Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Gisterenavond sprak een man me aan na mijn toespraak in de sporthal van Meerkerk waar 1200 man bijeen was voor de jaarlijkse evangelisatiedienst die door de gezamenlijk kerken wordt georganiseerd. Het is een enorm voorrecht om de weg naar het Leven te mogen uitleggen. Om te spreken over bekering en over de Weg van Golgotha als de weg die bij ons past, de weg waarvoor we oorspronkelijk zijn geschapen. De man vertelde me dat het hem bijzonder had aangesproken dat God bij ons in onze pijn, in ons verdriet, verlies, vragen, teleurstellingen. Te snel en gemakkelijk leggen predikers de lat bij geluk en voorspoed waardoor velen die lijden het gevoel hebben dat ze zich niet kwalificeren; dat God er niet voor hen is omdat ze Hem niet in alles kunnen danken. Kunnen we het lijders kwalijk nemen als ze wordtelen met vragen over ernstige persoonlijke tragedie. Is het fout om je in een levensseizoen te identificeren met Job die zijn geboortedag vervloekt? Zat Job ernaast toen hij dat deed en had ...

Gisteren zo'n beetje de hele dag op bed en op de bank doorgebracht. Het is lang geleden dat ik gevloerd werd door een heuse migraine. Meestal blijf ik wel op de been met behulp van paracod, maar dat was er gisteren niet tegenop gewassen. Geprobeerd om in een boek te beginnen waarvan ik dacht dat de titel me wel wakker zou houden en voor wat afleiding zou zorgen: "First, break all the rules." Warempel, het deed wat ik hoopte, het hield me wakker en leidde me af. Het is het resultaat van onderzoek onder 80.000 managers die in zo'n 400 bedrijven werken. Nooit eerder is er op zo'n manier onderzoek verricht en het levert veel kostbaar inzicht op over hoe je een sterk team bouwt. Ook staan er geweldige one-liners in: "Werknemers die ontslag nemen gaan niet perse weg omdat het bedrijf hen niet aanstaat; ze gaan weg bij hun directe chef of manager." In een gezond team kunnen werknemers stelling een met een tien beoordelen: "Ik weet wat er in mijn rol of taa...

Een slap blogweekje achter de rug. Een conferentie absorbeert zoveel energie. Een paar honderd mensen om me heen is als een adrenalinestoot en het is moeilijk om rustig en stil te worden. Er is altijd wel ergens actie en er zijn altijd mensen om mee te praten. De weg terug was een marteling. Van het Oosten van Nederland naar het Westen is op zich niet zo'n ingewikkelde onderneming. Om niet ter vervallen in een litanie van zelfmedelijden houd ik het kort: Nederland is een grote file geworden en er is niemand die de politieke moed heeft om het probleem echt aan te pakken. We staan met elkaar toe dat het probleem structureel groeit. Gisteren vroeg ik me af of er nog wel mensen aan het werk zijn. Het lijkt er namelijk op dat ze allemaal in de auto zitten. Ik heb suggesties voor structurele oplossingen maar ik noem ze niet want niemand kan en zal er iets mee doen. Ik zou geen goede politicus zijn want ik zou maatregelen gedwongen implementeren en mezelf razend impopulair maken omdat i...

De vaart zit er lekker in. Vanmorgen om vier uur klaarwakker en begonnen met het “proofreaden” van een tweetal opdrachten. Dat levert altijd veel werk op. Kromme zinnen, die oorspronkelijk recht leken, verbanden die verdwenen zijn omdat ze alleen maar in m’n hoofd zaten, verleden en tegenwoordige tijd die door elkaar lopen en ga zo maar door. Nog een nachtje hier op de OM conferentie en dan mag ik weer naar huis. Ik ben nog op zoek naar iemand die een auto met trekhaak heeft en de caravan van Delden naar Barendrecht wil slepen (vrijdag, zaterdag of zondag). Tot nu toe heeft m’n zoektocht niets opgeleverd.

De afgelopen tien dagen ben ik wat aan het pootje baden gegaan met mijn nieuwe rol. Op het terrein van Member Care is veel werk te verrichten. Communicatie, het ontbreken van een eenduidige definitie, olifanten die iedereen ziet en waar wel over gepraat wordt maar niet met het beest op tafel, en zo zou ik wel even door kunnen gaan. Levensbedreigend? Nee, gelukkig niet, maar wel belemmert het in veel gevallen de resultaten en de saamhorigheid. Het is in ons eigen belang en tot eer van God dat we eraan werken om altijd en overal door een deur kunnen met hen waarmee we nauw samenleven en/of werken. En het begint en eindigt vrijwel altijd met communicatie. Ik denk dat ik daar maar eens ga beginnen.

