Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Hoe verwoord ik de enigszins dwingende uitnodiging, die Jezus als een roepen uit de verte aan zijn eerste leerlingen voorlegt, zo dat de moderne mens begrijpt dat het gehoor geven aan dat roepen feitelijk een beslissing is om een reis te ondernemen waarbij het ontdekken van wie Hij claimt te zijn, centraal staat. Als Hij zegt de weg, de waarheid en het leven te zijn, wat betekent dat dan en wat gaat dat mij aan? Het leven dat Hij voorstaat en dat de volger zich gaandeweg eigen maakt zal telkens weer opnieuw aan de vraag naar betekenis onderworpen moeten worden.  Vrede met God, zonde, dood, nieuw leven, nieuwe schepping, liefde, geloof, bekering, vertrouwen, nog een keer dood, kapotte dingen, kapotte mensen, genezing, heling, vrede in het hart, overgave, twijfel, ongeloof, genade, een met God, verzoening, verlossing, bevrijding; even een paar woorden en begrippen waar de Bijbel vol van staat. En dan zijn er mensen die hierover praten alsof het 1) de gewoonste zaak van de wereld is,...

Had ik toch de puinhoop aangehaald die twee oude van dagen, hun dagen slijtend met een langzaam dovende hoop op een beloofde zoon (waaruit een groot volk zou voortkomen), over hun leven hadden afgeroepen door een oplossing te fabrieken die ook vandaag op z’n minst enkele wenkbrauwen zou doen fronsen. Omdat de beloofde zoon uitbleef; het eierdoosje van de vrouw was al enige tijd leeg, mag de man het van zijn vrouw met de huishoudster doen. Die wordt prompt zwanger en daarmee is het probleem van de onvervulde belofte opgelost totdat de bejaarde vrouw dertien jaar later op wonderbaarlijke wijze toch zwanger wordt en negen maanden later, jawel, een zoon baart. De dynamiek van het verhaal en met name tussen de twee vrouwen verandert hierdoor, escaleert, met als uiteindelijk gevolg dat de betreffende huishoudster en haar zoon met een lunchpakket en een flesje water de woestijn in worden gestuurd. Overlevingskans: nihil. Tenzij.. De belover in het verhaal geraakt door het gestuntel va...

Onlangs beleefde ik, zij het van een afstandje, de presentatie van een veelbelovende training. In eerste instantie kon ik gemakkelijk meegaan in het verhaal over het belang van goede communicatie en aanhangende, belangrijke thematiek. Het wijd open luisterluikje klapte echter helemaal dicht, zelfs een stukje verder dan dicht, toen de presentator suggereerde dat de training van tien weken "de beste versie van jezelf" in je naar boven zou brengen. Om een niet zo heel duistere reden kan ik me bijzonder opwinden over dit soort retoriek dat past in de huidige tijdgeest van opgeblazen verwachtingen aangaande het zelf: Het ware zelf, het authentieke zelf, alles wat God je bedoelde te zijn, je ding vinden en doen.... Er zit een zekere logica achter die tamelijk resoneert bij iedere min of meer zelfbewuste ontvanger van dit soort boodschappen. De meeste mensen zijn zich ervan bewust dat ze leven vanuit een gevoeld of zichzelf aangepraat tekort op de akkers van het levensterrein. Ben i...

Naast me , op stoel 33B, zat een vrouw van middelbare leeftijd. Dat zou de komende negen uur zo blijven. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat ze op haar telefoon naar een bekende Aziatische teledominee luisterde. Dat was meteen een aanleiding voor een zes uur durend gesprek. Ze had haar eigen "bediening" en zoals tegenwoordig te doen gebruikelijk ook al twee boeken geschreven. Alles wat je maar kunt bedenken had ze God al zien doen. Behalve mensen uit de dood zien opstaan. "Maar wel dieren", voegde ze er aan toe. "Je bent er dus bijna," wilde ik zeggen, maar hield (wijselijk?) m'n cynische mond. Vervolgens kreeg ik in detail te horen hoe ze God aan het werk had gezien bij een bevallende teef die een van de pups schijnbaar dood had afgeleverd. Na handoplegging en een gelovig gebed kwam er leven in het dier. Zo wisselden we over en weer verhalen uit maar het gesprek verliep niet vanzelf en stokte regelmatig. De reden daarvoor zoek ik dan maar bij mezelf. Ik vi...

