Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Vandaag komen de qmakelaars ons huis taxeren. Ik realiseer me dat met dit soort acties de verkoop van ons huis een verse stap dichterbij komt. Hoe lang hert gaat duren? Een maand? Een jaar? twee jaar? We hebben geen haast en Martha en ik gaan ervan uit dat het best wel lang kan gaan duren. Verderop in de straat staat al een jaar lang eenzelfde huis te koop. Daar knappen de potentiele kopers af op de vrijwel afwezige tuin. Dat zal bij ons niet het geval zijn. Toen we gisteren het Scandinavische luchtruim verlieten kon ik een uur lang genieten van een vrijwel onbeperkt uitzicht. Dat is altijd fascinerend. Groningen, de eilanden, Friesland, Flevoland , IJsselmeer en vervolgens landen. Vanmorgen las ik ook over taksaasie . Paulus geeft de Korintiers een legitimatie voor zijn apostelschap. Geen ondertekende verklaring of een geloofsbelijdenis, geen geschreven overeenkomst of luchtige beloftes maar een ware transformatie van het hart is het bewijs van de kracht en het leven van Gods wo...

De twee voormalige prof-basketbalspelers uit Amerika vertellen me tijdens een overdadige lunch hun verhaal. Ze hadden me uitgenodigd omdat ze gefaschineerd waren door het feit dat ik bijna 27 jaar met dezelfde vrouw getrouwd ben, dat ons huwelijk een stevige basis heeft en Martha en ik heel veel van elkaar houden. "Hoe doe je dat", wilden ze weten. Hun verhalen was een optelsom van cocainegebruik en -handel, huiselijk geweld, gedwongen cursusssen 'anger-management', ontrouw en overspel en nog is het rijtje niet kompleet. Tja, het makkelijkste zou zijn als ze met al die dingen zouden stoppen. Dat zou al een aardig verschil maken. Maar ik besloot om de korte bocht voor mezelf te houden. Alsof ze dat niet hadden geprobeerd! Dus concentreerden we ons op de vraag wat de bron van al die scheefgroei was en dat een transformatie, een radicale verandering van het hart noodzakelijk was. Of mijn inbreng veel uitmaakte; de tijd zal het leren. Ik vond het een voorrecht om die twee...

Het is bijzonder wat de afwezigheid van audio prikkels met iemand doet. Twee nachten van ondoorbroken slaap zijn daar een gevolg van. Mijn hotelkamer is zo goed geisoleerd dat geen enkele geluid van buiten doordringt. Geen geraas van wegverkeer, geen slaande deuren, huilende kinderen of tv's van de buren. Vrijwel doodse stilte. Voor mijn gevoel ben ik helemaal alleen in dit gebouw. Wel erg prettig. 's-Morgens heb ik de neiging om de tevee aan te zetten om mezelf te overtuigen dat ik toch niet alleen op de wereld ben. Ik besluit om het bij stilte te houden. Wat ik nu wel horen is een suis in m'n oren, m'n ademhaling en de hard-drive van de laptop. De conferentie sluit vanmorgen af met een kerkdienst. Een van de kerkdiensten waar ik vandaag zou spreken is geannuleerd zodat ik maar twee keer hoef te spreken. Wel zo rustig. kan ik vanavond misschien naar de film met wat (nieuwe) vrienden. De conferentie mondde uit in een gelegenheid voor de deelnemers om terug te praten ove...

Ja, echte sneeuw en vorst. De derde speech zit er op. Nou ja, speech; het is meer het faciliteren van een gesprek over verandering. Momenteel zit men in duo's het een en ander te verwerken en te praten over obstakels die ze ervaren in hun ontwikkeling als persoon. Ik moedig iedereen aan om zaken in het licht te brengen als een manier om ermee verder te komen. Ik noem het ook wel de protestantse biecht. Het is een voorrecht om dit weekend een stukje met deze kostbare mensen op te trekken.

