Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Met het overtreden van het ene gebod dat God hen had gegeven - "Je mag eten van alle bomen in de tuin, alleen niet van de boom die inzicht geeft in goed en kwaad. Wanneer je daarvan eet, zul je sterven" (Gen. 2:16-17) - vinden Adam en Eva zich plotseling op een plek die de Heer aan zichzelf had toegekend: die van rechter.  Nee, ze vallen niet meteen dood ter aarde, maar er sterft wel degelijk iets in hen. Ze stappen uit de vertrouwde, veilige, harmonieuze relatie met God, elkaar en zichzelf, om te ontwaken in de  nieuwe wereld, die wordt geregeerd door drie krachten, die tot aan de dag vandaag de volmaakte zaak van God verkankeren en de mens tegen zichzelf, de ander, de schepping en God zelf opzet. Pandora's doos gaat open en boze machten en krachten beginnen hun gif te spuien. De zielen van de mens zijn het eerst aan de beurt.  De wereld die zich buiten de eenheid van God bevindt kenmerkt zich onder andere door de volgende drie fundamentele krachten die de handel e...

De komende weken zal ik mijn blog regelmatig gebruiken als vingeroefeningen voor de afronding van mijn studie. Mijn onderzoek naar in welke mate het deel uitmaken van een kleine groep, of huiskring, bijdraagt aan  persoonlijke transformatie (of Christus gelijkvormigheid) begint met een theologie van eenheid en gemeenschap. Als op de eerste bladzijde van mijn thesis kom ik inde problemen; de spanning tussen ideaal en werkelijkheid. Jezus drukt een ideale werkelijkheid uit in zijn gebed tot de Vader in Johannes 17:20-23(*). Uit deze verzen kunnen we het volgende samenvatten en concluderen: Jezus wil dat zijn volgelingen een zijn.  Het model voor deze eenheid is te vinden in de eenheid met de Vader.  Eenmaal in die eenheid betrokken en er deel van uitmakend, zal de ervaring van deze eenheid zo'n invloed op zijn volgelingen hebben, dat de transformatie die blijkbaar binnen die eenheid plaatsvindt een impact hebben op de ongelovige wereld; ...

We zingen en lezen erover, we hopen erop en vinden dat het betamelijk is: vrede op aarde. Een redelijk streven. En, laten we wel wezen, als iedereen nou eens normaal zou doen, dan zou vrede zelfs mogelijk zijn. Daar zit ook meteen de crux. Normaal doen. Wat bedoel ik daarmee? Simpelweg betekent het dat als iedereen overeenkomstig mijn norm zou leven, er vrede zou zijn. Hoe weet ik dat? Wel, ik ben een vredelievend mens. Als dus iedereen die karaktereigenschap zou hebben we met elkaar veranderen in een vredelievende massa, dan is de kat toch in 't bakkie? Volgens mij werkt het niet zo. Ter vergelijking; als iedereen zich in het verkeer precies zo zou gedragen als dat ik doe, zouden er geen ongelukken gebeuren en zouden er geen files zijn. Ik zou namelijk van de ander verwachten dat hij of zij de auto laat staan als ik de weg op ga. Stel je voor dat we dat allemaal als norm zouden hanteren dan zou iedereen èn z'n auto laten staan èn tegelijkertijd de weg opgaan. Kortom, in d...

Onze Nederlandse nieuwsbrief Our English newsletter

Hier vind je onze laatste nieuwsbrief van dit jaar.

