Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Je stelt je er een beetje op in dat regent, dan kan het in het echie alleen maar meevallen. Hieronder nog een laatste twee plaatjes voordat we naar het meest troosteloze en irritante vliegveld ter wereld rijden: het John Lennon Airport in Liverpool. Het creëren van een Beatles sfeer lukt de machthebbers aldaar niet zo. We bijten ons er doorheen, vermannen ons, negeren de Yellow Submarine klanken en wegwijzers en blikken op iets in de toekomst. Voor Martha is dat het weerzien met dochter Moniek in Barcelona en voor mij de grijns op Ruben z'n hoofd als hij me vanavond op komt halen op Schiphol. Ja, onze wegen scheiden zich in Liverpool. Vrijdagnacht komt Martha weer thuis. Ruben en ik moeten komen van de week. Dat wordt veel "bellen" en het uitvoerig testen van de friteuse.

Na een bijzonder hoogtepunt in zijn carrière treffen we Elia en hebben de unieke kans hem te interviewen. "Meneer Elia, hoe is het nu met u na al die commotie en dat spektakel met die afgodenprieters." "Wel, meneer de interviewer, ik hem m'n hele leven gezwoegd voor de Here maar het heeft allemaal niets uitgemaakt. Ik had net zo goed stenensjouwer kunnen worden, of fotograaf. De mensen luisteren gewoonweg niet." Eerder had Elia eenzelfde antwoord gegeven op de vraag van God "Elia, wat doe je hier." Elia had toen ook iets in de zin van "Ik.., maar de mensen." God had toen een schijnbaar spectaculaire ontmoeting met de profeet geregeld. Schijnbaar, want uiteindelijk bleek God niet in het spektakel te vinden maar in de stilte van het bijna niets. Toen had God nog een keer dezelfde vraag gesteld en Elia had op precies dezelfde wijze geantwoord: "Ik.., maar de mensen." God heeft hem toen gewoon weer aan het werk gezet en ging niet verder...

Eindelijk. Ik heb mijn eigen set sleutels zodat ik het kantoor in en uit kan gaan op tijden die, wat ze hier 'normale' mensen noemen, vreemd in de oren klinken. Als je echter je meest productieve werk verzet zonder dat er allerlei afleidingen om je heen zijn, waaraan het in een groot kantoor niet ontbreekt. Dus zit ik hier van zes tot negen alleen in een leeg kantoor. Vanaf 08.55 druppelen collega's binnen, fixen hun eerste cafeïne-, theine- of kruiden-shot, praten bij en zitten omstreeks 09.30 klaar om te produceren. Hoe blij kan iemand zijn met een eigen setje sleutels! Vandaag nog wat meters maken voordat Martha en ik morgen naar het Lake Disctict vertrekken. Dat is niet al te ver want Carlise ligt op de grens ervan. Hoe vermaakt Martha zich dan als ik hier op dat kantoor zit? Wel, ze is Max Havelaar van Multatuli aan het lezen. Ik heb geprobeerd om daar twee bladzijden van te lezen maar dat was teveel werk. De stijl en spelling vraagt dat je elk woord moet bekijken en l...

De geur van schapen. Je moet er van houden. Samen met koeien zijn het wat mij betreft de lekkerst ruikende dieren ter wereld. Echt. Een lamsboutje is ook niet te versmaden en of het boutje middels een verdoving slachtklaar werd gemaakt, boeit me niet zo. Ik houd van vlees en dan moet ik niet net doen alsof ik me het slachtlot van deze dieren zo zeer aantrek. Dat zou hypocriet zijn. Vandaag hebben we er genoeg gezien en geroken in het Yorkshire National Park. Wat een prachtig land. Martha heeft drie blaren en ik ben blaarvrij. Hieronder een "sample."

Lees hier onze nieuwsbrief Een visser vist en een duiker duikt. Vissers spreken, evenals duikers, een gemeenschappelijke taal en die taal is de brandstof voor conversaties over beste stekken en plekken, materiaal en, meer inhoudelijk, over beleving en motivatie. Mijn normen en waarden mogen totaal verschillen van die van een collega-duiker, de wereld van het duiken is het portaal dat de weg naar het hart van de ander kan openen. Nu is het zoeken naar gemeenschappelijke aanknopingspunten een heel gewone zaak in het leggen van contacten met anderen en vrijwel iedereen maakt hier intuïtief gebruik van. In het buitenland valt het wat eerder op als je een landgenoot tegenkomt. Afgelopen woensdag zat ik met een collega in een wat verder weggestopt restaurant te eten. Het was druk en luidruchtig. Te midden van alle gekakel, Keith uit Amerika en zijn tien collega's vierden steeds luider zijn verjaardag, deden flarden aan Nederlandse zinnen mij opkijken in een poging landgenoten te identif...