Geluk geduidt in de Bijbel De Bijbel reikt een perspectief op geluk aan dat afwijkt van de definitie van geluk waarmee ik de vorige Blog afsloot en plaatst het in een moreel/ethisch perspectief van waaruit de mens keuzes maakt. Een voorbeeld daarvan treffen we aan in de eerste Psalm. Gelukkig de mens die niet meegaat met wie kwaad doen, die de weg van zondaars niet betreedt, bij spotters niet aan tafel zit, 2 maar vreugde vindt in de wet van de HEER en zich verdiept in zijn wet, dag en nacht. [1] Dit roept meteen een aantal vragen op die doordenking en articulatie uitnodigen die verder gaat dan vaak oppervlakkig gebezigde 'eenzinners' die voortkomen uit impliciete en subjectieve ingevingen. Wat is kwaad? Wat is de weg van zondaars? Wat is een spotter? Hoe ziet het leven eruit van iemand die vreugde vindt in de wet van de Heer? Deze serie Blogs zou eindeloos zijn als ik daar uitgebreid op in zou gaan. Ik wil me dan ook beperken tot enkele observaties. In het Oude Testamen...

Iedereen zalig? In de lijn van de filosofen in en voor Jezus’ tijd gaat Jezus op geheel eigen wijze in op de vraag wat de mens zalig/gelukkig maakt. Jezus' Bergrede is het meest bekende en geinterpreteerde onderwijs van Jezus. Hij begint zijn Rede  (Mat. 5-7) met negen zogenaamde zaligsprekingen. Hebben deze zaligverklaringen de moderne mens nog iets te zeggen?  [1]  Een man kwam eens naar me toe nadat ik ergens in den lande had gepreekt over de Bergrede en liet me enthousiast zijn hertaling van de zaligsprekingen zien. Hij geloofde oprecht dat hij deze stuk voor stuk dagelijks moest oefenen en in praktijk brengen om zich te kunnen kwalificeren voor de zaligverklaring; armoede, nederigheid, treuren, zachtmoedigheid, zuiver van hart zijn, hongeren en dorsten naar gerechtgheid, vervolgd worden, enz... Kortom, een knap staaltje van ernstige zelfmisleiding waarbij het zicht op het grotere verhaal naar de achtergrond is verdwenen; de vermeende directe interactie tussen Go...

1. De zelfzaligverklaring We zijn ons bewust van het hebben van een “zelf”. Dit zelf is de verbinding met onze individualiteit; Ik ben me ervan bewust dat ik ik ben en niet welk ander persoon dan ook. Dit wordt wel het psychologische zelf genoemd en is sterk verweven met wat de mens denkt/vindt dat het doel van het leven is; het leven betekenis en richting geeft en zijn ideeën en overtuigingen over wat  “het goede leven” is en hoe ik me verhoud tot de ander en de wereld om me heen. De afgelopen decennia heeft zich een transformatie voltrokken in het denken over het zelf waarbij we een verschuiving zien van een voornamelijk door buiten ons gelegen ankerpunten (religie, economie) duiding van het zelf naar een innerlijke, psychologische duiding. Het accent is daarbij komen te liggen op de innerlijke psychologie. Intuïtie en gevoel zijn meer voorop gaan lopen in het begrijpen en uitdrukken van ons “zelf” en wat we menen dat het doel van ons leven is. Steeds vaker moet de empirie wi...