Vanmorgen een zevental kilometers hardgelopen. Dat voelt toch anders dan in Rotterdam. Hier voel je dat je longen zich met lucht vullen. In Rotterdam vullen je longen zich ook wel met lucht maar er blijft een residu achter. Misschien dat ik daarom al lange tijd een zere keel heb.  Normaal is dat na een paar dagen over als ik uit R´dam weg ben maar dit keer blijft het wat hangen. Dat was het moppergedeelte van de Blog. Het geeft ontzettend veel energie om hier te zijn. Het probleem is hoe je nu bepaalt wat je wel en niet kunt doen en waar je moet beginnen. In mijn nieuwe taak is dat best wel ingewikkeld. Eerst maar luisteren dus.

Dat je thuis wat meer ruimte heb, voel je vooral als je een paar dagen in een caravan doorbrengt. Laat ik het maar meteen zeggen: ik ben niet zo’n tenter of caravanner. Je draait je om en er valt wel iets op de grond. Je doet alles potdicht en toch weten muggen de weg naar binnen te vinden. Maar goed, naast deze relatieve ongemakken is het wel heerlijk stil ’s-nachts, waait de wind door de open ramen (aangezien de muggen toch naar binnen kwamen maak ik het ze nu een stuk makkelijker en, bovendien, DEET 40% doet wonderen. Daar houden de muggen echt niet van) en heb een heerlijk plekje om te terug te trekken. Vooral veel praten over Member Care en met de Member Care werkers. Wat een uitdaging om erop toe te zien dat de teams over de hele wereld verspreid gezond functioneren. Dat gebeurt helaas nog lang niet altijd. Temperamenten die met elkaar bosten, grote en kleine ego’s die in de weg zitten, verschil van visie die leidt tot verwijdering tussen mensen en zo kan ik ...

Martha ligt uitgetelt in de caravan. Twee uur lopen en hardlopen (afwisselend 10 min. hardlopen, 10 min. lopen) was net iets teveel van het goede. Dat komt ook omdat het iets langer duurde dan gepland omdat we een soort van de weg kwijt waren. We hebben het gezellig, jammer dat Martha vanmiddag weer terug naar huis gaat. De hele dag praten en vergaderen zuigt energie. Aan de andere kant geeft het energie. Het motiveert, stimuleert en enthousiasmeert maar aan het eind van zo'n dag worden de benen wat wobbelig. Ik heb een krat met boeken mee om m'n laatste opdrachten voor dit jaar af te werken maar moet er nu wel echt aan beginnen. Als ik de deadline niet haal moet het over! Daat zit ik niet op te wachten.

Gisteren begon de "GO" conferentie waar enkele honderden nieuwe OM-ers zich voorbereiden om de wereld in te gaan. Ik houd me hier vooral bezig met het programmaonderdeel voor de OM staf en vul m'n dagen met vergaderingen en individuele ontmoetingen. Er zijn zoveel stafwerkers en het is vrijwel onmogelijk om ze allemaal te leren kennen. Toen Martha en ik 22 jaar geleden bij OM gingen werken waren er zo'n 800 werkers. Momenteen zijn dat er meer dan 6000!

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief Een veelbelovende jonge voetballer, een spits, verzuchtte na een aantal wedstrijden, die zijn ploeg overigens won maar waarin hij zelf niet een keer scoorde, "er is in onze ploeg echt niemand die een beetje normaal kan scoren." Aan het feit dat zijn ploeg alle wedstrijden had gewonnen ging hij voorbij. Wat hij deed was zijn eigen falen projecteren op het hele team. Dat is natuurlijk hardstikke fout, zeggen alle weldenkende bloglezers. Als je wat dieper doordenkt, ontdek je dat eigenlijk wel vaker gebeurt en in verschillende contexten. Het zit diep in onze genen verankerd om, als het enigzins mogelijk is, iets buiten onszelf de schuld te geven voor ons persoonlijk falen of tekortschieten. De wereld heeft ons een taboe op falen en tekortschieten opgedrongen. Winnen en succes is het devies! Het is grappig om te zien hoe dat mechanisme in verschillende culturen op unieke manieren wordt verhuld. Als ik door mijn onhandigheid een glas van d...

