2 juli 2008

All systems down en monologen

Nadat ik mijn blog gisteren schreef begon ik langzaam te begrijpen wat er aan de hand was. Ergens diep vanuit mijn nek werkte zich een ouderwetse migraine naar omhoog. Ik had dat niet zo in de gaten maar toen ik later op de ochtend naar Amstelveen reed voor een afspraak met mijn oogarts begon het te dagen. In Amstelveen aangekomen en zonder pijnstillers voor handen "to nip it in the butt" kon de hoofdpijn zich verder ontwikkelen. Na twee en en half uur inde wachtkamer te hebben doorgebracht en vervolgens aan te sluiten in de file naar Rotterdam, was ik rond 16.00 wel afgeserveerd.
Vandaag schijnt echter de zon weer en met dank aan hen die reageerden op mijn blog, schuine streep, dilemma kan ik er weer tegenaan.


DE MONOLOOG

Na mijn mijmeringen aangaande "worship" is het tijd voor wat zelfkritiek. Het is een nog groter wonder dat men, na een half tot een heel uur te hebben gezongen, zich gedwee tot zitten en luisteren laat manen om vervolgens naar een monoloog van 20 tot wel meer dan 60 minuten te luisteren waarbij de orator antwoord geeft op een echte of vermeende vraag (maar ook wel geen antwoord geeft op geen vraag en dus gewoon praat). Christenen zijn wat dit betreft een redelijk uitontwikkeld en geconditioneerd volk. De 'preek' waait in de verdere loop van de dag bij de meesten weg. "Ik weet niet meer waar het over ging maar weet wel dat het me aansprak", is een regelmatig gehoorde poging tot compliment. Een andere is "de Heer gebruikt alles".
Het kan anders en volgens mij moet het anders. De komende tijd wil ik hier wat verder op ingaan. Reacties zijn van harte welkom.

Mijn eerste statement: "tenzij de spreker een uitmuntend verhalenverteller is, is de 'monologe' preek de minst effectieve methode van kennisoverdracht".