Ik lees iedere maand Internationale Samenwerking. In deze blog een column van Marcia Luyten. Ik vind het dilemma steengoed verwoord. Hoe help je iemand nu het best?
Je moet even op het plaatje klikken om het te vergroten zodat je het kunt lezen.
Omdat de ouders verantwoordelijk zijn voor hun dochter, en zij bepaalde keuzes maken zijn zij ook verantwoordelijk en is het niet de verantwoordelijkheid van Maria, wat ook de afloop is.
De tragiek is hier natuurlijk het overlijden van een onschuldig meisje Over dat probleem heb ik goed nagedacht: over het algemeen is voor verreweg de meeste mensen/kinderen hun leven op aarde een hel, buiten hun schuld om. Ze zijn volgens mij beter af aan de andere zijde van de Dood. Augustus zal ook rechtvaardig geoordeeld worden, Zelfs als hij de aidsremmers niet accepteert.
En bidden maakt nog steeds een verschil geloof ik ook. Soms komt er een oplossing waar nooit niemand bij stil gestaan heeft want onze God is niet alleen almachtig, hij is ook alwetend en weet meer oplossingen dan iedereen bij elkaar. Jezus!, Help alstublieft!
Gisteren was ik weer aan het uitstellen. Meestal als ik aan een nieuwe, wat grotere taak begin, zoek ik allerlei excuses om niet te hoeven beginnen. Ik ga bijvoorbeeld mijn bureau opruimen, schrijf een blog (of twee) of ga boeken afstoffen. Daar blader ik dan meteen maar even door. Zo blies ik de stof af van John Bunyan's "De Christen- en christinnereis naar de eeuwigheid". Ik heb een mooi exemplaar; de ongewijzigdde herdruk (1975) naar de uitgave van 1868. Om het uitstel wat verder op te rekken besloot ik tot een reflectie/kritiek op het boek. De illustratie in deze blog is één van de 100 zwart wit platen waarvan het boek rijkelijk is voorzien. Ik heb AI gevraagd er een cartoon van te maken in kleur. John Bunyan’s "De Christen- en christinnereis naar de eeuwigheid" geldt als een iconisch werk binnen de christelijke literatuur en wordt vaak gepresenteerd als een spirituele gids voor nieuwe gelovigen (mijn moeder gaf me een pocketuitgave op mijn 18e verjaardag...
Een goede vriend van mij heeft buren die lid zijn van een traditionele protestantse kerk. Ze zijn best vriendelijk, maar over hun geloof praten ze niet zo makkelijk. Dat hebben ze van huis uit niet echt geleerd. Toch gebeurde er iets bijzonders toen ik bij hen op bezoek was. Ze hebben een zoon die zwaar gehandicapt is. Hij heeft dag en nacht zorg nodig, kan niet zien en heeft moeite met leren. Maar wat hij wél kan, is indrukwekkend: hij kent bijna alle 150 berijmde psalmen uit zijn hoofd. En hij is altijd vrolijk. Ik vroeg hem wat zijn favoriete psalm was. “Psalm 42,” zei hij. Dus ik begon te zingen: ’t Hijgend hert, der jacht ontkomen, Schreeuwt niet sterker naar ’t genot Van de frisse waterstromen, Dan mijn ziel verlangt naar God... Ja, mijn ziel dorst naar den HEER; God des levens, ach, wanneer Zal ik naad'ren voor Uw ogen, In Uw huis Uw naam verhogen? (Vers 1, er zijn er nog 6) Zodra ik begon, zong hij meteen mee. Hij kende het hele vers. Dat raakte me. Het deed me denke...
Mensen hebben verlangens. Ik heb verlangens. Zijn deze verlangens het resultaat van autonoom denken; ontstaan zonder ook maar enige invloed van onze omgeving? Ik zou graag willen kunnen zeggen dat die van mij puur en authentiek zijn maar dat zijn ze echt niet. Voor mijn gevoel ben ik lichtjaren verwijderd van een beste versie van mezelf. Het beeld van die beste versie komt ergens vandaan en ik besteed best wel wat energie aan het imiteren van die beste versie. Naast dat die beste versie in mijn verbeelding knapper, atletischer is en er eeuwig jong uit blijft zien, zijn het vooral kenmerken en eigenschappen die ik aspireer en na wil bootsen. Zo vind ik het heel frustrerend dat ik niet de wijze, verstandige, geduldige, liefhebbende, vrolijke, altijd hoopvolle en tal van andere begerenswaardige eigenschappen manifesterende man ben die ik in mijn verbeelding zie. Het spanningsveld waarin ik me bevind is tussen de rauwe en vaak harde werkelijkheid van wat hier en nu is, en ...
Omdat de ouders verantwoordelijk zijn voor hun dochter, en zij bepaalde keuzes maken zijn zij ook verantwoordelijk en is het niet de verantwoordelijkheid van Maria, wat ook de afloop is.
BeantwoordenVerwijderenDe tragiek is hier natuurlijk het overlijden van een onschuldig meisje Over dat probleem heb ik goed nagedacht: over het algemeen is voor verreweg de meeste mensen/kinderen hun leven op aarde een hel, buiten hun schuld om. Ze zijn volgens mij beter af aan de andere zijde van de Dood. Augustus zal ook rechtvaardig geoordeeld worden, Zelfs als hij de aidsremmers niet accepteert.
En bidden maakt nog steeds een verschil geloof ik ook. Soms komt er een oplossing waar nooit niemand bij stil gestaan heeft want onze God is niet alleen almachtig, hij is ook alwetend en weet meer oplossingen dan iedereen bij elkaar. Jezus!, Help alstublieft!