Petrus had de omvang van de genade begrepen. Het oude was voorbij en het nieuwe was gekomen. Echter, als je je hele leven in een bepaald systeem hebt geleefd dan is een kompleet nieuw systeem wel even wennen. Het oude systeem verbood Petrus om een vorkje in de spareribs te prikken. Het feit dat hij dat deed in gezelschap van een bende ongelovigen, betekende dat hij twee punten in moest leveren. Maar het kon; hij was vrij! Ze beleven gelukkig wel vrienden. Vriendschap opgeven om een maaltje spareribs is niet zo handig. Taken from  The Icon Book  by Boojamra, Essey, McLuckie, and Matusiak. Echter, toen er wat strak in het pak zittende geestelijke oligarchen, die overigens ook van de nieuwe orde waren, die nieuwe vrijheid kwamen bespieden, trok Petrus zich voor de zekerheid terug in een eenzaam hoekje van het restaurant waar hij stilletjes z'n visburger verorberde. Paulus hoort of ziet dit en spreekt Petrus erop aan: "je bent vrij van het oude, of ...

Hier zit ik dan, de tweede dag van een Think Tank in Edinburgh en ik verveel me stierlijk. Nog een paar uur en dan mag ik weer naar huis. Het is allemaal wel heer erg basis en ik doe toch echt mijn best om nieuwe dingen te leren. Over strategische plannen, teambuilding en nog wat van dat soort zaken. Er is helemaal niet zo veel nieuws onder de zon. Hoe helpvol is het om de ontwikkeling van een organisatie en een strategie te reduceren tot principes of formules die, eenmaal toegepast, leiden tot een optimale organisatie? Waar mensen samenwerken lopen zaken nooit volgens een blauwdruk. Werken met mensen levert altijd een onvoorspelbaar scenario op. Binnen dat scenario zullen karaktereigenschappen die we in de persoon van Christus vinden toegepast dienen te worden. Die karaktereigenschappen zijn het resultaat van een hechte band met Christus. Ik moet gaan. Laatste seminar... 14:40 Updeet: verschillende keren in slaap gevallen tijden het seminar. Niet goed. Misschien iets te vroeg opges...

Gisteren kwam in "God in de lage landen" een atheistische wetenschapper aan het woord die vindt dat wetenschap en geloof elkaar uitsluiten. De wetenschap zou als beste in staat zijn om de zaken te verklaren. Nu geloof ik in wetenschap. God geeft ons in de Bijbel de opdracht om zaken uit te zoeken. Het getuigt echter van een grote overschatting van diezelfde wetenschap om het geloof weg te zetten als een achterhaald uitgangspunt of een achterhaalde wereld- en mensduiding. De talloze mysteries waarvoor de wetenschap (nog) geen antwoord op heeft, of tracht te verklaren op basis van vooraannames pleiten juist voor een geloofscomponent. Tegelijkertijd siert het een gelovige als deze zich over zijn argwaan en antipathie aangaande de wetenschap heen weet te zetten. De Bijbel is geen wetenschappelijk boek; het is de openbaring van Gods handel en wandel met de mens. Een naar mijn mening starre gelovige meldde mij een tijdje terug dat iemand die een letterlijke zesdaagse schepping...

Het was even non-stop actie. Aan bloggen kwam ik niet echt toe de laatste negen dagen. Toen ik gisterenavond thuiskwam en naast Martha zat, nippend aan de Pepsi Max en knabbelend aan de HamKaas besefte ik opnieuw hoe heerlijk het is om een thuis te hebben. De verwarming aan, een hete douche, Muesli van de Lidl (uiteraard met volle melk en een schepje Fair Trade Rietsuiker); wat een genot. De afgelopen dagen zat ik in de buurt van Roscommon, Ierland. Stereotypen werden bevestigd. Wind, regen en kou. De fruit Scone met clotted cream en jam bij Molloy's bakery was een culinaire beleving. In Roscommon staat een ruine waarvan de fundamenten zo'n 800 jaar oud zijn. Een keer raden wat enkele eeuwen geleden het kasteel in een ruine veranderde. Hoewel de geschiedenis omtrent het wel en wee van het kasteel vaag is, is het duidelijk dat de protestanten onder leiding van Oliver Cromwell de katholieken op hun sodemieter gaven en het kasteel "ontmantelden." Hoewel oppervlakki...