Ik ben neergeploft op stoel 6F en nu is het wachten op het vertrek. Vier toespraken op een conferentie voor oud-OMers, drie preken op zondag en een mannenontbijt. In mijn rugtas zitten twee boeken. Je weet nooit. Het lijkt een druk programma en de boeken zullen onaangeroerd blijven. De ontknoping van 'why I am not a Calvinist' blijft, totdat ik het boek weer verder kan kezen, een verborgenheid. Ik heb me voorgenomen om meer geschiedenisboeken te gaan lezen. De geschiedenis helpt om het heden beter te begrijpen en geeft mede richting aan de toekomst. Geschiedenis is fascinerend. Hoe zal men over honderd jaar terugkijken op ons gestuntel? Wat we nu allemaal bekokstoven is betrekkelijk. Tegelijk geven we met elkaar toch inhiud en betekenis aan de toekomst. M.a.w. We dragen allemaal iets bij, En dat vind ik gaaf. Het trekt ons omhoog uit het moeras van onbetekenheid. We betekenen iets!

Erasmus en Luther waren geen dikke vrienden. Eerder academische rivalen. Beiden bestudeerden naarstig de Bijbel om te ontdekken wat er nu wel en niet aan absolute uitspraken over God en de mens gedaan konden worden. Het grootste struikelblok was dat Erasmus ontdekte dat aspecten met betrekking tot God voor ons verborgen blijven en dat de Bijbel over die aspecten geen waterdicht uitsluitsel biedt. Luther daarentegen geloofde hartstochtelijk dat de openbaring van God in en door Zijn woord voor iedereen toegankelijk en te begrijpen was. Later kwam Luther daar enigszins op terug. Die strijd is nog niet gestreden. Een indirect gevolg van Luther's denken is de minimalistisch theologie van de evangelicalen: de Bijbel kan en mag niet ingewikkeld zijn. Vervolgens leggen we alles wat we lezen uit vanuit ons zeer beperkte referentiekader. Erasmus moest de kritiek verhapstukken dat hij de aandacht van God afleidde en de mens een centralere positie toedichtte in het Verhaal. Luther en de zijnen...

De bemanning van het schip, dat zojuist is gekapzeisd, zit samen met de kapitein opgesloten in een stikdonker ruim. De kapitein, die als enige de weg op en door het schip kent als de inhoud van zijn eigen broekzak, weet dat er een uitweg is. Hij maant zijn bemanning tot kalmte en begint rustig uit te leggen welke stappen gezet moeten worden om de ramp te overleven en te ontsnappen uit deze benarde situatie. De bemanningsleden horen de kapitein en op nadat hij klaar is met de uitleg vraagt hij of het voor iedereen duidelijk is. Als daarop door iedereen bevestigend wordt geantwoord geeft de kapitein de opdracht om het schip volgens zijn instructies te verlaten. Vervolgens gaan de bemanningsleden op weg; allemaal een andere kant op. Waren de instructies niet duidelijk? Sprak de kapitein in een andere taal? Elk bemanningslid dacht de instrucies te begrijpen en ging er van uit dat deze overeenkwamen met zijn begrip van de instrusties. Zo kan het zijn dat degene die met absolute zekerheid w...

Afgelopen zondag reed ik terug uit Grootebroek en ongeveer een kwartier voordat ik thuis was kreeg ik me daar een partij slaap. Omdat ik al bijna thuis was besloot ik om door te rijden. Half wakend, half slapend heb ik het gered. Thuis aangekomen ben ik meteen op bed gaan liggen en viel vrijwel meteen in slaap. Ongeveer anderhalf uur later werd ik wakker en wilde opstaan maar kon me niet meer bewegen. Paniek overviel me. Vooral toen ik me realiseerde dat ik nog naar het politiebureau moest om te melden dat drie van Martijn's vrienden een man hadden gekidnapt en Martha en ik daar mede reden toe hadden gegeven. Ik wilde schuld bekennen en de situatie opgelost zien voordat deze zou escaleren. Je moet weten dat Martijn's vrienden er hun hand niet voor omdraaien om iemand af te schieten. Terwijl ik daar verlamd op bed lag hoorde ik dat Martha thuiskwam en ik begon om hulp te roepen. Ze kwam naar boven en zei dat ze, voordat ze mij kon helpen, eerst een nieuw douchegordijn op moest h...

Kinderen zijn altijd dankbare 'objecten' om te fotograferen. Onbevangen, verrast, verlegen, puur; het zit er allemaal in. Hieronder een paar plaatjes die ik afgelopen weekend op en om de LOGOS HOPE heb geschoten.

