Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Het zit erop. Met dikke ogen wegens slaapgebrek onderneem ik de terugreis van Mosbach naar Rotterdam. Vannacht wegens aanhoudend gesnurk van mijn medeholbewoner nauwelijks geslapen. Ik voel me best een beetje zielig. Maar dat ben ik niet, hoor. Wat hebben we bereikt met al dat vergader deze week? We zijn een stap dichterbij de gewenste veranderingen gekomen. Die verandering is dat we ded training en ontwikkeling van de OM werkers een paar nivo's op willen krikken. Dat gaat best nog wel eens mis. Werkers trekken hun mond niet zo gauw open als ze zich eenzaam of niet begrepen voelen. En dat gebeurd helaas nogal eens. Onze opdracht is om discipelen te maken; authentieke volgelingen van Christus. Hij trok veel tijd uit om bij zijn mensen te zijn. Het gevaar is dat we zo gericht zijn op het werk, dat het element van samen optrekken een sluitpost wordt. Dat kan en mag niet. Mensen zijn kwetsbaar en daar moet je zuinig op zijn. Dat geldt ook voor de kerk. Ook daar wordt de ziel nogal ...

Wat ee triest weer vandaag. En gisteren. En waarschijnlijk morgen. Regen en grijze luchten. Je zou er bijna weemoedig van worden.  Vannacht met het raam pen geslapen. De nacht ervoor zat alles potdicht en de verwarming stond aan. Waren we ook nog eens met drie man in een piepklein kamertje. Man, dat gaat echt meuren na een paar uur. De raam dicht collega vertrok gisteren. Nu deel ik het kleine kamertje met een raam open collega. Dat is al een enorme verbetering. Allen snurkt hij. Dat is niet bevorderlijk voor een goede nachtrust. Vandaag hoofdpijn. Snurkers hebben een slechte invloed op mijn gemoedstoestand. Ik heb geprobeerd om het snurken weg te bidden. Toen dat niet werkte heb ik geprobeerd om het te bestraffen. Deze krachtiger methode werkte echter ook niet. Snurken is of taaier, of mijn geloof is te klein. Mijn oorplugjes helpen maar enkele decibellen en kruipen gedurende de nacht meestal m'n oor uit. Ik heb nog even gedacht aan drastischer methodes. Ik zou m'n collega kun...

Vergaderen. Vrienden ontmoeten. Wat we gemeenschappelijk hebben is onze zorg dat de mensen die God ons toevertrouwt, de kans krijgen om te leren en zich te ontwikkelen. Teams hebben leiders, landen hebben leiders, regio's hebben leiders en al die leiders zijn mensen die fouten maken. Ze zijn niet volmaakt. Daarom gaan er dingen fout, zijn er misverstanden en hebben mensen pin. Onvolmaaktheid mag nooit een excuus zijn. Als we ons bewust zijn van onze zwakke en blinde vlekken, kunnen we er iets aan doen. Maar ik moet dan wel willen veranderen. Ons streven is om het goed te doen. En daar spannen we ons voor in en vergaderen we zodat we, alas we van hier weer naar onze plekjes gaan, we een lijst hebben met dingen die we gaan doen om ervoor zorg te dragen dat we zelf betere leiders worden en onze medeleiders helpen ontwikkelen.

Vandaag raakte ik opnieuw onder de indruk van de vergelijkingen betreffende het koninkrijk die Jezus maakt in het Matteus evangelie. Het mosterdzaadje, de parel, de schat, het gist, het sleepnet; Jezus wil met al deze vergelijkingen een belangrijke waarheid communiceren. Hij gebruikt er verschillende zodat we ons niet verliezen in de details van de ndividuele vergelijkingen maar juist bepaald worden bij de kern die de verschillende vergelijkingen gemeen hebben. Het koninkrijkvan God is een "mysterie" (Markus 4:11), zeg maar een verborgenheid. Je moet het willen zien. Je moet je er voor openstellen. Je kunt het aannemen of afwijzen. Het is klein, verborgen in een brood, in de grond, in de oester, onder water. Je zou in de vergelijkingen progressie kunnen lezen en het zou natuurlijk geweldig zin dat progressie geen illusie is (zoals Tom Wright beweerd in zijn "Surprised by Hope", maar werkelijkheid. Echter de waarheid over het koninkrijk is dat het zich nu nog niet me...