Zou zijn mijn moeder het hebben gezegd: het is waterkoud. Vocht en kou; een combinatie die op de lange duur niet zo lekker is voor de botten. De Mentoring Clinic zit er al weer op en ik ben doorgereisd naar Ierland. Ik zit ergens in de buurt van Rahara. Veel schaap, veel koud en veel wind. Vannacht dacht ik er goed aan te doen om met de ramen open te slapen. Het heeft wel iets om zo'n beetje uit je bed geblazen te worden. Echter, het dekbed en de twee dekens deden hun werk. Het neemt wel iets meer tijd om je bed uit te komen omdat je dan het warme holletje moet verlaten.  En da's gewoon niet leuk. Het is zo gaaf om de lichten aan te zien gaan  bij de meeste deelnemers aan de mentoring clinic. Een van de deelnerms die twee dagen van te voren overwoog om misschien toch maar gezellig thuis te blijven heb ik met een sluwe salespitch over kunnen halen om toch te komen. Hij is nu zo enthousiast. Hij schreef dat hij meteen bij thuiskomst en terug op het werk aan de slag g...

Over een paar minuten de deur uit. Naar Birmingham om een Mentoring Clinic te leiden. Erg leuk om te doen. Meestal wordt, ter afsluiting van trainingen, conferenties en dergelijke door de baas betaalde uitstapjes, deelnemers om feedback gevraagd. Deze feedback is vrijwel altijd positief: "De beste training die ik ooit gevolgd heb, wat een leuke en goede staf, we hebben vreselijk gelachen, ik zou het iedereen aanbevelen, ik kan eigenlijk geen verbeterpunten bedenken,..." Het is natuurlijk leuk om te horen en te lezen voor de mensen die een dergelijk evenement faciliteren en organiseren maar het is een vreselijk slecht meetpunt. Mensen  zijn uit de sleur van hun werk gehaald, ontmoeten anderen, eten andere dingen; ik durf te stellen dat onder deze omstandigheden willekeurig wat voor onderwerp dan ook hoge punten in de evaluatie scoort en dat je het desnoods over postzegelverzamelen had kunnen hebben. Interessant is de impact op lange termijn en zojuist heb ik een onderzoek ...

Kwam deze nog per ongeluk tegen.

Ze bevinden zich onder ons en vallen niet al te zeer op. Spreken dezelfde taal en wanneer ze spreken doen ze dat voortreffelijk. Met weldoordachte en goed geplaatste retoriek weten ze de argeloze burger voor zich in te palmen, tweedracht en ergernis achterlatend. We zoomen in op de vierkante millimeter Christoloog en volgen hem een paar dagen. Kan het zijn dat zijn voorliefde voor alles wat de smaakpapillen stimuleert en zijn buikholtes vult model staat voor een allesoverheersende symptomatiek? Als je namelijk wat rond blijft hangen en observeren blijkt de beste man of vrouw een 'zwart gat' te zijn. Een van de belangrijkste kenmerken van een zwart gat is dat ze alle energie en ruimte in hun omgeving opzuigen. Een errug leuk filmpje die dit illustreert en een moderne interpretatie is van het narcissus (ja die gozer die verliefd werd op z'n eigen spiegelbeeld) syndroom vind je hier. Iedereen kent ze. Vraag een willekeurig iemand of hij/zij iemand kent die de "ga...