Gisteren voor het eerst de LOGOS HOPE gezien en bezocht. Ik begreep dat ik van 15.00 tot 22.00 onze stand moest bemensen. Bezoekers worden aan het eind van een rondleiding bij de OM Nederland stand afgeleverd en daar bedanken we ze voor hun komst en wijzen hen op de mogelijkheden om betrokken te blijven bij het OM Schepenwerk. Mensen, dit schip is groot!En mooi. De meeste bezoekers hebben nog nooit van OM gehoord. Ze doen een dagje Scheveningen, zien dat kolossale schip liggen met daarbij de grote "Welkom aan boord" vlag en komen op die manier een kijkje nemen. "Ik ben en blijf agnost, maar dit is wel zeer indrukwekkend", zei de blijvende agnost. "Iedereen heeft zijn eigen waarheid", was de stellige overtuiging van de aardige Bahai meneer. "De Islam is goed, alleen het moslimgeloof deugt niet", zei de Mohammedaan. "Ik voelde dat ik hier moest zijn", zei de gevoelige man. En dit gaat zo de hele dag door. Het schip ligt tot en met de 29st...

Een moeizaam gesprek. Zo zou ik mijn ontmoeting met de zenventig jarige man willen samenvatten. Hij kon maar moeilijk luisteren en liet zich maar niet meenemen op de gezamenlijke verkenningstocht naar antwoorden. Ik heb mijn best gedaan om de dingen vanuit zijn kijkhoek en beginpunt te zien en van daaruit een stukje samen op te lopen. We kwamen maar niet op gang en aan het eind van het gesprek was zijn conclusie dat het hem helemaal niets had opgeleverd. Het kwam er op neer dat ik een 48 jarige snotneus was die helemaal niets wist, de oorlog niet had meegemaakt en dat wat ik heb meegemaakt in mijn leven hem niets kon leren. "Geef mij maar iemand van tachtig jaar die de oorlog heeft meegemaakt. Daar wil ik wel naar luisteren". Als ik God tevoorschijn kon toveren zou ik een rijk man zijn en zou mijn leven gevuld zijn met uitnodigingen om het kunstje overal en nergens te laten zien. Is God dan echt zo onzichtbaar? Er zijn talloze situaties waarin God zich behoorlijk lijkt te ver...

Dat is het dilemma waarmee mijn gesprekspartner van vanmiddag, een zeventigjarige man, worstelt. Het gaat verder dan "waar is God als er zoveel ellende op de wereld is?" Hij wil God graag zien. Stel je voor dat je alle grote levensvragen kunt relativeren, God daar niet de schuld voor hoeft te geven (iemand moet het toch gedaan hebben) en dat het wel of niet geloven in God tenslotte afhangt van het wel of niet zien van Hem. Wat voor verschil zou het maken? Ik had eens een vergelijkbare discussie met een man die het geloof in God heel ver van zich af hield en pas interesse zou tonen als God zich fysiek zou laten zien. We praatten daar toen wat over en door en ik vroeg hem wat voor verschil het zou maken als ik God hem hier en nu kon laten zien. Zou hij dan wel gaan geloven. Daar moest hij over nadenken en zij toen: "als ik eerijk ben denk ik dat het niet veel uit zou maken". Het "hem willen zien" is een weg van de minste weerstand en er zit ook een goed te b...

Nog even naar aanleiding van de blog van gisteren. Er is niets mis met voorgedrukte gebeden en liturgien. Zowel in het OT als het NT kom je tegen dat men mooie gebeden nabad. Veel 'vrije' gebeden zijn bij nader onderzoek helemaal niet zo vrij. We zeggen allemaal dingen die we eerder hebben gehoord of bedacht, of door anderen zijn ingegeven. Ook niets mis mee. Prediker zij al dat er niets nieuws onder de zon was. Neem nu het gebed van Jona toe hij in de buik van de vis zat. Die bad geen vrij gebed maar een geleerd gebed. In zijn nood viel hij terug op wat hij vroeger had meegekregen en dat is kostbaar. Waar het mij om gaat is dat, of we nu 'vrij' zijn of wat traditioneler, het gevaar bestaat dat we meedoen om het meedoen terwijl ons hart ergens anders is.