Voor mijn preek voor aanstaande zondag "Waarom wij Jezus vereren?" ben ik wat research gaan doen en kwam o.a. bij dat rare boekje "The Secret" uit. Aanleiding was ook een verhaaltje dat ik las over drie tieners die 'de wet van de aantrekkingskracht' (Law of Attraction) in praktijk waren gaan brengen. Door uit te spreken dat er een parkeerplaats dicht bij de ingang van het dancefestijn voor hen zou zijn gebeurde het onmogelijke. Ze konden pal bij de ingang parkeren! Waarom zou ik al het goede niet naar mezelf toetrekken.. het gaat toch allemaal om mij: "Ik ben wat ik denk". Uit een Youtube filmpje met prachtige muziek. lichamen en serene achtergronden: Vandaag is het begin van een nieuw leven Ik begin vandaag opnieuw Alle goede dingen komen vandaag naar mij toe Ik ben dankbaar dat ik leef Ik zie schoonheid overal om me heen Ik leef met passie en een doel Ik neem elke dag de tijd om te lachen en te spelen Ik ben wakker, vol energie en vol leven Ik ri...

Voor mijn Chinees/Nederlandse vrienden. Hie zijn de links naar de PDF files. Ik haal ze overmorgen weeer van de site. Laat nog even weten wat je van de workshop vond en hoe het jou verder helpt. Groet, Jan Mentoring, Inleiding, Proces en Modellen Johari Raam Levensseizoenen De link naar de temperamenten oefening die je kunt linken aan je Facebook account: http://www.personaldna.com/

Ik dacht dat het geen kwaad kon om gisterenavond nog even te vragen hoeveel mannen de organisatie verwachtte voor het ontbijt van vanmorgen waarbij ik een toespraak zou houden over "heilig leven". In mijn optimisme was ik uitgegaan van 20 man en had keurig twintig setjes van vier A-viertjes met mijn verhaal erop uitgeprint. Nu bleek dat een kleine 70 mannen zich had aangemeld. In mijn kleingeloof moest ik nu nog eens 50 setjes uitprinten. Tja, soms kun je er helemaal naast zitten. Ik had echt zoiets van "wie wil er nu tijdens een ontbijtbeenkomst op de vrije zaterdag naar een verhaal over levensheiliging komen luisteren?". Zeventig mannen blijkbaar. Na afloop sprak een van de mannen me aan: "Zo, dus jij hebt zo'n hekel aan zingen"? Ik vroeg hem of hij misschien mijn Blog las. Na een bevestiging zijnerzijds besloot ik dat ik m'n visie op dat zingen maar eens moest nuanceren. A. Ik heb absoluut niets tegen muziek en/of zingen. B. Ik ben geen voorstan...

Tien uur geslapen vannacht. Onafgebroken! Nooit geweten dat een mens zo lang kon slapen. Het vertaalt zich meteen in nieuwe energie. Ik kan de wereld weer aan. Was al vroeg aan de fitness en ben nu 126 nog af te werken emails aan het wegwerken. Plus een losgeraakte plint vastgelijmd. Moet pantoffels kopen en sponsors zoeken voor december. Dan gaan Martha en ik naar Ecuador en zullen voor tien dagen een auto moeten huren. Een stevige omdat het rondrijden in een Panda echt niet verantwoord is. M'n collega boodt me aan om zijn auto te gebruiken. Die is helemaal onverzekerd. Daar begin ik niet aan. Er hoeft maar iets te gebeuren... Niet op gerekend. Loopt in de papieren. Aanstaande zondag doe ik weer mee aan HelpDesk life. Zondagnacht behandelen we een onderwerp dat me bijzonder aanspreekt. Hieronder het perspericht. “Hoe krijg ik contact met God?” Heb jij ook het idee dat er meer moet zijn dan wat we zien? Heb je zelfs de indruk dat er niet alleen maar iets moet zijn, maar misschien z...