Vanmorgen dacht ik de balans op te maken van wat 51 jaar aardlingschap mij heeft gebracht. Is het allemaal onuitsprekelijk vermoeiend, zoals de Prediker het enigszins kort door de bocht samenvat? Of geeft het reden tot een volmondig "Tsjakka?" Ik denk dat ik er ergens tussenin zit en de balans de ene keer wat naar links en de andere keer wat naar rechts neigt, afhankelijk van hoe ik me op dat moment voel. Het leven en de levenskwaliteit laat zich maar moeilijk objectief meten. De waardering ervan is in grote mate subjectief en afhankelijk van zoveel factoren dat een jaar lang bloggen niet genoeg zou zijn om die allemaal op te sommen en te verkennen. Heb ik nog wensen? Een zinnetje in Romeinen 16 trok zojuist in het bijzonder mijn aandacht: "Doe de groeten aan Apelles, de echte christen." "Wat maak je me nou, Paulus?" was mijn eerste gedachte. "Gradaties en kwalificaties introduceren? Is het allemaal al niet verwarrend genoeg?" Ik heb altijd...

Is het mogelijk dat wat de een uit geloof doet, voor een ander zondig is? Met betrekking tot het eten van dingen is dat wel degelijk mogelijk volgens Paulus. Als je zonder twijfel vark of boerenkool eet, ben je gelukkig. Eet je vark of boerenkool maar hebt daar tegelijkertijd twijfels bij, dan handel je niet uit het geloof. Alles wat niet uit geloof gedaan wordt, is zondig (Rom. 14:22-23) Nu was dat eten van vark, en andere zogenaamde onreine dieren en zaken, een hot issue in de vroege kerk. Het stond namelijk eeuwenlang op de lijst van verboden middelen. Het verlossende werk van Christus had echter ook een flinke verschuiving van zaken op de welles en de nietus lijstjes tot gevolg. Vark deed nu mee (handelingen 10). Echter, als dat eeuwenlang de traditie was, dan schakel je niet van het ene op het andere moment over. De discussie ging ten diepste over de vraag over de reikwijdte van de verlossing. Daar komt geloof bij kijken.  Daarom is en blijft het een vraag van alle...

Of juist niet? Wie heeft er gelijk? De man met de tot aan z'n knieën overhangende buik die als gevolg daarvan wekelijks doktert of de extreem fitte atleet die z'n dieet met zorg kiest en nooit dokert maar gewoon op z'n 82ste doodgaat. De een kost de staat tonnen en hijgt zich naar de eindstreep zonder deze ooit in zicht te krijgen terwijl de ander de eer van het land verdedigt met zijn of haar gymnastiekoefening. Wel of geen Vark? Dat was zo'n beetje de discussie in Romeinen 14. Het antwoord van Paulus zouden we nu met een scheef oog aan zien: je mag eten wat je wil en we moeten kappen met elkaar te veroordelen. De graseters moeten de varketers met rust laten en de omnivoren moeten kappen met het neerkijken op knagers. Echter, als mijn geknaag jou ergert, eet ik het thuis. Als mijn gevark (ja, ik weet dat mijn buik nu mijn knieën raakt, maar ik heb wel lol) jou aanstoot geeft, houd ik me in. We zijn vrij om te eten wat we willen maar daar waar het een issue wordt tr...

Ik kan het niet langer uitstellen. Ik heb hulp nodig. In een "normaal" bedrijf gooi je er een zak geld tegenaan en je "huurt" een werker. Bij OM gaat dat wel wat anders. Die zakken met geld zijn er niet en het is ook van belang dat een toekomstige medewerker iets van een roeping ervaart. Sommigen noemen dat een "klik", of "hun ding" en dat maakt het allemaal wat ingewikkelder. Ik weet dat de persoon die ik zoek ergens rondloopt, zit, of staat maar van een afstandje niet kan ruiken dat er een job beschikbaar is. Misschien dat u, gewaardeerde bloglezer iemand weet die deze schoen past?