Gisteren naar de Anglicaanse kerk geweest. Ik heb niets tegen dit merk. Het heeft ook wel iets, een bijna tot op de minuut geplande liturgie die je keurig kunt meelezen. Als er iets vet gedrukt staat, mag je meepraten. Het was een doopdienst. Dat betekent een afwijkende liturgie. Niet de normale witte sectie, maar de roze. Op een gegeven moment komen de ouders met een serie peetouders naar voren die met de liturgie in hun handen meelezen en de vetgedrukte regels opzeggen. Met name de peetouders stonden er ongemakkelijk bij. Het was duidelijk dat ze niet zo heel erg bekend waren met het wereldje. Maar gelukkig deden ze goed mee en lazen de voorderukte antwoorden keurig op. "Erken je Jezus als Heer?" "Ik erken Jezus als Heer." "Bekeer je je van je zonden"? "Ik bekeer me van me zonden". En zo nog enkele heftige vragen met al net zulke heftige antwoorden. Stel je voor dat het mogelijk zou zijn om het volgen van Christus te reduceren tot het voorlezen...

Over een uur en vijftig minuten zit de mentoring clinic erop. Het klinkt misschien alsof ik er blij mee ben dat het eindelijk over is, maar zo bedoel ik het niet. De zestien deelnemers hebben zichtbaar genoten en de feedback is zeer positief. Zojuist hebben we de mentroing oefening afgerond waarbij de deelnemers de gelegenheid krijgen om het geleerde in praktijk te brengen. Dat is altijd een hoogtepunt omdat het voor mij een kans is om drie mensen mee te laten kijken in de keuken van mijn leven en ook vandaag ben ik een stuk opgeschoten met een dilemma. De komende week zit propvol en ik begin me langzaam zorgen te maken over andere dingen die ook moeten gebeuren (studie bijvoorbeeld). Aanstaande dinsdag zit ik in een radioprogramma (Koffieuur) met Evert ten Ham en aanstaande woensdag zijn er tv opnemen voor de opvolger van "Helpdesk Live". Met zo'n opname ben je al gauw een uur of zes tot acht in de weer (uit en thuis). Dan..... ik heb een nieuwe camera! Een spiegelreflex...

In mijn wereld wordt het woordje "share" of "delen" vaak gebruikt. Sommigen vinden dat vreselijk en associëren het met vrouwelijk, soft, of zelfs dom. Of formele bezwaren: je deelt niet uit het woord van God, je predikt het woord van God; er wordt hier niet gedeeld! Het is niet alleen de gevoelswaarde die het woord heeft, er is iets meer aan de hand. Delen is uiterst Bijbels. Prediken of leren trouwens ook. Bij 'delen" neem ik iets dat van mij is en deel dat met jou. Dat kan een chocoladereep zijn, en als ik veel van chocola houdt, dan kost dat delen me wat. Maar het kan ook iets zijn dat ik geleerd heb, een ervaring, een aha belevenis en het delen vraagt van mij dat ik me kwetsbaar maak. Het gaat om waarheid die door de ervaring van het leven is gegaan. Bij prediken of leren is dat anders. Daar hoeft niet perse een relatie met het te prediken of te leren onderwerp te zijn. Waarheid is waarheid, ongeacht of deze wel of niet door mij als zodanig wordt beleef...

Wat zijn sfeerbepalende factoren? Hoe komt het dat, ook al gebruik je hetzelfde materiaal en hetzelfde programma, gefaciliteerd door dezelfde mensen, er toch een totaal andere groepsdynamiek is? Daar spelen dus andere, belangrijkere factoren een rol. Kennen de mensen elkaar? De ruimte, hoe die ruimte is ingedeeld, hoe dicht zit men op elkaar? Maar ook die factoren zijn niet exclusief bepalend. Je kunt namelijk eenzelfde groep hebben in eenzelfde gebouw die telkens hetzelfde doen en toch is de sfeer en dynamiek telkens anders.Bijvoorbeeld een zondagchtenddienst. Die zijn in principe elke week hetzelfde, behoorlijk voorspelbaar en dezelfde mensen gaan daar iedere week naar toe. En toch. De ene week weet je voordat de dienst begint dat het een geweldige ochtend gaat worden en de week erop lijkt alles stroperig te gaan en zou je liefst naar huis willen gaan. Dus hebben we het misschien over een sfeerbeleving die subjectief is en anders niet. Daar moest ik aan denken toen we gisteren aan d...