Thuiskomen is het best onderdeel van welke trip dan ook. Ecuado zit er op. Nu kan ik aan de slag met de voorbereidingen voor m'n studieweekend in Sydney, NS. Het thema: "Whatever happened to the Kingdom". Zie hier de promoposter. Die ziet er veelbelovend en verwachtingsvol uit. Het is voor het eerste dat ik een stuk of zes studies doe over het Koninkrijk van God en ik zie er naar uit. Ik ben wel een beetje nerveus over de voorbereidingen (ik heb nog niets op papier staan) en er is niet al te veel tijd meer om daarnaast ook nog eens een werkboek voor de deelnemers samen te stellen. Het wordt dus geen gelikt werkboek. Maar wel iets dat de deelnemers gaat helpen om het maximale uit het weekend te halen. Vanavond vergadering.

Onze oktober nieuwsbrief is af. Lees hier. Het zit er nu echt bijna op. Over 24 uur ben ik, als alles goedgaat, onderweg naar huis! Vanmorgen spreek ik in een Alliance kerk. Die dienst begint zo'n beetje an het eind van de dag. Om 11.00 uur. Sommigen zouden dat een redelijk christelijk tijdstip vinden, anderen hebben het idee dat je dan de hele dag met die dienst bezig bent. Als ik een kerk kon vinden die om 07.00 een dienst had, zou ik me daarbij aansluiten, ongeacht of men met orgel, of zelfs zonder begeleidig zingt! Een dienst op de zaterdagavond lijkt me ook wel wat. Van 19.00 tot 20.00 met een lange koffie en thee uitloop. De zondag kan dan weer als rustdag in ere hersteld worden. Uitslapen, de weekendkrant lezen, ontbijt met ham en eieren. Wandelen, boeken lezen en vooral niet met de auto weggaan. Ach, laat ook maar. Vanmorgen las ik deze overbekende verzen: Spreuken 3:11  Mijn zoon, een berisping van de  HEER  mag je nooit terzijde schuiven, zijn bestraffing moet je zonder a...

Het zit er bijna op. Vanmorgen splitsen we de groep op in teams van drie en vier die dan een ochtend de tijd krijgen om alles wat ze geleerd hebben in praktijkte brengen. Als team gaan ze dan een slachtoffer mentoren. Dat is altijd leuk en leerzaam. Ik ben een van de "slachtoffers" en breng altijd een echt probleem of dilemma waar ik mee bezig ben ter tafel. Tot nu toe heeft het me altijd verder geholpen. Ik moet even kwijt dat mijn laptop waadeloos typt. De sleutels blijven hangen of maken slecht contact zodat de helft dan de letters die ik denk te typen niet op het scherm verschijnt. Ik heb de neiging om dat ding in het zwembad te laten vallen. Ik sta op een balkon en loodrecht onder me is een zwembad, dus die verleiding is er echt! Vroeger was dit een groot drugspand waar cocaine werd verwerkt en verhandeld. Die sfeer hangt er nog wel, ook al is het pand en belendingen nu in het bezit van een Noorse zendingsorganisatie die er een hotel van hebben gemaakt. Ik kan me voorste...

Vanmorgen gesproken over Prediker 4:8-9    " Iemand is helemaal alleen. Hij heeft zelfs geen zoon of broer, maar toch zwoegt hij almaar door en wordt zijn dorst naar rijkdom nooit gelest. Voor wie beult hij zich zo af en ontzegt hij zich de genoegens van het leven? Ook dat is enkel leegte en een trieste zaak". Impliciet vertellen deze twee zinnetjes dat we geschapen zijn om te delen. Toch zijn er die alleen maar voor zichelf verzamelen: goederen, wijsheid, moeite, verlies en pijn. We hebben zonen en broers nodig om ons leven mee te delen. In je eentje genieten en ontvangen van zowel het goede als het kwade leidt tot ongenoegen. Is het niet zo dat we door wat het leven ons brengt wijze (levens)lessen leren? Als we deze "opbrengst" niet delen gaat het uiteindelijk alleen nog maar om ons met het gevolg dat we uiteindeljk onszelf in een stil levenshoekje afvragen wat voor zin het allemaal heeft. Verder ben ik bezig om ergens 300 euro vandaan te peuteren om de 20 deelnem...