Onherkenbaar door het op maximum decibel producerende PA systeem zag ik kabouter Thijs van Leer's lippen bewegen. Z'n gejodel stierf weg in de overheersende en misvormde Hammondklanken en krijsende uithalen op de Les Paul. Jammer. Oude glorie laat zich dan toch beter afluisteren over de Hifi installatie in het privédomein. Focus in Carlisle. Of all places. Een collega, Focus fan, had me overgehaald om mee te gaan. Ik vertrok na de eerste helft. Terwijl de klanken langzaam wegstierven naarmate ik me van het etablissement af bewoog, overviel de stilte, versterkt door een monotoon residu in m'n oren, ook wel "piep" genoemd. Hocus Pocus, Sylvia, Eruption; vaag herkende ik de hits maar ze hadden niet de schoonheid van weleer. Jammer. Ik bedacht dat het op de een af andere manier het leven illustreert. Hoe meer jaren er overheen gaan, hoe minder onbevangen je erin staat. Maar ik bedacht ook dat het niet zo hoeft te zijn en dat er altijd nog zoveel schoonheid over...

Ja, je kunt er maar moeilijk omheen. Volgens Paulus zijn alle regeringen door God geïnstalleerd. Dat is toch even slikken. Als dat waar is, kan ook onze regering alleen bestaan en haar macht uitoefenen omdat God haar op die plek heeft gezet. Ook de Griekse regering. En die van Noord Korea. Zelfs van Amerika... Nou, nou. In het grote verhaal van God begrijp ik dit wel. Ieder mens, ieder systeem leeft en beweegt bij Zijn gratie. Mocht dat niet zo zijn dan hebben we een groter probleem omdat we dan zouden moeten besluiten welke regering wel en welke regering niet door Hem regeert. Paulus zegt hier (Romeinen 13) dat we ons daar geen zorgen over hoeven te maken; de God van alle leven geeft alle regeringen het mandaat om te regeren. Dat ze in dat regeren wel of geen rekening houden met de God, doet dar niets aan toe, of af. Maar het wordt ingewikkelder als we Paulus nog even laten uitpraten. Hij zegt dat, omdat alle regeringen door God zijn, we ons aan die regering moeten onderwerpen....

Wat zegt het over een groep, over de individuen in de groep of over de sprekert as je publiek de rijen van achter naar voren opvullen en er zich tussen de sprekert en de eerste levende wezens vijf lege rijen bevinden. Wat zegt het en wat doe je? De spreker heeft, nog voordat hij z'n mond opentrekt, al zo'n intimiderende uitstraling dat het de mensen bij  voorbaat al doet terugdeinzen; zoiets van "dan hebben we dat vast gehad. Het publiek is uiterst bescheiden en niemand wil de indruk wekken te gretig te zijn.  De vorige spreker was te luid en sproeide de eerste rijen onder met een fijn speekselgordijn. Het publiek heeft een deuk opgelopen. Een ietwat afwachtende houding met een spikkeltje achterdocht is zo gek nog niet. Er wordt in de naam van God al zoveel gezegd. Hoe dan ook; je moet het ermee doen. Wat nu? Waar ik zelf een gruwelijke hekel aan heb is als een spreker het publiek gaat commanderen om naar voren te komen, daarbij gebruik makend van flauw grapa...

Het is vrij gemakkelijk om in gezelschap met een glimlach rond te lopen, complimenten te geven, veren in achterwerken te steken; zeg maar populair liefhebbend te doen. Hoe weet ik nu of dat toneelspel is of dat het eigenlijk toch wel een soort van menens is? Er bestaat een test hiervoor. Hoe denk en praat ik over diezelfde mensen als ze er niet bij zijn? Als dat gelijk is aan wat ik publiekelijk demonstreerde mag ik ervan uitgaan dat ik aangenaam besmet ben met het 'ongeveinsd liefhebben virus.' Het is niet zo heel erg om daaraan te lijden. Mocht er echter een duidelijk discrepantie bestaan tussen hoe ik me publiekelijk uitlaat en wat ik werkelijk vind van de mensen waartussen ik me beweeg, dan lijd ik aan het 'geveinsd liefhebben virus.'  En dat is vrij ernstig. Paulus zegt het zonder opsmuk in een klein zinnetje dat verder weinig ruimte laat voor misinterpretatie: "Heb lief zonder te doen alsof" (Rom. 12). Maar kan het? Bestaat er iets dat we 'pure...