Hier is onze nieuwsbrief , vers van de digitale pers.

Het op ambachtelijke wijze inchecken van passagiers, zoals Transavia dat nog doet op obscure luchthavens zoals die van Valencia, roept geen enkele gevoel van weemoed of heimwee op naar oudere, betere tijden. Integendeel, het doet je eerder afvragen waarom zo'n club in het stenen tijdperk is blijven hangen. Nu moet ik ook zeggen dat ik de indruk krijg dat het publiek dat naar en van Valencia vliegt een wat ander publiek is dan dat naar en van Liverpool reist. In mijn rij, en ik deed echt mijn best om als laatste in te checken maar na een uur koffie drinken was de rij nog niet zo lang. Van achterin de rij af gezien lijkt het erop alsof de incheckdame en/of meneer van alle passagiers het levensverhaal moet aanhoren. Wat gebeurt daar toch allemaal? Het per passagier wegwerken van de op bagagekarren gestapelde torentje koffers, zakken en tassen lijkt in ieder geval telkens weer te slagen. Nu wil ik oppassen dat ik niet generaliseer maar je kunt er haast de klok op gelijk zetten dat zich...

Op de sociale media was het een stormpje van positieve, veelbelovende en verwachtingsvolle berichtjes: de grote opwekking kan nu niet lang meer uitblijven. Waar is zo'n bewering eigenlijk op gestoeld? Geeft de Bijbel aanleiding om dergelijke grote uitspraken te doen? Afhankelijk van waar en hoe je het leest is dat zeker het geval. Het is een kerngedachte in de Bijbel: Het begon allemaal mooi en goed, de mens kiest vervolgens voor onafhankelijkheid van God en werkt zich daarmee alleen maar meer in de drek. Uiteindelijk, wanneer een bepaald kritiek punt is bereikt, komt Christus orde op zaken stellen. Echter zo'n eindtijdsscenario is altijd actueel. Zolang de mensheid zich niet massaal bekeert, blijft het een geldig scenario. Maar ook als een deel van, of de gehele mensheid zich als gevolg van die verwachte grote opwekking zou bekeren, zal dat volk van God nog steeds gekenmerkt worden door gebrokenheid en is het nog niets hard nodig dat Christus zelf orde op zaken komt stellen. H...

Radiateur, koelblok en benzinepomp. Kapot. Besluit genomen: het beest gaat weg en ik zal m'n verlies moeten nemen. Als een opkoper er nog 1000 of 1500 euro voor geeft mag ik niet mopperen. Doe ik wel een beetje. De gladde glipper uit Brabant die me het beest verkocht is de grote winnaar. Balen. Maar, ik laat m'n dag er niet door vergallen. Ik denk terug aan gisteren. Martha belde me op toen ik nog op Schiphol stond, dat ze me in Rotterdam tegemoet zou lopen met Lente. Dat soort initiatieven zijn toch goud waard! Lente sliep maar werd gelukkig na tien minuten wakker, herkende me en gaf me die bijzondere en unieke opa-lach. Daarbij vallen roestende bakken en transportproblemen helemaal bij in het niet. Ik ben een gelukkig en bevoorrecht mens. vandaag mag ik m'n pinksterpreek voorbereiden: het wonder van de Geest. Wat een verhaal.

Het was genade die mij terug bij God bracht. Die genade was al zo geweldig groot in 1978 toen ik mijn leven aan Hem toewijdde en besloot om Jezus te gaan volgen. Nu, 33 jaar later heeft de genade zoveel meer kleur, diepte, scherpte en inhoud gekregen. Hoewel altijd het accent heeft gelegen op "genade alleen" heb ik me vaak schuldig gemaakt aan de praktijk van het met terugwerkende kracht verdienen van die genade. Een stemmetje in mij dat mij aanspoort om heel erg mijn best te doen om God te plezieren; Zijn glimlach over mijn leven af te roepen door dat te doen wat Hem pleziert. In slaap te vallen met de gedachte dat ik het voor vandaag in ieder geval verdiend heb. Hoe overweldigend is de gedachte dat niets, maar dan ook niets in of vanuit mij Hem voldoende zou kunnen plezieren teneinde me te kwalificeren voor adoptie. Helemaal niets. Het is echt Christus alleen. Ik schuil achter de brede schouders van Zijn werk, Zijn offer, Zijn lijden, Zijn sterven, Zijn begrafenis, Zijn ops...

