Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Geluk geduidt in de Bijbel De Bijbel reikt een perspectief op geluk aan dat afwijkt van de definitie van geluk waarmee ik de vorige Blog afsloot en plaatst het in een moreel/ethisch perspectief van waaruit de mens keuzes maakt. Een voorbeeld daarvan treffen we aan in de eerste Psalm. Gelukkig de mens die niet meegaat met wie kwaad doen, die de weg van zondaars niet betreedt, bij spotters niet aan tafel zit, 2 maar vreugde vindt in de wet van de HEER en zich verdiept in zijn wet, dag en nacht. [1] Dit roept meteen een aantal vragen op die doordenking en articulatie uitnodigen die verder gaat dan vaak oppervlakkig gebezigde 'eenzinners' die voortkomen uit impliciete en subjectieve ingevingen. Wat is kwaad? Wat is de weg van zondaars? Wat is een spotter? Hoe ziet het leven eruit van iemand die vreugde vindt in de wet van de Heer? Deze serie Blogs zou eindeloos zijn als ik daar uitgebreid op in zou gaan. Ik wil me dan ook beperken tot enkele observaties. In het Oude Testamen...

Iedereen zalig? In de lijn van de filosofen in en voor Jezus’ tijd gaat Jezus op geheel eigen wijze in op de vraag wat de mens zalig/gelukkig maakt. Jezus' Bergrede is het meest bekende en geinterpreteerde onderwijs van Jezus. Hij begint zijn Rede  (Mat. 5-7) met negen zogenaamde zaligsprekingen. Hebben deze zaligverklaringen de moderne mens nog iets te zeggen?  [1]  Een man kwam eens naar me toe nadat ik ergens in den lande had gepreekt over de Bergrede en liet me enthousiast zijn hertaling van de zaligsprekingen zien. Hij geloofde oprecht dat hij deze stuk voor stuk dagelijks moest oefenen en in praktijk brengen om zich te kunnen kwalificeren voor de zaligverklaring; armoede, nederigheid, treuren, zachtmoedigheid, zuiver van hart zijn, hongeren en dorsten naar gerechtgheid, vervolgd worden, enz... Kortom, een knap staaltje van ernstige zelfmisleiding waarbij het zicht op het grotere verhaal naar de achtergrond is verdwenen; de vermeende directe interactie tussen Go...

1. De zelfzaligverklaring We zijn ons bewust van het hebben van een “zelf”. Dit zelf is de verbinding met onze individualiteit; Ik ben me ervan bewust dat ik ik ben en niet welk ander persoon dan ook. Dit wordt wel het psychologische zelf genoemd en is sterk verweven met wat de mens denkt/vindt dat het doel van het leven is; het leven betekenis en richting geeft en zijn ideeën en overtuigingen over wat  “het goede leven” is en hoe ik me verhoud tot de ander en de wereld om me heen. De afgelopen decennia heeft zich een transformatie voltrokken in het denken over het zelf waarbij we een verschuiving zien van een voornamelijk door buiten ons gelegen ankerpunten (religie, economie) duiding van het zelf naar een innerlijke, psychologische duiding. Het accent is daarbij komen te liggen op de innerlijke psychologie. Intuïtie en gevoel zijn meer voorop gaan lopen in het begrijpen en uitdrukken van ons “zelf” en wat we menen dat het doel van ons leven is. Steeds vaker moet de empirie wi...