In een reactie op mijn Blogvan een paar dagen geleden schreef Sanne: God is een schild om ons achter te verschuilen voor verleidingen van de wereld.We moeten deze verleidingen ook niet bewust gaan opzoeken en dus proberen achter het schild en dus onberispelijk te blijven. Ik snap heel goed wat Sanne bedoelt. Het roept een nieuwe vraag op: onberispelijk is niet haalbaar. Zou dan de beloofde bescherming ook van kracht zijn als we in ieder geval proberen om achter dat schild te blijven? Met andere woorden: krijg je ook punten voor de inspanning? Voor de beste bedoelingen? En als dan "ik heb het in eder geval geprobeerd" de graadmeter of voorwaarde wordt dan zijn we er al snel bij om "nivo's van proberen" te introduceren: "je moet het wel echt proberen". Hierbij zijn we aangekomen bij een interessant Evangelisch fenomeen: "echt". Als je "gewoon" probeert, gelooft, vertrouwt en bidt werkt het waarschijnlijk niet. Daarom, en je hoort h...

Over en uurtje begint de Mentoring Clinic. Er zijn achttien deelnemers. Een mooi aantal dat interactie en persoonlijke inbreng van de deelnemers vergemakkelijkt. Slapen ging niet echt. Om 03.00 wakker geworden en niet meer kunnen slapen. Wat tv gekeken. Een Z-film over Marsbewoners die aardlingen eten. Vanmorgen gegeten (een gewoon ontbijt, ik kon geen menselijke resten waarnemen) met de collega van gisteren. Hij neemt het me kwalijk dat ik altijd naar Ecuador ga en nog nooit in zijn land ben geweest. Hoe vertel ik hem op een cultureel gepaste wijze dat ik daar geen visie voor heb en dat ik de voorkeur geef aan het werken met een team dat enige nazorg kan waarborgen. Samen met zijn vrouw bidden ze nu dat God tot mijn harde hart gaat spreken om me te overtuigen dat ik dit Latijns-Amerikaanse land moet bezoeken. Martha leest mijn blog nu ook (alleen als ik op reis ben). Nu heb ik een extra stimulans om dagelijks te schrijven. Verder in een nieuw boek begonnen ¨Chasing Francis¨. Wel goed ...

Het is 04.15 en we vliegen boven Colombia, onderweg naar Ecuador. Van dinsdag tot en met vrijdag verzorg ik samen met een collega een mentoring clinic. Maar nu lees ik de Trouw van zaterdag 11 oktober over predikanten die het leiderschap en herderschap opgeven omdat "kerkmensen verandert zijn van een kudde schapen in een kruiwagen met kikkers". In een artikel verderop in de krant schrijft Harry Kuitert als reactie op het fenomeen dat religie weer "in" is: "Nieuwe religie? Deze religie is alleen maar "nieuw" vanwege een gemeenschappelijk kenmerk: ze is persoonlijk, niet georganiseerde religiositeit. Ze heeft geen gedeelde leer of gedeelde verplichtingen, vertoont kortom geen enkel kenmerk van een reeel bestaande religie." Kerkleiders trachten een lappendeken aan individuele voorkeuren van de gelovigen te faciliteren. Zolang we voor onszelf nog voldoende lapjes terugzien in de grotere deken en we nog voldoende lapjes gemeen heb met anderen, blijven...

Slapen lukt niet. Sinds 02.00 uur ben ik wakker en ik heb de hoop opgegeven dat ik verder nog slaap deze nacht. Ik spaar het op en hoop dat ik vannacht op weg naar Ecuador een paar uur in het vliegtuig kan slapen. Als het goed is zak ik tegen middernacht, wanneer de vlucht vertrekt, zo'n beetje in elkaar, dus dat komt wel goed. Als je zo ligt te wachten op de slaap die maar niet komt, heb je wel tijd om na te denken.  Ik ben eerder deze week begonnen in Spreuken. God wordt "Wijsheid" genoemd en de mens is het beste af als hij/zij zich verdiept in en verzadigt met wijsheid. Die wijsheid (ook wel kennis genoemd in Spreuken) begint bij het vrezen van God. Nu zit ik daar wel en beetje mee. Ik zou namelijk graag een beetje wijzer willen zijn en daarvoor bij het begin beginnen: God vrezen. Maar hoe doe je dat nu precies? Eufemismen zoals "rekening houden met", "respect hebben voor" en abstracten zoals "geen angst maar wel ontzag" of "eerbied e...