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief Ik vergeet veel. Heel veel. Toen ik zestien was had ik dat probleem niet. Ik had zelfs geen agenda. Ik onthield alles. Nu moet ik ervoor gaan zitten om me te herinneren wat er gisteren ook weer gebeurde. Namen van mensen die ik al heel erg lang ken? Ik staar naar hun gezichten en vraag me af hoe ze heten. Ik ben gelukkig niet de enige. Het overkomt meer mensen die zich in de zogenaamde middelbare leeftijd bevinden. Maar het is oervervelend. "Dat schrijf ik thuis wel op." Niet dus. Thuisgekomen is er een vage herinering aan iets dat ik op zou schrijven. Maar wat? Ik heb inmiddels zoveel "papers" geschreven dat ik nu onderhand wel zou moeten weten hoe voetnoten en verwijzingen gedocumenteerd moeten worden. Dat komt nogal nauw bij academisch werk (stelletje muggenzifters). En toch grijp ik nog vaak terug naar de voorbeelden en bij de laatste correctie vind ik nog altijd punten en komma's die ontbreken of verkeerd staan. Ik ...

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief Gisterenavond sprak ik tijdens de maandelijkse "Hoop Praise" in Dordrecht en het thema was "genieten." De schriftlezing was uit het meest deprimerende Bijbelboek Prediker waarin we o.a. het vers vinden,"wie kan iets genieten buiten Hem om?" Dat is zo'n beetje het enige vers in het boek waarin nog wat uitzicht te vinden is. De rest van het verhaal is min of meer een uitvoerige verhandeling over "lucht en leegte."Hoe dan ook, het was een geweldige gelegenheid om het "genieten in Hem" uit te diepen en de link naar het Evangelie, het Goede Nieuws, is snel gemaakt. Zo'n tien mensen besloten om het genieten met God te omarmen en Christus te gaan volgen. Ik maakte het niet al te makkelijk en sprak over bekering, totale overgave en de heerschappij van Christus. Aan het vinden van het ware Leven hangt een stevig prijskaartje: je verliest je leven om, eenmaal door de deur heen, te ontdekken dat je ...

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief. Vandaag spreek ik weer eens ouderwets in twee verschillende diensten. Vanmorgen in de uitzenddienst van Rebecca van der Sluis in de Evangelische Gemeente De Driehoek te Bleiswijk en vanavond tijdens de zogenaamde Hoop Praise in Dordrecht. Ik heb er echt zin in en zie er naar uit om volgend jaar weer meer tijd aan het spreken te kunnen geven. Zoals je bovenaan deze blog ziet is onze tweemaandelijkse nieuwsbrief weer geschreven. Nummer 125. Dat betekent dat we nu 250 maanden bij OM werken omdat ik vanaf het begin elke 15e van de even maanden een nieuwsbrief schrijf. Ik heb het een keer overgeslagen maar heb me daar meteen van bekeerd en mezelf beloofd dat ik het altijd trouw zal blijven doen. Het is altijd veel werk omdat ik de brief vervolgens naar het Engels vertaal. Waarom zo "fanatiek" die brieven schrijven? Het is simpel. Ook al zijn we in dienst van Operatie Mobilisatie, onze financiën worden opgebracht door een vriendenk...

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief

Veel mensen leven vanuit de illusie dat wanneer de gewenste "hogere lat" is bereikt, ze eindelijk zullen kunnen vliegen. Ze pijnigen zichzelf door te vliegen met te korte vleugels: "als m'n vleugels een beetje groter zouden zijn, zou alles goed komen." Maar wij moeten leven met "wat is." De Israëlieten voedden zich met manna terwijl ze onderweg waren naar het beloofde land. Manna betekent, "wat is." Ze wisten niet wat het was dus daarom noemden ze het, "wat is." Ze leefden van "wat is." Jij en ik moeten leven van "wat is." Het alternatief is sterven. "Wat is" houdt ons in leven en niet "wat zou moeten zijn." De Israëlieten werden al snel moe van "wat is." maar het onderhield hen totdat ze in het beloofde land aankwamen. Jij en ik kunnen ook wel eens moe worden van "wat is" maar we moeten ermee leren leven totdat ook wij in het beloofde land aankomen. "Heer, ik vraa...

Nog een maand en ik vertrek voor een maand naar Australie. Ik heb er heel veel zin in. Vier Life Direction weekenden achter elkaar in Adelaide, Sydney, Melbourne en Geelong. Vanmorgen weer wat wijzigingen aangebracht in de tekst van het 40 pagina tellende werkboek. terwijl ik het doorlas realiseerde ik me dat ik de tekst eigenlijk helemaal opnieuws zou moeten schrijven. De laatste versie is van 2005 en in de afgelopen vier jaar ben ik verder gekomen op mijn pelgrimsreis. Over enkele zaken ben ik genuanceerder gaan denken en ik zag ook dat er nog veel te veel jargon wordt gebruikt (door mij). Diep ingesleten, leerstellige paden waar mijn voorvaderen voor hebben gevochten en waar velen hun leven voor gaven worden door mij opnieuw bevraagd. Aarzeling. Wie ben ik nu eigenlijk? Wat denk ik eigenlijk wel te weten? Die mannen (want dat waren het vooral) waren vele malen slimmer dan ik ben of ooit zal worden en zouden toch wel weten wat ze deden toen ze de leerstellingen omtrent de drie-eenhei...

