Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Vandaag nog acht uur les en direct na de laatste les naar het vliegveld. Eerst naar Delhi en dan naar Amsterdam waar ik zondagochtend om 05.55 hoop te landen. Is het een goede tijd geweest? 100% Ja Is het een makkelijke tijd geweest? Volmondig nee. Heimwee (ik heb er altijd wel last van maar dit keer wat het wel heftig) maakte het moeilijk om hartstochtelijk van alles te genieten. Heb je dan helemaal niet genoten? Jawel, ik heb heel goede dagen gehad. Heb je nog lekker kunnen mopperen op professoren en andere zaken? Ja hoor, geen probleem. Betekent dat dat je baalde? Nee, want balen is niet heltzelfde als mopperen. Het is belangtijk om kritiscche naar jezelf en je omgeving te kijken. Waar dingen niet kloppen, moet er aan de bel worden getrokken. Vanavond hadden we (internationale studenten) een uur met de faculty die feedback van ons wilde. Men wil graag meer internationale studenten en wat moet het college doen om die te werven? Wat zijn verbeter-, en aandachtspunten? Met elkaar ...

Nog een nachtje hier en een in het vliegtuig en dan weer thuis. Je zou bijna denken dat ik hier tegen mijn zin zit en dat is toch echt niet het geval. Ik mis thuis gewoon heel erg als ik weg ben. Het is een bijzonder voorrecht om hier te kunnen en mogen zijn; om drie weken lang op te trekken met mensen die in veel opzichten anders zijn, maar in andere opzichten toch weer zo hetzelfde. Onze basisbehoeften zijn universeel! Ik heb lessen geleerd die niet in boeken te vinden zijn. Levenslessen noemen we dat. En daardoor ben ik rijker geworden. Gegroeid in zelfbewustzijn en inzicht en dat gun ik iedereen. Het is een bijzonder voorrecht om te kunnen studeren. Vandaag de vakken voor volgend jaar gekozen en ik kom precies uit zodat ik in April 2010 kan afstuderen. Vandaag een gesprekje gehad met de prof 'history of Christian mission'. Of het helpt weet ik niet. Nog een uur gepraat met de directeur van de college die volgende week naar Nederland komt om zijn doctorsbul in theologie in U...

90% van de studenten aan het ICCS komt uit wat men hier 'landelijke gebieden' noemt. De professor waar ik morgen een gesprek mee heb moest als kind dagelijks stront scheppen dat vervolgens gedroogd werd en als brandstof gebruikt. Via lagere en middelbare school heeft hij uiteindelijk HBO, universiteit en vervolgens z'n doctoraat gehaald. 90% van mijn medestudenten heeft een soortgelijk verhaal. Op mensen die "ministry" doen wordt neergekeken. Studenten die op een seculiere college hun graad halen moeten er niet aan denken om "ministry" te gaan doen. Jongeren die het in de samenleving niet ver schoppen en voor wie maatschappelijke mogelijkheiden uitgeput zijn, wordt vaak aangeraden om dan maar "ministry" te gaan doen. In het Westen is de stap van een seculiere carrière naar "ministry" of "zending" dan wel niet altijd even populair (er zijn er die denken dat je dan je mogelijkheden en kansen weggooid); over het algemeen is er ...

Veel van mijn Indiase studenten worstelen met de Engelse taal. Hun vocabulaire is beperkt en sommigen zouden wat hulp van een logopedist goed kunnen gebruiken. De professor van week 1 is een Brit en spreekt een soort van " Queens English" en dan nog heel erg snel ook. Bovendien lardeert hij zijn referaten met typisch Engelse humor. Ik zie mijn medestudenten fronsen, concentreren en proberen; een enkeling legt het bijltje erbij neer en stopt met proberen. De afgelopen twee weken zit ik tussen Rebecca en Santosh in. Om de zoveel minuten vragen ze me wat de beste man (het blijft toch heel erg een mannenwereldje; geen vrouwelijke professoren hier) zegt of bedoelt . Ik ben blij dat ik ze wat kan helpen. Vorige week, bij het vak "Strategic Planning", hadden ze in eerste instantie geen idee waar de best man met 38 jaar ervaring in het ontwikkelen van state gische plannen het over had. Dertig uur trok ik met ze op en hielp ze naar best kunnen. De een had het uiteindelijk ...

Ik probeer het lijdzaam te ondergaan maar het gaat niet echt. Ik concentreer me om iets van het engels van de prof te verstaan, maar het lukt niet. Ik heb aan de 'dean of students' gevraagd waarop leraren worden geslecteerd en geevalueerd. Dat wist men eigenlijk ook niet goed. Het komt erop neer dat vrijwel alle 64 studententen die deze klas volgen, hun tijd verdoen. Ik vroeg de 'dean of students' hoe de prof na afloop wordt geevalueerd. "We gebruiken de geschreven evaluaties van de studenten". Ik meldde dat hij net zo goed als ik weet dat aan die evaluaties maar moeilijk conclusies te verbinden zijn omdat de Indiers over het algemeen heel erg aardig zijn en de leraar tot bijna de hemel inprijzen. Het is vrij gemakkelijk om vanaf de zijlijn te miepen en te griepen. Dat is zo'n beetje mijn 'default' (standaardinstelling klinkt erger). Maar daar help ik mezelf niet mee en doe ik ook de prof geen dienst. Belangrijker is om tot een structurele oplossin...

De laatste lesweek is begonnen. Nog even doorzetten dus. Gaat wel lukken. Nog vijf nachtjes hier, een in het vliegtuig en dan volgt de hereniging met de love of my life! Hoe langer ik hier ben en met Indiers praat, hoe meer de cultuur van het land me fascineert. Er is veel gemopper op de eigen cultuur en de drang om het Westen na te bootsen is onstopbaar. Gisteren hield ik het niet te lang uit in de dienst. Een grote paradox. India, met haar rijke cultuur, valt voor de Hillsong, Don Moen en andere worshipgrootheden. De entourage, de opbouw van de dienst, als je je ogen dicht doet waan je je in een gemiddelde westerse hippe kerkdienst. Tweehonder meter verder op dezelfde campus, begint de Telegu dienst. Daar komende de wat 'armere' mensen bij elkaar die geen Engels spreken. Alles is anders. Kleurrijke ssaries, het zitten op de grond en muziek die diepe emoties verwoorden. Men slaagt erin om de eigen cultuur te verweven met de bevrijdende waarheid van het Evangelie. Een genot om ...

Esther is 22 jaar en ze is bang. Bang voor het huwelijk dat haar moeder voor haar gepland heeft. De voorbeelden van de huwelijken waarmee ze is opgegroeid hebben tot een afkeer van het huwelijk geleid. Haar moeder heeft gepland dat ze dit jaar, of uiterlijk volgend jaar trouwt en is op zoek naar kandidaten. Aan Esther wordt niets gevraagd. Die krijgt over eee paar maanden de eerste kandidaat over de vloer. Ze zal dan als een "pop in de etalage" worden getoond aan de potentiele vrijer. Ze heeft de vrijheid om nee te zeggen. Na drie of vier potentiele vrijers te hebben afgewezen zal de druk vanuit de familie toenemen en zal ze uiteindelijk zwichten voor die druk. Voor haar gevoel gaat ze uiteindelijk gedwongen het huwelijk is. Ze vertelt me dat ze echt bang is en een afkeer heeft van deze show waarbij haar inspraak niet wordt gewaardeerd. Esther heeft een grote passie. Ze wil haar leven geven om met weeskinderen te werken. Haar grote angst is dat haar toekomstige vrijer die pas...