Het duurde even maar ik ben weer thuis. Ik zie terug op een geweldige maand. Ik had het voor geen goud willen missen ook al heb ik momenten gehad waarop me afvroeg of het allemaal de tijd en moeite wel waard was. Door het te lang in een positie zitten is een deel van mijn rechterarm "doof". Dat heb ik wel vaker en het duurt een paar dagen voordat het gevoel in m'n arm weer helemaal terug is. Een beknelde zenuw in de elleboog doet een deel van m'n arm in slaap vallen. Het heet geloof ik in vaktermen Ulnaris Neuropathie. Had ik een cadeau voor Martha meegenomen, laat ik het in het vliegtuig liggen! Ik kwam er pas achter toen ik op m'n koffer stond te wachten. Gelukkig kon het een en andere nog uit het vliegtuig worden gehaald zodat ik een half uur later met m'n cadeau huiswaarts kon. Het schijnt dat het op vrijwel elke vlucht voorkomt dat passagiers dingen laten liggen. Verder geen diepe gedachten en overdenkingen. M'n hoofd is zo leeg dat ik vanmorgen bij d...

Wachten. In Melbourne. Op een vliegtuig dat naar Kuala Lumpur vliegt en vandaar door naar Amsterdam. Uggs gekocht voor Martha. Kan ze met warme voeten de winter door.Vanmorgen opgestaan met hoofdpijn. Ik lig te wachten op de wekker. Dat is nooit goed want eigenlijk slaap ik dan niet. De ontbijtbijeenkomst op de universiteit hadden we wat mij betreft wel over kunnen slaan. Maar goed. Om 06.00 opgestaan en om 07.00 richting Flinders Uni gereden. Studenten komen en gaan. Horen flarden van m'n verhaal. Inpakken. Wegwezen. Naar vliegveld in Adelaide. Een Qantas vlucht. Als deze maar niet naar beneden valt zoals een van hun vliegtuigen gisteren. Nu weer wachten. Nog een half uur voordat het instappen begint. 23.45 Wachten in Kuala Lumpur. De vlucht heeft vertraging en vertrekt om 01.00 uur in plaats van om 23.00 uur. Gelukkig is de hoofdpijn die ik in het begin van de dag had, vrijwel geheel weggetrokken.

Mijn tijd in Ungarra zit erop. Een twintigtal passagiers wacht op het vliegtuig dat ons naar Adeleide brengt. De luchthaven is niet meer dan een grote, veredelde schuur. Inchecken duurt ongeveer tien seconden en rijen met wachtenden zijn hier onbekend. Vanmiddag met een aantal kerkleden en het Doulosteam een lunchbarbecue genoten. We zijn alle dertig deuren in Ungarra langsgeweest om de bewoners uit te nodigen voor de barbecue. Helaas is er niemand op de uitnodiging ingegaan. Ik zie het vliegtuig landen en dat betekent dat ik op de geplande tijd in Adelaide land. Vroeg naar bed vanavond omdet me een lange dag wacht. Een ontbijtbijeenkomst op Flinders universiteit waar ik een praatje houd en van daaruit direct door naar het vliegveld om naar Melbourne te vliegen. Vandaar via Kuala Lumpur terug naar Amsterdam waar ik vrijdag omstreeks 05.30 land. Het is goed geweest. Lang, maar goed en zeer veel voldoening gevend. God is goed. Echt goed. Tijd om in te stappen.