Vanmorgen weer eens door Job gelezen en ik realiseer me dat de hoofdstukken 3 tot en met 37 niet zo bijster interessant zijn in de zin van lessen die je er uit zou kunnen leren. Job en zijn drie vrienden argumenteren; Job blijft zijn onschuld bepleiten en zijn vrienden bepleiten juist zijn schuld. Als God dan zelf het woord neemt (in hoofdstuk 38) en je een ontknoping verwacht, blijkt dat ze er allemaal naast zaten, hoewel Job meer punten gescoord had. Uiteindelijk besluit Job er het zwijgen toe te doen; hij had al teveel voor z’n beurt gesproken. Zo doen allemaal boete en het komt met iedereen weer goed. Het is en blijft een lastig boek en roept meer vragen op dan dat het zaken echt oplost. Het geeft geen waterdicht antwoord op het probleem van het lijden hoewel het beeld zich opdringt van een uitdagende, zeurderige duivel die van God het groene licht krijgt om z’n gang te gaan en iemands leven een hel te maken waarbij God de eindregie in handen heeft. Gisteren een interess...

De motor sloeg af terwijl ik op de A13 wilde invoegen. Er zat niets anders op dan de auto zo dicht mogelijk tegen de vangrail zetten, de motorkap openen en dan kijken of je iets kan zien. Dat was meteen duidelijk. De verdamper was met ijs omhuld. Au. Door de vluchtdeur in het geluidsscherm "naar huis gevlucht" en de buurman onder de douche vandaag gehaald die me vervolgen naar huis sleepte en mijn z'n auto meegaf zodat ik alsnog m'n preekbeurt in Bleiswijk kon honoreren. Vanmorgen water in de radiateur gegooid en naar de garage gereden. Een motor die koelvloeistof lekt is nooit echt goed nieuws. In het ergste geval moet de cilinderkop gevlakt worden en daar hangt een aardig prijskaartje aan. Mocht dat het geval zijn, dan overweeg ik serieus om de handdoek in de ring te gooien en te gaan fietsen, of zoiets. 's-Middag werd er aangebeld door een ouder stel met een tienerjongen. Of ik de eigenaar was van het grijze beest. Na de vraag positief te hebben beantwoord nam ...

Vasten. Dat doe je om gewicht te verliezen, het lichaam te ontdoen van vermeende slakken, om aan jezelf en anderen te bewijzen dat je heus wel zonder voedsel kan of om iets van God te verkrijgen. Er zullen vast nog wel andere redenen zijn waarom mensen het doen. Op medisch aandringen of een verplicht vasten omdat er gewoon niets te eten is. Zo zullen vandaag miljoenen mensen ongewild vasten. Ondertussen draaien wij in West-Europa verse groenten door, vergassen of composteren deze. Het is afschuwelijk. Verslaafd aan de illusie dat we veilig eten kunnen produceren en daar recht op hebben, wordt elk verdacht product geboycot. Ziek worden, daar doe je niet zoveel aan. maar het zou wel fijn zijn dat je dan iemand verantwoordelijk kunt stellen. Goed, in de Bijbel kom je een interessante variant op het vasten tegen. De instructies zijn helder. "Als jullie vasten, vast dan zo: maak de strakke banden los, verwijder het knellende juk, laat slaven in vrijheid gaan, bestrijd elke vorm van ond...

Alles is anders. Hij is terug naar waar hij vandaan kwam. De cirkel is rond. Drieëndertig jaar werd hij maar. Toch was het lang genoeg om het hart van God te kunnen laten zien. Wie hem zag, zag de schepper van hemel en aarde. Wie met hem in aanraking kwam werd geraakt door onvoorwaardelijke en niet discriminerende liefde. Hij "stal" de harten van velen en verbond deze aan zijn eigen hart. Zijn opstaan uit de dood demonstreerde dat hij de kracht ervan vernietigde. De hemelvaart belichaamd de laatst bouwsteen van zijn werk, hij ging terug naar de Vader om de harten van allen die Hem volgen, ter verbinden met het hart van de vader. Het werkt! Nieuw leven is gekomen. Het oude is voorbijgegaan en hoeft mij niet langer te bepalen. verandering is mogelijk. Mijn hart, Gods hart; verbonden. Leven! Nu gaat dat leven stromen. Zijn geest activeert de levensstroom. Volgende week staan we daar bij stil. Zonder het werk van de geest lijkt het allemaal niet verder te komen dan een academisch...