Of twee handenvol om precies te zijn. Met slechts tien passagiers aan boord ben ik onderweg naar Manchester. Rotterdam Airport is, als het even kan, mijn aanvangspunt. Om zes uur lopend van huis, om half zeven door de beveiliging en tien minuten later zit ik in het vliegtuig, Dat is wel wat anders dan het gedoe op Schiphol! Zometeen nog twee uur treinen en dan ben ik op m'n bestemming. Vanavond begint de Mentoring Clinic. Erg leuk om te doen en ik heb er zin in.

Hij vond het zelf ook een wat goedkope redenering en ik hoor het wel vaker: "Als ik stop met het kopen van goedkope t-shirts die door kinderen (of andere personen die onder mensonterende omstandigheden moeten werken) in China, India of welk lage lonen land dan ook worden gemaakt, dan komen die kinderen in de prostitutie terecht, dus is het beter om ze wel te blijven kopen". Een andere reden om ons niet te druk te maken over armoede in derde wereldlanden: "Ze hebben geen geld, houden hun hand maar al te graag op maar hebben wel allemaal een mobieltje. Blijkbaar hebben ze mijn hulp niet zo hard nodig." Deze gewetensussers, en varianten hierop, leiden en hebben geleid tot een masssale passiviteit. Niet alleen onder gelovigen (die geven naar verhouding best wel veel) maar in zijn algemeenheid. Het zijn redeneringen die eeuwenlang de slavenhandel legitimeerden en dat nu, zij het verkapt, nog steeds doen. Gisterenavond in Enschede gesproken over 'rentmeesterschap'...

Vanmorgen wat nagedacht over de reden die iemand gaf om niet langs te komen om ons met een bezoek te vereren. Normaal gesproken komt die persoon altijd zijn beloften na maar nu kregen we een briefje met daarin allereerst excuses dat hij moest afzeggen en vervolgens de reden waarom dat hij het etentje met ons voorbij moest laten gaan: 'om ons te sparen'. Meteen drongen zich beelden bij ons op van onze vriend die door het lint is gegaan en met een botte bijl op zak (en later in de hand) ons huis en onszelf verbouwt. In dat geval hebben we ook liever dat hij wegblijft. Uiteindelijk bleek het om iemand anders te gaan die ons nogal wat verdriet had veroorzaakt en onze vriend, echt eentje van ' pakkum beet' en 'laten we elkaar geen mietje noemen maar man en paard noemen', was bang dat zijn bezoek in de toch al gevoelige situatie meer goed dan kwaad zou doen (hij kan z'n mond maar moeilijk houden, snappez-vous ). Hij bleef liever even op afstand zodat de tijd e...

Vanmorgen, tijdens een rondje hardlopen, realiseerde ik me dat ik me niet of nauwelijks bewust meer ben van alle auto's om me heen. Misschien omdat ik mijn gedachten op iets anders focus maar het kan ook gewenning zijn. Gisterenavond sprak iemand me aan en vroeg of ik er ook last van had dat je een soort van went aan geestelijke ontdekkingen en/of doorbraken; de euforie na een geweldige ontdekking of ervaring waarvan het directe effect als het ware wegebt. Voor je gevoel is een poosje later alles weer 'normaal'. En wat is dan normaal? Het directe effect na een positieve 'aha beleving', of het meer normale, doordeweekse, algemene gevoel dat gewoonlijk bij ons is? Persoonlijk denk ik dat het normale, doordeweekse en algemene gevoel interessanter is. Dat zegt namelijk veel meer over iemand dan de momentopname tijdens of na een (geestelijke) beleving. In het verlengde daarvan is het ook veel interessanter hoe iemand is als anderen niet kijken. Bill Hybels schreef daar e...

Is wat mij betreft het mooiste seizoen van het jaar. Er schuilt zo'n krachtige belofte voor de toekomst in. Het maakt blij en vult met verwachting. De knoppen in de bomen komen tot leven en iedere dag is een dag dichterbij de ontknoping waarbij de boom kleur mioet bekennen. En dat doet die boom met graagte. Zo is het leven met God ook. Ik herinner me een spreker die zij: "als je Jezus volgt wordt je elke dag een stukje mooier en beter". En dat is zo. Het gaat langzaam, maar het gaat wel!

