Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

"Je openheid doet me af en toe wel slikken. Denk je dat het wijs is om in jouw positie zo open te zijn over wat er zich in je ziel afspeelt?" Aldus een reactie van een collega op onze meest recente nieuwsbrief . Interessante vraag die tot nadenken stemt. Hoe ver ga je in openheid en transparantie in communicatie. Met andere woorden, hoeveel van jezelf hang je in de etalage? Zijn er grenzen? En wat heeft positie er mee te maken? Open een eerlijk communiceren is mijns inziens een betere optie dan het verbergen achter een masker van "het gaat goed met me," "de Heer weet wat Hij doet, of "daar kan ik niets over zeggen." Die laatste is helemaal goed. Met name politici zijn er goed in en als ze al wat zeggen wordt de waarheid veelal gesmoord door wollige taal en zegt men met heel veel woorden helemaal niets. Daar wordt geheel Nederland wel wat moe van. Waar een mens behoefte aan heeft is aan een medemens die de werkelijkheid zo goed mogelijk omschrijf...

Vel over been, dat is het eerste wat je ziet. Je kijkt nog een keer: 't-is een kind dat zwaar ondervoed is. Je moet iets doen en trekt je portemonnee. Drie flappen van tien, dat moet wel kunnen; maak ik zelf een keer eten klaar of sla een maaltijd of twee, drie over. Je voelt je goed. Dankbaar pakt het kind bijna het geld aan; "meneer, voordat ik uw geld aanneem... bent u misschien homo, of werkt u voor een organisatie waar wellicht homo's werken?" Absurd natuurlijk. Het laatste waar een mens in nood aan denkt, voordat deze hulp van anderen aanneemt, is de geaardheid, geloofsovertuiging of het 'geefmotief' van de barmhartige. Maar nu gaan we die barmhartigheid organiseren. Veelvouden van dertig euro worden ingezameld en door een groep mensen die de nood in de wereld willen lenigen, geadministreerd en gedistribueerd. Wil ik nu die dertig euro toevertrouwen aan zo'n organisatie? Wie weet werken er bij die organisatie mensen die niet zuiver op de door ...

Het circus waarbij twee overleden pausen tegelijk heilig zijn verklaard is voorbij en nu mogen de beide mannen wereldwijd officieel vereerd worden. De praktijk van de heiligverklaring is zo’n duizend jaar na Christus ontstaan. De praktijk is op geen enkele wijze verbonden aan Bijbelse instructie. Het is een manier om mannen en vrouwen die veel betekent hebben voor het Christelijke geloof of, beter gezegd,  de Katholieke Kerk [1] , respect en eer te betonen en dit officieel vast te leggen. Dat deze heiligen ook worden geacht een plaats in de hemel te hebben ingenomen is er ook bij verzonnen. Of het nu gaat om “officiële” heiligen of niet, in wezen houden de meeste mensen er eenzelfde praktijk op na door manieren te vinden om de nagedachtenis aan een dierbare overledene levend te houden. Daar is niets mis mee. De heiligverklaring is een dubieuze manier van het omgaan met het begrip “heilige” en het is zuur dat juist de kerk, die toch haar bestaan en praktijk ontleend aan de Bi...

Je kon erop wachten maar Retro krijgt ook vat op de kerk. De eerste dienst (in zeker vijfentwintig jaar) waarin de samenzang begeleid werd door een knap bespeelt RIHA orgel is een feit. Jawel, zo'n eerste generatie elektronische orgels die je vooral in de mindere zaaltjes van een willekeurig kerkgebouw aantrof of in kerken die zich geen Johannes orgel konden veroorloven. Het voelde altijd aan als een soort van samenzang voor mensen die niet gewoon waren a capella en vierstemmig te zingen zoals men ook nu nog wel kan beleven in de wat traditionelere Vergadering van Gelovigen samenkomsten (is erg mooi trouwens). Om de samenzang toch vooruit te trekken en te voorkomen dat er niet te veel werd "gezakt" was de RIHA en soortgelijke orgels een uitkomst. Maar het klonk van geen kant. Edoch, de beleving van klank is aan verandering onderhevig. RIHA begeleiding is ongelooflijk cool en het sentiment groot! Wat een geweldig apparaat! Heerlijk die kunstmatige tremolo en ingeblikte ga...

Boeken deel je in genres in: fictie, geschiedenis, fantasie, wetenschappelijk, roman, en ga zo maar door. Een lezer voelt zich thuis in een of meerdere genres en vermijdt het lezen van boeken die minder bij hem passen. De Bijbel is een verzameling van 66 boeken die onderverdeeld worden in verschillende genres. Je kunt de Bijbel dan ook niet als een geschiedenisboek lezen, als poëzie of als roman. Elk afzonderlijk boek dient binnen het eigen genre te worden gelezen en geïnterpreteerd. Wat de boeken gemeenschappelijk hebben is dat ze worden gewaardeerd als het geopenbaarde woord van God waarin Zijn gezag ligt besloten. Omdat de Bijbel niet slechts één genre vertegenwoordigd kun je verschillende aanvliegroutes kiezen bij het zoeken naar antwoorden op de grote levensvragen. De geschiedenis van de kerk kent talloze pogingen om deze aanvliegroutes te reduceren tot een compacte, heldere, alles samenvattende route; de zogenaamde dogma’s. Dogma’s zijn handig als je zelf niet al te veel...

Hier onze nieuwsbrief

Naast de talloze pogingen om de kerk te definiëren begin ik me af te vragen of er ook plaats is voor "de normale kerk." Eerder somde ik een aantal pogingen om de kerk opnieuw te definiëren op. In slechts een aantal minuten Googelen vond ik onder andere de Hybride, Organische, Transformerende, Essentiële, Totale, Verticale, Eenvoudige, Emotioneel Gezonde, Rusteloze, Plakkerige, Diepe, Brede, gevaarlijke, Nul, Wow, Her, Moeite Waard Om Voor Op Te Staan, doelgerichte en naar Buiten Gerichte Kerk aan. Onlangs sprak een vader van een aantal opgroeiende tieners me aan. Met veel moeite had hij zijn tieners kunnen vermurwen om ter kerke te gaan. Met passie liet hij me weten dat de kerk een volledige generatie over het hoofd ziet door stug vast te houden aan de beproefde liturgie van 45 minuten "worship" en een 30 tot 45 minuten durende monoloog van een man in pak (of zonder pak; de monoloog blijft echter staan). Na de dienst verandert de sfeer meteen. Jongeren, ouderen...