Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Hoe komt het dat als iemand mij vraagt waarover ik volgende week ga spreken met daarbij het verzoek of ik dat uiterlijk morgen wil laten weten, ik meteen aan de slag ga en dan nog met een redelijk werkbaar idee op de proppen kom ook terwijl als iemand mij hetzelfde vraagt en de deadline vijf dagen verder legt, ik kan gaan bladeren, bidden, mediteren totdat ik een ons weeg en toch komt er niets. Dus ben ik Liesbeth dankbaar die me vrijdag vroeg of ik zaterdag zou willen laten weten waar ik volgende week zondag over spreek zodat zij deze zondag de liederen kon gaan uitzoeken. Een geweldig positief, bijkomend voordeel is dat ik me nu niet al te druk hoef te gaan maken over aanstaande zondag omdat de preek nagenoeg af is. Nu hang er wel een prijskaartje aan. De voorbereiding en afronding van de "Betteld studies" die ik dinsdag tot donderdag geef moest vooruit worden geschoven. En daar ga ik me nu over buigen. Wat me telkens weer verbaast is hoeveel je in een paar uur kan doen al...

Tergend langzaam is de juiste woordencombinatie om het proces en de bevalling van weer een "paper" te omschrijven. Als je je nooit hebt verdiept in de "vroege 'foute' Christologieen" moet er heel was leeswerk worden verricht om daar iets zinnigs over te zeggen. Ik weet nu ongeveer wat mijn calvinistische professor wil horen of lezen en ik ben geneigd om hem te geven wat hij graag wil. Daar scoor je punten mee en dan ben je ervan af. In de loop der eeuwen heeft men de leer van de twee naturen van Christus tot in het kleinste detail weten te tweaken. Maar er zijn nog steeds verschillende kampen die allemaal zo hun eigen royaal gesmeerde leerstellingen koesteren. Wat zo'n paper tot een vervelende oefening maakt is dat de vraag hoe Christus tegelijk helemaal God en helemaal mens kon zijn, me niet zo heel erg boeit. Of waarom het noodzakelijk zou zijn dat Christus tot in het laatste detail mens was. Misschien ben ik te pragmatisch: het werkt. Christus bevrijd...

Eigenlijk ben ik maar een zwak mannetje. Als ik iets moet doen wat niet mijn favouriete bezigheid is, is iedere afleiding welkom en wordt met beide handen aangegrepen; een tijdelijke verlossing. Ik weet dat ik de temperamentenleer niet als excuus mag gebruiken maar relegmatig wens ik dat ik een beetje meer van een "C" in me had. Werk- en leerschema's en een planmatige aanpak van alles in het leven maakt het leven een stuk beheersbaarder. Met mijn extreme hoge "I" score geef ik de voorkeur aan 'fun & play'. Probleem is dat de virtuele "to do" lijstjes niet weggaan. De taak is nog niet af en een stem in m'n hoofd herinnert mij tot vervelens toe aan al die dingen die nog gedaan moeten worden. Morgen. Dan zal alles anders gaan. Dan houd ik me aan het plan. Maar dan komt morgen en, turend in mijn boeken, is er vrijwel geen inspiratie. De woorden lijken dode woorden en een wetenschappelijk essay over `Hij heeft het Gode gelijk zijn niet als e...

Gisteren lag ik een half uurtje in de zon. Maar dat was geen fijne ervaring. De katten van de buren hebben namelijk onze tuin tot openbaar kattentoilet verklaard. Ze graven er lustig op los en blijken dit aardiger te vinden dan het rondrommelen in een halve vierkante meter kattenbak. "Je kan er niets aan doe," zegt Martha. "Het enige dat helpt is ze te eten geven. De hand die die de katten voedt, is een geliefde hand en het erf wordt dan door de katten gerespecteerd." Ik doe niet aan illegaal katten voeren. Ik "ksss" en ren naar buiten als ik een van de katten een slinkse blik onze woonkamer zie binnenwerpen. Ik weet dan namelijk hoe laat het is. Zij weten het ook. Niet rationeel, maar instinctief. Als katten een geweten zouden hebben, zou er voor hen geen leven mogelijk zijn. Hun chronische opportunisme en narcisme zou voor de beesten een te zware last zijn om te torsen. Schuldgevoel zou leiden tot depressie en allerlei daaraan verwante ziekten zoals haar...

Gisterenavond kreeg ik een bericht van een kleine organisatie die zich inzet voor onderwijs aan kinderen in Oeganda. Martha en ik supporten al enkele decennia met veel voldoening en vreugde een kind. Het 'investeren' in kinderen is een investering in de toekomst. Onlangs promoveerde een Indiase collega van me aan de universiteit van Utrecht. Opgepikt uit de sloppenwijken, naar de basisschool, middelbare school, hoger onderwijs en uiteindelijk de theologische universiteit. Nu is hij de directeur van een groot opleidingsinstituut in India. Ik ben van nature nogal wantrouwend naar dit soort organisaties toe omdat de graaicultuur niet alleen in de bankwereld gemeengoed is, maar je komt het overal tegen; binnen niet christelijke maar ook binnen christelijke organisaties. Niets menselijkers is ons vreemd: geld, seks en macht zijn krachten die, wanneer niet binnen duidelijke grenzen gebezigd, een groot potentieel tot misbruik in zich dragen. CCP werkt binnen duidelijke grenzen en heef...

De gemeente is niet ontploft en de reacties waren over het algemeen kalm en beheerst. De enkele premilleniumisten en pretribulationisten zullen zich misschien afvragen of ik misschien de Belgische griep heb maar los daarvan viel het mee. Als je bent opgegroeid met het idee dat de brief van Johannes aan de zeven gemeenten in Klein Azie voor zeven tijdsperioden staat en dat alle beelden en symbolen zo letterlijk mogelijk geduid dienen te worden dan is een preek waarin het accent ligt op wat die brief betekende voor de toen levende ontvangers even slikken. En als je ontdekt dat de getalswaarde van talloze woorden en namen op 666 uitkomt, (onder andere Luther, de Paus, Hitler, Bill gates, koffiemolen, lantarenpaal, barokcantate en wereldstad), komt het Darbisme en Hal Lindsey-isme in een wat relatiever perspectief te staan. Kerken scheuren om dit soort zaken. Waar dat gebeurt is men wel heel erg de weg kwijt. Voor de gelegenheid had ik een apocalyptisch gekleurd overhemd aangetrokken (met ...

Lees HIER onze meest recente nieuwsbrief Gisterenavond vierden we in het Vroesenpark de terugkomst van mijn vriend Lennart de Vries. Die heeft een jaar in Ecuador gezeten en is nu voor zes weken in Nederland voordat hij weer voor een periode van zes of twaalf maanden teruggaat. Hij schrijft eens in de zoveel weken een leuke en vooral eerlijk blog over zijn ervaringen. Wat mij bijzonder bemoedigt is om te zien hoeveel iemand in een jaar tijd kan bereiken. Als je zijn verslag over het verloop van dat jaar leest en over het werk dat vanuit die strubbelingen is ontstaan is dat en verslag van hoe het Koninkrijk van God werkt. Als we daar oog voor krijgen en ons daarvoor in gaan zetten kunnen we beregen verzetten. Lees het hier. Wel even onderaan beginnen.