Volgende week faciliteer ik samen met twee collega's weer een mentoring clinic. Dit keer in Carlisle, waar het internationale kantoor van OM is gevestigd. Het wordt een experiment omdat we de kantoor als basis gebruiken. Dat zal voor sommige deelnemers een uitdaging zijn. Zullen ze elke vrije minuut gebruiken om te kijken of er nog mail is, of om andere belangrijke dingen te doen. In zijn boek Mentoring Leaders noemt Carson Pue als een van de gevaren waar een leider zich bewust van moet zijn die van "overvloed" (Surrounding with Abundance). We hebben toegang tot zo ontzettend veel bronnen, middelen en kansen dat het een hindernis kan worden voor echte geestelijke ontwikkeling. Boeken en onderzoek kunnen zo'n beslag leggen op iemands tijd dat er geen tijd en ruimte over is voor het binnenwerk. Een van de grootste mogelijke gevaren die we aan deze lijst kunnen toevoegen, is technologie. "Today, even with limited resources, any leader can generate a dazzling video,...

Dat was ik de afgelopen dagen niet. Een vervelende migraine heeft me de afgelopen dagen behoorlijk dwars gezeten; all systems down! Gisteren een hersteldag en vandaag moet ik me dan weer over enkele hobbels heenzetten en me weer zien te motiveren om aan de slag te gaan. Dat is best wel eens lastig. Sowieso is 'time-management' niet mijn sterkste punt. Werk plannen is vreselijk lastig. Nu is me gevraagd om een thema en een invulling van een dienst op hemelvaartsdag door te geven. Ik moet mezelf dan dwingen om er de tijd voor te nemen. Ideeen die ik dan heb moet ik ergens opschrijven want over een week ben ik het weer vergeten. Bovendien lijd ik de laatste weken aan 'algehele onverschilligheid'. Het kan me allemaal niet zoveel schelen. Waar zou ik me nu nog druk om (willen) maken. Een deel van de wereld maakt zich druk om de nog niet geopenbaarde zwembroek en torso van Arie Boomsma. Knevel mag (namens de club waarvoor hij werkt) niets meer zeggen over schepping en/of evol...

Hoe zou het voelen om een kompleet verlost leven te leiden? Vandaag is het verlangen ernaar wat sterker dan op dagen dat alles mee lijkt te werken. Een migraine vergalt mijn dag. De hazelaar bloeit en werkt op mijn ogen en luchtwegen. Dus even geen fitness of hardlopen. Een bruine zak met medicatie wacht op me bij de apotheek met daain middeln voor ogen, neus en longen die moeten helpen om m'n lichaam te doen geloven dat het allemaal wat minder erg is dan het lijkt. Wat deze middelen niet kunnen is de oorzaak wegnemen. Daar is een sterker middel voor nodig; een soort van reboot van de opstartroutine. Het probleem is dan weer dat, als zo'n reboot al zou kunnen, de mens een fatale error in zijn systeem heeft zitten. Die fatale error moet worden opgeruimd. Geestelijk is dat al gebeurd, hoewel ik de rest van mijn leven met met de gevolgen van een eerdere fatale crash moet leven. En dat is het uitzicht van een volgeling van Jezus: de uiteindelijke verlossing!

Nou, dat was weer een bevalling. De preek over de verlossing is klaar, maar toch niet. Het is zo moeilijk om te kiezen wat je wel en niet gaan noemen. Het meeste moet worden weggelaten. Wat communiceer ik en hoe doe ik dat op zo'n manier dat de ontvangers van de boodschap van vanmorgen volgende week nog een samenvatting kunnen geven van de preek van vorige week. Ik denk iets te hebben gevonden, en wel in de vorm van "snickers". Naast dat Snickers een gebeuren is van 'gevulde melkchocolade met luchtige vulling, karamel en geroosterde pinda's', is daarmee het verhaal nog niet kompleet. Wat het echt is, is dit: 'Suiker, Pinda, Glucosesiroop, Magere melkpoeder, Cacaoboter, Plantaardig vet, Cacaomassa, Lactose, Botervet, Gedemineraliseerde weipoeder verkregen met behulp van dierlijk stremsel, Gehard plantaardig vet, Zout, Sojalecithine (E322 uit soja), Kippenei-eiwit, Gehydroliseerd melkeiwit, Aroma.' En dat is dus waar je je tanden inzet als je Snickers ee...