6 maart 2008

Schoonmaakmiddag

Stof zoekt stof op en als voldoende stofjes elkaar gevonden hebben worden het een pluizige bol. Als ik die pluizige bollen vrij door mijn werkkamer zie bewegen weet ik dat ik drie weken eerder schoon had moeten maken.

Die pluizige bollen deden me denken aan hoe momentum ontstaat. Eerst kijkt een iemand naar de lucht, dan twee, dan vijf en voor je het weet staat de hele straat als een pluizige bol naar de hemel te staren.

Eergisteren sprak onze Indiase leider. Hij is de leider van o.a. de Dalit Freedom Movement. Negen jaar gelden begonnen de eerste stofjes te bewegen en een eeuwenoude status quo begon aan de onderkant af te kalven. de 250 miljoen onaanraakbaren, binnen hun kaste weer opgedeeld in 1000 verschillende groepen zodat er altijd iemand is waar jij op neer kan kijken maar jij ook iemand hebt die op jou neerkijkt. Helemaal onderaan bevinden zich de "strontschrappers", de mannen en vrouwen die letterlijk de drollen van hen die zich boven hen bevinden wegdragen. (Zie foto's hieronder van een "shitsweeper" en een zelfgemaakte handige "shitscraper").




Negen jaar geleden vormden zich de eerste pluizen. De uitzichtloosheid en hopelooosheid van het systeem deden de leiders van de onaanraakbaren besluiten om te breken met het Hindoeisme en hun volgelingen pikten dit op. In de afgelopen negen jaar hebben 25 miljoen Dalits zich bekeerd tot God. Het systeem begint te wankelen, de pluizen genereren een niet te stoppen momentum en de grote leiders worden nerveus en beginnen terug te trappen. De eerste doden zijn gevallen. De eerste kerken en huizen zijn verbrand. Er staat veel op het spel.

OM bevindt zich, samen met vele andere organisatisch in het epicentrum van dit momentum. De afgelopen negen jaar zijn er alleen al door OM 1000 kerken gesticht; Good shepherd kerken. daarnaast scholen en klinieken. De olievlek wordt breder. Ik ben er trots op om voor een organisatie te werken die opkomt voor gerechtigheid en gelijkheid.

Voor mij is dit een typisch geval van "Uw koninkrijk kome". Waar het Westers christendom heeft besloten dat het allemaal erger wordt en zich heeft neergelegd bij een vorm van hopeloosheid en uitzingerij die een schoolvoorbeeld is van antireclame voor het Koninkrijk van God, richt de kerk in Azie zich op en strekt de knikkende knieen. Een nieuwe dag breekt aan, de zon van de gerechtigheid gaat op.

De kerk in het Westen slaapt, is bezig met zichzelf en maakt zich op voor een "Left Behind" scenario. Meer dan 90% van het geld dat in de collecte gedaan wordt komt weer bij de gever terug in de vorm van gelikte gebouwen en programma's, volgens het boekje uitgewerkte en gepresenteerde preekjes.

Ik hoor bij die Westerse kerk en ik schaam me diep.

4 opmerkingen:

daniel zei

jan man,

ik vind het wel ver gaan om de westerse kerk zo te generaliseren, er gebeuren een hoop goede dingen en
je kan het mensen ook niet kwalijk nemen denk ik, in grote mate heeft het te maken met onwetendheid...ik heb zelf bijvoorbeeld gewoon geen idee wat er zich afspeelt in india, sterker nog, ik heb al moeite om soms bij te houden watvoor leed zich er in Rotterdam afspeelt. De vraag die ik me zelf stel en nu jou ook dan is moeten we ons als kerk dan meer op zending ( in het buitenland) gaan richten als onze naaste omgeving/stad/wijk/school/familie/vrienden ons ook net zo hard nodig hebben...? aan welk leed moet ik als christen nu prioriteit geven? leuk onderwerp voor je preek ... ;)

groeten Daniel

Jan den Ouden zei

Het gaat er denk ik om dat we het "God liefhebben boven al en onze naaste als onszelf" gestalte geven in onze directe omgeving. Daar begint het. De een heeft de gave om zijn naaste een sinaasappel te geven en de andere is het geven om containers met sinaasappels uit te delen.

Ja, we mogen de ogen niet sluiten voor het werk van God in de Westerse kerk. De zegeningen, zowe geestelijk als materieel maken ons echter wel verantwoordelijk om verder te kijken dan onze eigen noden en behoeftes.

Waar ik me zorgen om maak is dat de Westerse kerk in het algemeen narcistische trekjes vertoont met het doorgeschoten individualisme als handelsmerk.

AH zei

Tja en zolang je er in opgroeit en 'gewoon' met de flow go'ed weet je eigenlijk niet beter dan dat dit normaal is... Hoewel ik moet zeggen dat ik er altijd wel een (heel zacht en ver weg) stemmetje is die fluistert...

Anoniem zei

Jan ik ben het helemaal met je eens, maar hopelijk geef je een idee hoe dit beter kan..