Wel eens een "epifanie" gehad? Ik denk het wel. Het is als je plotseling iets heel scherp ziet wat tot dan toe een beetje wazig, modderig was. Je hebt er lang over nagedacht en dan gaat opeens het licht aan. Jezus Christus is in het plan van God zijn epifanie voor de wereld. Lang nagedacht en opeens zie je de werkelijkheid en impact van wat God in Jezus heeft gedaan. Niet voor niets dat Jezus het licht van de wereld is. Jezus is Gods tien dollar biljet in de sombrero (zie blog van gisteren). De vraag is wat die plotselinge verschijning met ons doet. Hoe verandert het ons? Paulus zegt dat deze verschijning van Gods genade een opvoedkundig gevolg heeft voor ons leven (Titus 2:11-14). Dat licht gaat niet alleen over ons schijnen; het gaat iets in ons doen. Twee aspecten: 1) Het leert ons dat we ons moeten afkeren van ons goddeloze leven. God staat vanaf het moment van onze epifanie op ons netvlies gegrift. We kunnen niet langer onbewogen blijven. Ons beeld van God...

Genade. Je raakt er niet over nagedacht of uitgepraat. Hoe ver gaat genade? Wanneer kom je op een punt dat je besluit dat het ophoudt? Je trekt toch ergens een grens; die van billijkheid. Iemand eenmaal iets niet toerekenen, dat trekken we nog wel, uiteraard afhankelijk van de ernst van de overtreding. Er doen tal van legendes de ronde om het principe van genade te illustreren. De meeste behoren tot de categorie "urban legends" omdat niemand met zekerheid kan zeggen of het voorval wel of niet heeft plaatsgevonden. Een aardige vinden we "The Ragamuffin Gospel" van Brennan Manning. Links de "little Flower" Fiorello LaGuardia (1882-1947) was burgemeester van New York City tijdens enkele van de ergste periodes van de Grote Depressie en gedurende de Tweede Wereldoorlog. Hij werd  door de inwoners van New York respectvol  "the Little Flower" genoemd, omdat hij nauwelijks langer was dan 1 meter 50 en altijd een anjer in zijn revers droeg. Tijde...

God uittekenen, wie zou dat niet willen? We erkennen dat het onmogelijk is. Toch proberen we het, waarbij de neiging bestaat om een bepaald ontdekt aspect sterk uit te vergroten en daarmee in alle over- en hoogmoed mee aan de slag te gaan. Het staat nog op mijn netvlies gegrift. Ergens in 1979 bezocht ik regelmatig samen met enkele vrienden een bijbelstudiegroep. Twee bezoekers waren onlangs de kerk uitgestapt omdat "de dominee niet in de opname van de gemeente geloofde." Ze spraken er schande van en zagen zich genoodzaakt om de kerk de rug toe te keren en de fijne groep van wederomgeboren evangelischen te omarmen. Het isolement waarin ze zich plaatsten en het stigma wat hen werd opgeplakt werd met een combinatie van pijn en vreugde als teken van hun gelijk gezien; het was lijden om Christus wil. Hopelijk hebben ze in de laatste 32 jaar ontdekt dat het op z'n zachtst gezegd een domme en absurde zet was. In de loop der jaren ben ik, vaker dan me lief is, zoveel gelovigen...

