Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Over een paar minuten de deur uit. Naar Birmingham om een Mentoring Clinic te leiden. Erg leuk om te doen. Meestal wordt, ter afsluiting van trainingen, conferenties en dergelijke door de baas betaalde uitstapjes, deelnemers om feedback gevraagd. Deze feedback is vrijwel altijd positief: "De beste training die ik ooit gevolgd heb, wat een leuke en goede staf, we hebben vreselijk gelachen, ik zou het iedereen aanbevelen, ik kan eigenlijk geen verbeterpunten bedenken,..." Het is natuurlijk leuk om te horen en te lezen voor de mensen die een dergelijk evenement faciliteren en organiseren maar het is een vreselijk slecht meetpunt. Mensen  zijn uit de sleur van hun werk gehaald, ontmoeten anderen, eten andere dingen; ik durf te stellen dat onder deze omstandigheden willekeurig wat voor onderwerp dan ook hoge punten in de evaluatie scoort en dat je het desnoods over postzegelverzamelen had kunnen hebben. Interessant is de impact op lange termijn en zojuist heb ik een onderzoek ...

Kwam deze nog per ongeluk tegen.

Ze bevinden zich onder ons en vallen niet al te zeer op. Spreken dezelfde taal en wanneer ze spreken doen ze dat voortreffelijk. Met weldoordachte en goed geplaatste retoriek weten ze de argeloze burger voor zich in te palmen, tweedracht en ergernis achterlatend. We zoomen in op de vierkante millimeter Christoloog en volgen hem een paar dagen. Kan het zijn dat zijn voorliefde voor alles wat de smaakpapillen stimuleert en zijn buikholtes vult model staat voor een allesoverheersende symptomatiek? Als je namelijk wat rond blijft hangen en observeren blijkt de beste man of vrouw een 'zwart gat' te zijn. Een van de belangrijkste kenmerken van een zwart gat is dat ze alle energie en ruimte in hun omgeving opzuigen. Een errug leuk filmpje die dit illustreert en een moderne interpretatie is van het narcissus (ja die gozer die verliefd werd op z'n eigen spiegelbeeld) syndroom vind je hier. Iedereen kent ze. Vraag een willekeurig iemand of hij/zij iemand kent die de "ga...

Vanmorgen dacht ik de balans op te maken van wat 51 jaar aardlingschap mij heeft gebracht. Is het allemaal onuitsprekelijk vermoeiend, zoals de Prediker het enigszins kort door de bocht samenvat? Of geeft het reden tot een volmondig "Tsjakka?" Ik denk dat ik er ergens tussenin zit en de balans de ene keer wat naar links en de andere keer wat naar rechts neigt, afhankelijk van hoe ik me op dat moment voel. Het leven en de levenskwaliteit laat zich maar moeilijk objectief meten. De waardering ervan is in grote mate subjectief en afhankelijk van zoveel factoren dat een jaar lang bloggen niet genoeg zou zijn om die allemaal op te sommen en te verkennen. Heb ik nog wensen? Een zinnetje in Romeinen 16 trok zojuist in het bijzonder mijn aandacht: "Doe de groeten aan Apelles, de echte christen." "Wat maak je me nou, Paulus?" was mijn eerste gedachte. "Gradaties en kwalificaties introduceren? Is het allemaal al niet verwarrend genoeg?" Ik heb altijd...

Is het mogelijk dat wat de een uit geloof doet, voor een ander zondig is? Met betrekking tot het eten van dingen is dat wel degelijk mogelijk volgens Paulus. Als je zonder twijfel vark of boerenkool eet, ben je gelukkig. Eet je vark of boerenkool maar hebt daar tegelijkertijd twijfels bij, dan handel je niet uit het geloof. Alles wat niet uit geloof gedaan wordt, is zondig (Rom. 14:22-23) Nu was dat eten van vark, en andere zogenaamde onreine dieren en zaken, een hot issue in de vroege kerk. Het stond namelijk eeuwenlang op de lijst van verboden middelen. Het verlossende werk van Christus had echter ook een flinke verschuiving van zaken op de welles en de nietus lijstjes tot gevolg. Vark deed nu mee (handelingen 10). Echter, als dat eeuwenlang de traditie was, dan schakel je niet van het ene op het andere moment over. De discussie ging ten diepste over de vraag over de reikwijdte van de verlossing. Daar komt geloof bij kijken.  Daarom is en blijft het een vraag van alle...

