd in een bepaalde mate van crisis. Grofweg zou je kunnen zeggen dat de "midlife" plaatsvindt tussen de dag van onze geboorte en die van onze dood. Iedereen is altijd in transitie. Iemand die dat niet is, staat stil en dat wordt nooit als iets positiefs ervaren. In Prediker drie wordt uitgebreid verhaal gedaan van seizoenen en daaruit kunnen en mogen we afleiden dat we voortdurend onderweg zijn van het ene naar het volgende seizoen. Die seizoenen in onze levens hebben unieke kenmerken. Daar hebben we het dus over gehad. Ik heb de mannen in leeftijdsgroepen opgedeeld en ze een overzicht gegeven van de "taken" die typische zijn ...

Als het buiten donker is, wolken het maanlicht aan het zicht onttrekken en er geen kunstmatige verlichting is om de argeloze wandelaar op zijn tocht bij te staan, raak je de weg kwijt. Niet alleen dat, je vraagt je af waar de weg überhaupt is. Zo dacht ik op de tast m'n weg naar m'n onderkomen te kunnen vinden. Ik kan er van getuigen dat als het echt donker is dat niet gaat. M'n LED eenpitter die normaal gesproken nauwelijks licht geeft, bracht uitkomst en scheen mij toe als een krachtige schijnwerper. Je kijk op dat soort zaken verandert vlugachtig: spreek nooit denigrerend over een mini zaklampje dat op een knoopcelbatterij loopt. In geval van duisternis kan zo'n dingetje het verschil maken tussen het slapen in een warm en droog bed of in de bush wachten tot het licht wordt of totdat er iemand met een zaklampje langsloopt. Eigenschap van licht: het schijnt in de duisternis. Andersom werkt niet: duisternis schijnt in het licht. Clinic is over drie uur afgelopen. Vanmid...

Het gebied waar de clinic plaatsvindt is twee jaar geleden volledig verwoest door een grote brand. 100 meter van het conferentiecentrum vandaan stopte het vuur. Honderden mensen vonden de dood. Vanmiddag liepen Ruben en ik door het jonge groen dat sindsdien is ontstaan. Met name tussen de verbrande bomen is veel en gevarieerd groen te zien. Zaden die jarenlang licht en warmte ontbeerden, kregen nu de kans om te ontkiemen en te groeien. Tussen het nieuwe, jonge groen staan de overgebleven, zwartgeblakerde bomen. Sommige bomen, schijnbaar dood, hebben het leven weer gegrepen en lopen uit. Het is een wonder om te zien hoe uit totale chaos nieuw leven kan ontstaan. Hieronder wat plaatjes van de bush. Het is een krachtige herinnering aan de God van het leven die in staat is om uit onze chaos iets totaal nieuws te maken.

Het is warmachtig, zelfs een beetje heet. Gisteren 36 graden, vandaag wat koeler. Midden in de middle of nowhere waar geen verkeer of andere mechanische door mensen gemaakte geluiden te horen zijn moet men, als men wat wil zeggen, toch de stem verheffen. De ruimte waar we de clinic verzorgen staat vol met mechanische ventilators. We zijn in dag twee aanbeland en de clinic loopt lekker. Ben nog steeds een beetje zwaarmoedig maar ga ervan uit dat het vanzelf overgaat. Ik kan geen enkele reden bedenken waarom ik zwaarmoedig zou kunnen zijn... Hieronder: Peter Nicoll en Rick Hicks in actie.