Ik begin het Kleinpolderplein al een beetje te ruiken. Nog twee nachten in Australie, nog een in het vliegtuig en dan... thuis. Vanmorgen bij een seniorenclub gesproken en m'n best gedaan om de oudjes te bemoedigen. Ik heb het gehad over "Immanuel, God met ons"; de zekerheid dat God in Christus naar ons toe is gekomen, bij en met ons is. We hoeven niet alleen door de stromen van het leven heen. We hoeven niet in ons uppie verlies te verwerken of lijden te ondergaan. Christus wil met ons meegaan. Hij komt echter op uitnodiging en dus hebben we de keus. Het team is inmiddels gearriveerd. Zometeen hebben we "Tea" in de kerk en doen dan een presentatie/sprekertje. De foto hieronder bewijst dat het nog mogeijk is om in een huis te wonen met rondom een uitzicht waar geen enkel andere huis in voorkomt. De buren wonen 500 meter verderop. Schapen scheren in Port Lincoln Uitzicht door de spiegel; een zelfportret

Over een half uur vertrekt de korte vlucht naar Port Lincoln. Nog vier nachtjes en ik ben weer thuis, al is het maar voor twee nachten. Ik zie er wel naar uit! Het afgelopen weekend heb ik het meeste voorbereidende werk voor Ecuador af kunnen ronden. Gisteren begon Marli in de auto een discussie met de rest van het team over de vraag waarom Jezus Gods zoon is, of moet zijn. Dat Hij de zoon des mensen is, prima, maar waarom is Hij ook Gods zoon terwijl Hij God is. Interessante discussie die de gemoederen al eeuwenlang bezighoudt en voor miljoenen een rookgordijn is wat hen bij de diepere vragen weghoudt. Het zijn vraagstukken waar we nooit uit zullen komen en de discussie vind ik persoonlijk niet bijster interessant. De mens is van God los en dat noemen we zonde. Jezus kwam om de zonde weg te dragen zodat ik weer met God verbonden kan zijn. Of je Hem dan Zoon van God, Verlosser, Dirk of Sandra noemt, is van minder groot belang. De belangrijkste ontdekking e erkenning in het verhaal is d...

Gisteren (zaterdag) een rustige dag. Hardgelopen langs de oceaan. Vanmorgen gesproken in een baptistengemeente. Vanavond nog een. Nu zit ik in een internetcafé m'n mail op te halen en m'n blog bij te werken. Morgen vertrek ik naar Port Lincoln en vandaar 80 km naar het noorden, naar een plaatsje Ungarra waar zo'n 50 man woont. Het team volgt een dag later met de auto. Een uitgebreider verslag volgt later.

Er zijn heel wat kerken en kerkjes die zich inspannen om iets concreets voor de directe omgeving te doen. Gisteren hielpen we een kleine baptistengemeente bij de wekelijkse barbecue. Het vaste publiek varieert van het entourage dat zich om en nabij de vrijwilligers ophoudt en enkele aan de rand van de samenleving bungelenden, geflipten, en teleurgestelden waaronder een semi-intellectuele gepensioneerde politieagent en een vermoeide, verwarde, onsamenhangend pratende uitgereisde wereldreiziger. Terwijl de rest van het team de kinderen vermaakt met "ballondieren" probeer ik een gesprek gaande te houden tussen de gepensioneerde pliesie en de niet langer reizende wereldreiziger. Het ophalen en afzetten van alle teamleden neemt meer dan anderhalf uur per dag in beslag. Pech als je als eerste wordt opgehaald en als laatste wordt gedropt. Dan moet met het team gebeden worden. Gebedspunten worden verzameld, gedeeld en uiteindelijk formeel middels een petitie bij God gebracht. 's-...

Stel je voor: je gaat met een legertje van 16 man naar een skatepark en doet daar je evangelisatiedingetje. Na twee uur pak je je spullen in en gaat weer weg. Iedereen bij: de skaters dat we weggingen en wij dat het voorbij was. Zo moet het echt niet maar veel kerken geloven er nog steeds in. Het idee om wat eigen tieners te laten rondhangen met die skaters is wat vreemd. Dat doen baptisten liever niet. Goed, we waren besteld door de kerk om de tieners wat dingetjes te leren over evangelisatie. Bij gebrek aan mannen moest ik God spelen maar dat bleek al gauw een te zware rol dus werd ik Jezus. De bedoeling was dat dat serieus gedaan werd maar hoe meer ik mijn best deed om serieus te doen hoe harder het gelach en gebrul. Sommigen lagen zelfs op de grond van het lachen. En ik had nog zo geadviseerd om me niet te vragen. Dat was niet zo erg omdat het nog steeds een interne aangelegenheid was. Ik heb de groep er van kunnen overtuigen dat het oké is als een dame Jezus zou spelen. Mijn gebr...