Of juist niet? Wie heeft er gelijk? De man met de tot aan z'n knieën overhangende buik die als gevolg daarvan wekelijks doktert of de extreem fitte atleet die z'n dieet met zorg kiest en nooit dokert maar gewoon op z'n 82ste doodgaat. De een kost de staat tonnen en hijgt zich naar de eindstreep zonder deze ooit in zicht te krijgen terwijl de ander de eer van het land verdedigt met zijn of haar gymnastiekoefening. Wel of geen Vark? Dat was zo'n beetje de discussie in Romeinen 14. Het antwoord van Paulus zouden we nu met een scheef oog aan zien: je mag eten wat je wil en we moeten kappen met elkaar te veroordelen. De graseters moeten de varketers met rust laten en de omnivoren moeten kappen met het neerkijken op knagers. Echter, als mijn geknaag jou ergert, eet ik het thuis. Als mijn gevark (ja, ik weet dat mijn buik nu mijn knieën raakt, maar ik heb wel lol) jou aanstoot geeft, houd ik me in. We zijn vrij om te eten wat we willen maar daar waar het een issue wordt tr...

Ik kan het niet langer uitstellen. Ik heb hulp nodig. In een "normaal" bedrijf gooi je er een zak geld tegenaan en je "huurt" een werker. Bij OM gaat dat wel wat anders. Die zakken met geld zijn er niet en het is ook van belang dat een toekomstige medewerker iets van een roeping ervaart. Sommigen noemen dat een "klik", of "hun ding" en dat maakt het allemaal wat ingewikkelder. Ik weet dat de persoon die ik zoek ergens rondloopt, zit, of staat maar van een afstandje niet kan ruiken dat er een job beschikbaar is. Misschien dat u, gewaardeerde bloglezer iemand weet die deze schoen past?

Onherkenbaar door het op maximum decibel producerende PA systeem zag ik kabouter Thijs van Leer's lippen bewegen. Z'n gejodel stierf weg in de overheersende en misvormde Hammondklanken en krijsende uithalen op de Les Paul. Jammer. Oude glorie laat zich dan toch beter afluisteren over de Hifi installatie in het privédomein. Focus in Carlisle. Of all places. Een collega, Focus fan, had me overgehaald om mee te gaan. Ik vertrok na de eerste helft. Terwijl de klanken langzaam wegstierven naarmate ik me van het etablissement af bewoog, overviel de stilte, versterkt door een monotoon residu in m'n oren, ook wel "piep" genoemd. Hocus Pocus, Sylvia, Eruption; vaag herkende ik de hits maar ze hadden niet de schoonheid van weleer. Jammer. Ik bedacht dat het op de een af andere manier het leven illustreert. Hoe meer jaren er overheen gaan, hoe minder onbevangen je erin staat. Maar ik bedacht ook dat het niet zo hoeft te zijn en dat er altijd nog zoveel schoonheid over...

Ja, je kunt er maar moeilijk omheen. Volgens Paulus zijn alle regeringen door God geïnstalleerd. Dat is toch even slikken. Als dat waar is, kan ook onze regering alleen bestaan en haar macht uitoefenen omdat God haar op die plek heeft gezet. Ook de Griekse regering. En die van Noord Korea. Zelfs van Amerika... Nou, nou. In het grote verhaal van God begrijp ik dit wel. Ieder mens, ieder systeem leeft en beweegt bij Zijn gratie. Mocht dat niet zo zijn dan hebben we een groter probleem omdat we dan zouden moeten besluiten welke regering wel en welke regering niet door Hem regeert. Paulus zegt hier (Romeinen 13) dat we ons daar geen zorgen over hoeven te maken; de God van alle leven geeft alle regeringen het mandaat om te regeren. Dat ze in dat regeren wel of geen rekening houden met de God, doet dar niets aan toe, of af. Maar het wordt ingewikkelder als we Paulus nog even laten uitpraten. Hij zegt dat, omdat alle regeringen door God zijn, we ons aan die regering moeten onderwerpen....

Wat zegt het over een groep, over de individuen in de groep of over de sprekert as je publiek de rijen van achter naar voren opvullen en er zich tussen de sprekert en de eerste levende wezens vijf lege rijen bevinden. Wat zegt het en wat doe je? De spreker heeft, nog voordat hij z'n mond opentrekt, al zo'n intimiderende uitstraling dat het de mensen bij  voorbaat al doet terugdeinzen; zoiets van "dan hebben we dat vast gehad. Het publiek is uiterst bescheiden en niemand wil de indruk wekken te gretig te zijn.  De vorige spreker was te luid en sproeide de eerste rijen onder met een fijn speekselgordijn. Het publiek heeft een deuk opgelopen. Een ietwat afwachtende houding met een spikkeltje achterdocht is zo gek nog niet. Er wordt in de naam van God al zoveel gezegd. Hoe dan ook; je moet het ermee doen. Wat nu? Waar ik zelf een gruwelijke hekel aan heb is als een spreker het publiek gaat commanderen om naar voren te komen, daarbij gebruik makend van flauw grapa...