In onze badkamer hangen twee wandlampjes. Messing/Brons met opaalglazen kap. Een van die opaalglazen kappen is jaren geleden in kleinere fragmenten op de vloer uiteengespat. Omdat ik geen idee had welk merk het betrof hing daar jarenlang een energiezuinige lamp in, die z'n werk gewoon deed, echter zonder die mooie overkapping. Vanmorgen besloot ik daar wat aan te doen en op zoek te gaan naar een kap die wel zou kunnen passen. Tijdens mijn ontdekkingsreis kwam ik zowaar het merk en typenummer tegen (Dornbracht 83300360) . Met hulp van Google treed ik vervolgens een wereld binnen die mij totaal onbekend is: die van het design sanitair. Nu is de toevoeging "design" redelijk arbitrair en technische overbodig omdat aan, om het even welke lamp altijd een ontwerp ten grondslag ligt. De toevoeging "design" houdt een waarschuwing in: "Let op: u betreedt een gebied waarin zich normaliter slechts vermogenden of mensen met een bepaalde fetish ophouden. Voor de man di...

Ja, Congresbury. Net iets ten zuiden van Bristol. Iedereen kent het. Nooit van Congresbury gehoord? Nou zeg! De eigenaars van een van de twee B&B's die Congresbury telt, vroegen me honderduit over m'n werk en leven. 'Die organisatie waarvoor jij werkt, werken daar Katholieken, Protestanten of Christenen?' Zo'n vraag, daar kan ik wel wat mee. Het zegt veel over het wereld- en Godsbeeld van het sympathieke, gepensioneerde echtpaar. 'Bij ons werken zowel katolieken, protestanten als christenen. Wat hen typeert en verenigt is dat ze gegrepen zijn door hetzelfde verhaal van Christus; van leven, hoop, liefde en verandering. Zozeer zelfs dat ze, wars van kerk- en dogmatische muren zich samen in willen zetten om dat verhaal te vertellen aan iedereen die het wil horen. Vandaag aan de slag met een van mijn mentors en thesis begeleiders. Het is zo gezond om een of meer mentors in je leven te hebben. Een wijze, bekwame man of vrouw die wat verder is in het leven en d...

Technologie verandert de wereld. En levens. Vooral de manier waarop we onze tijd invullen. Lichte tot zware afhankelijkheid van technologische verdovende middelen lijkt eerder regel dan uitzondering te zijn. Met een internetdichtheid van 92% aangesloten huishoudens spant Nederland de wereldwijde kroon. Om me heen kijkend vind ik vijf mobiele telefoons. Uiteraard sterk verouderd. De nieuwste is de inmiddels 25 maanden geleden op de markt verschenen Nokia 97Mini. Eigenlijk ook al weer verouderd. En een onding. in plaats van belangrijkere en urgentere zaken te doen ben ik deze ochtend gestart met een harde reset en het volledig opnieuw installeren. Nu, twee en een half uur verder, heb ik het bijna voor elkaar. Maar het geeft geen voldaan gevoel. Eerder een onbestemd leeg, nutteloos gevoel. Ik heb er niets van opgestoken en het blijft een onding. Lijkt op de Nokia N97 Mini Onze afhankelijkheid van technologie zal alleen maar toenemen. Zeker nu meer en meer bedrijven hun bestanden en ...

Recentelijk las ik enkele reacties van christenen in den lande die een uitgesproken afkeer hebben van theologie en zij die dat vak bezigen. Een uiteenzetting van enkele gedachten hierover tref je o.a. op het CIP aan. Interessant zijn ook de reacties van lezers hierop. Waar men aan voorbijgaat is dat in wezen iedereen aan theologie doet; "woorden over God" spreekt. Iedereen heeft een mening over het wel of niet bestaan van God en in het geval dat Hij zou bestaan zijn er bijna net zoveel interpretaties van wie we denken dat Hij is, Zijn wezen, Zijn rol in geschiedenis, heden en toekomst en ga zo maar door. De gevaarlijkste groep theologen zijn zij die beweren dat we geen theologie en/of theologen nodig hebben: "we hebben genoeg aan de Bijbel en die nemen we zoals deze tot ons komt." Het gevaar zit hem hierin dat ze blind lijken te zijn voor het feit dat ze zich positioneren als "niet theologisch" terwijl ze juist een uiterst theologische uitspraak hebben ...