Een top weekend was het niet. Sinds lange tijd weer eens serieuze hoofdpijn gehad. Beetje hangen op de bank, wat DVD's kijken en boeken lezen. De laatste pijn heb ik vanmorgen weggeparacodt en nu hang ik half verdoofd weer achter m'n beeldscherm. Een van de boeken die ik aan het lezen ben is "The Gospel of Ruth" van Carolyn Custis James. De subtitel klinkt veelbelovend: "Loving God enough to break the rules." Het is met stip een van de betere exposities van dit geweldige bijbelboek. Ze vergelijkt het leven en de ellende van Naomie met dat van Job en er zijn heel wat parallellen. Naomi stelt dat God haar heeft verlaten en de reactie van Ruth daarop is een reactie van hoop en geloof omdat ze die God wil volgen! Er staat veel in het boek Ruth wat wij voor lief hebben leren nemen. De reden hiervoor is dat we in het Westen geprogrammeerd zijn om de Bijbel op een eenzijdige manier te lezen. Een van die programma's is dat van de typologie. We lezen het boek doo...

Regelmatig ga ik uit eten met voorgangers en gemeenteleiders. We vergelijken dan onze aantekeningen. Omdat ik momenteel interviews met tien voorgangers aan het uitwerken ben (ja, weer een andere opdracht), realiseerde ik me dat het eigenlijk altijd over een ding gaat : de uitdagingen van het kerkleiderschap. Een gemeente leiden gaat niet vanzelf. De tien voorgangers noemen als grootste uitdagingen waar ze in hun kerk tegenaan lopen onder andere: De traagheid van veranderingsprocessen De angst om risico's te nemen De pijn en verwondingen die mensen je aandoen De weigering om conflicten op te lossen De sobere vaststelling dat we als mensen consequent zijn in zelfgerichtheid Het omgaan met verleiding op het terrein van seks en macht De neiging om alles alleen te doen en weinig aandacht te hebben voor teambuilding Hoe bijzaken de plaats innemen van de voornaamste taak van de kerk: getuigen van het Goede Nieuws Verveling Wat ik maar weinig hoor is hoe geweldig het allemaal gaat , dat a...

Onlangs sprak ik met een echtpaar dat full-time studentenwerk doet. Het christelijke studentenwerk is hartstochtelijk missionair en voor duizenden studenten is het werk van deze organisaties van eeuwig levensbelang geworden. Regelmatig spreek ik voor studentenvereniging en vraag dan steevast aan de studenten of ze, zonder het werk van deze organisaties nog zouden geloven in God. De helft steekt dan meest de hand op. Van levensbelang dus. Kerken zouden m.i. veel meer moeten investeren in dit belangrijke zendingswerk dat in vrijwel alle steden wordt ondernomen. Goed, terug naar het echtpaar. Ze worden ondersteund door een kerk die niet hun eigen kerk is. Hun eigen kerk heeft geen geld (lees: geen visie) voor deze cruciale bediening en heeft ervoor gekozen om de opgehaalde middelen in het eigen bedrijf te investeren. Het gebouw moet onderhouden, getweaked en, bij voorkeur, winstgevend geexploiteerd worden. Regelmatig doe ik in mijn posts m'n beklag over het onbegrensde narcisme ...

Ik maak wel eens grapjes (althans ik denk dat het grappig is) over ingegroeide teennagels. Bijvoorbeeld dat een gebedsbijeenkomst het niveau van bidden voor een oudtante die een goede kennis heeft die last heeft van een ingegroeide teennagel, regelmatig niet overstijgt . Dat is eigenlijk helemaal niet grappig, maar tragisch. Ogen kunnen op elkaar zijn gericht terwijl de harten gesloten blijven. Stanley Jones schrijft over een omgewaaide boom. Door een speling van de natuur waren de wortels van de boom niet de diepte ingegaan maar waren gedraaid en naar binnen gegroeid met de dood als gevolg. Hij zegt naar aanleiding hiervan: "Het "zelf" dat zich aan iets heeft toegewijd , houdt het "zelf" in leven. Het "zelf" dat zichzelf als centrum van het leven ziet, verstikt zichzelf uiteindelijk." We komen dit onnatuurlijke mechanisme op allerlei niveaus tegen. Personen die zichzelf tot centrum van het universum hebben verklaard en wier narcisme hen t...