Het is vrij gemakkelijk om in gezelschap met een glimlach rond te lopen, complimenten te geven, veren in achterwerken te steken; zeg maar populair liefhebbend te doen. Hoe weet ik nu of dat toneelspel is of dat het eigenlijk toch wel een soort van menens is? Er bestaat een test hiervoor. Hoe denk en praat ik over diezelfde mensen als ze er niet bij zijn? Als dat gelijk is aan wat ik publiekelijk demonstreerde mag ik ervan uitgaan dat ik aangenaam besmet ben met het 'ongeveinsd liefhebben virus.' Het is niet zo heel erg om daaraan te lijden. Mocht er echter een duidelijk discrepantie bestaan tussen hoe ik me publiekelijk uitlaat en wat ik werkelijk vind van de mensen waartussen ik me beweeg, dan lijd ik aan het 'geveinsd liefhebben virus.'  En dat is vrij ernstig. Paulus zegt het zonder opsmuk in een klein zinnetje dat verder weinig ruimte laat voor misinterpretatie: "Heb lief zonder te doen alsof" (Rom. 12). Maar kan het? Bestaat er iets dat we 'pure...

Wel eens een "epifanie" gehad? Ik denk het wel. Het is als je plotseling iets heel scherp ziet wat tot dan toe een beetje wazig, modderig was. Je hebt er lang over nagedacht en dan gaat opeens het licht aan. Jezus Christus is in het plan van God zijn epifanie voor de wereld. Lang nagedacht en opeens zie je de werkelijkheid en impact van wat God in Jezus heeft gedaan. Niet voor niets dat Jezus het licht van de wereld is. Jezus is Gods tien dollar biljet in de sombrero (zie blog van gisteren). De vraag is wat die plotselinge verschijning met ons doet. Hoe verandert het ons? Paulus zegt dat deze verschijning van Gods genade een opvoedkundig gevolg heeft voor ons leven (Titus 2:11-14). Dat licht gaat niet alleen over ons schijnen; het gaat iets in ons doen. Twee aspecten: 1) Het leert ons dat we ons moeten afkeren van ons goddeloze leven. God staat vanaf het moment van onze epifanie op ons netvlies gegrift. We kunnen niet langer onbewogen blijven. Ons beeld van God...

Genade. Je raakt er niet over nagedacht of uitgepraat. Hoe ver gaat genade? Wanneer kom je op een punt dat je besluit dat het ophoudt? Je trekt toch ergens een grens; die van billijkheid. Iemand eenmaal iets niet toerekenen, dat trekken we nog wel, uiteraard afhankelijk van de ernst van de overtreding. Er doen tal van legendes de ronde om het principe van genade te illustreren. De meeste behoren tot de categorie "urban legends" omdat niemand met zekerheid kan zeggen of het voorval wel of niet heeft plaatsgevonden. Een aardige vinden we "The Ragamuffin Gospel" van Brennan Manning. Links de "little Flower" Fiorello LaGuardia (1882-1947) was burgemeester van New York City tijdens enkele van de ergste periodes van de Grote Depressie en gedurende de Tweede Wereldoorlog. Hij werd  door de inwoners van New York respectvol  "the Little Flower" genoemd, omdat hij nauwelijks langer was dan 1 meter 50 en altijd een anjer in zijn revers droeg. Tijde...

God uittekenen, wie zou dat niet willen? We erkennen dat het onmogelijk is. Toch proberen we het, waarbij de neiging bestaat om een bepaald ontdekt aspect sterk uit te vergroten en daarmee in alle over- en hoogmoed mee aan de slag te gaan. Het staat nog op mijn netvlies gegrift. Ergens in 1979 bezocht ik regelmatig samen met enkele vrienden een bijbelstudiegroep. Twee bezoekers waren onlangs de kerk uitgestapt omdat "de dominee niet in de opname van de gemeente geloofde." Ze spraken er schande van en zagen zich genoodzaakt om de kerk de rug toe te keren en de fijne groep van wederomgeboren evangelischen te omarmen. Het isolement waarin ze zich plaatsten en het stigma wat hen werd opgeplakt werd met een combinatie van pijn en vreugde als teken van hun gelijk gezien; het was lijden om Christus wil. Hopelijk hebben ze in de laatste 32 jaar ontdekt dat het op z'n zachtst gezegd een domme en absurde zet was. In de loop der jaren ben ik, vaker dan me lief is, zoveel gelovigen...