Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Gisterenavond sprak een man me aan na mijn toespraak in de sporthal van Meerkerk waar 1200 man bijeen was voor de jaarlijkse evangelisatiedienst die door de gezamenlijk kerken wordt georganiseerd. Het is een enorm voorrecht om de weg naar het Leven te mogen uitleggen. Om te spreken over bekering en over de Weg van Golgotha als de weg die bij ons past, de weg waarvoor we oorspronkelijk zijn geschapen. De man vertelde me dat het hem bijzonder had aangesproken dat God bij ons in onze pijn, in ons verdriet, verlies, vragen, teleurstellingen. Te snel en gemakkelijk leggen predikers de lat bij geluk en voorspoed waardoor velen die lijden het gevoel hebben dat ze zich niet kwalificeren; dat God er niet voor hen is omdat ze Hem niet in alles kunnen danken. Kunnen we het lijders kwalijk nemen als ze wordtelen met vragen over ernstige persoonlijke tragedie. Is het fout om je in een levensseizoen te identificeren met Job die zijn geboortedag vervloekt? Zat Job ernaast toen hij dat deed en had ...

Gisteren zo'n beetje de hele dag op bed en op de bank doorgebracht. Het is lang geleden dat ik gevloerd werd door een heuse migraine. Meestal blijf ik wel op de been met behulp van paracod, maar dat was er gisteren niet tegenop gewassen. Geprobeerd om in een boek te beginnen waarvan ik dacht dat de titel me wel wakker zou houden en voor wat afleiding zou zorgen: "First, break all the rules." Warempel, het deed wat ik hoopte, het hield me wakker en leidde me af. Het is het resultaat van onderzoek onder 80.000 managers die in zo'n 400 bedrijven werken. Nooit eerder is er op zo'n manier onderzoek verricht en het levert veel kostbaar inzicht op over hoe je een sterk team bouwt. Ook staan er geweldige one-liners in: "Werknemers die ontslag nemen gaan niet perse weg omdat het bedrijf hen niet aanstaat; ze gaan weg bij hun directe chef of manager." In een gezond team kunnen werknemers stelling een met een tien beoordelen: "Ik weet wat er in mijn rol of taa...

Een slap blogweekje achter de rug. Een conferentie absorbeert zoveel energie. Een paar honderd mensen om me heen is als een adrenalinestoot en het is moeilijk om rustig en stil te worden. Er is altijd wel ergens actie en er zijn altijd mensen om mee te praten. De weg terug was een marteling. Van het Oosten van Nederland naar het Westen is op zich niet zo'n ingewikkelde onderneming. Om niet ter vervallen in een litanie van zelfmedelijden houd ik het kort: Nederland is een grote file geworden en er is niemand die de politieke moed heeft om het probleem echt aan te pakken. We staan met elkaar toe dat het probleem structureel groeit. Gisteren vroeg ik me af of er nog wel mensen aan het werk zijn. Het lijkt er namelijk op dat ze allemaal in de auto zitten. Ik heb suggesties voor structurele oplossingen maar ik noem ze niet want niemand kan en zal er iets mee doen. Ik zou geen goede politicus zijn want ik zou maatregelen gedwongen implementeren en mezelf razend impopulair maken omdat i...

De vaart zit er lekker in. Vanmorgen om vier uur klaarwakker en begonnen met het “proofreaden” van een tweetal opdrachten. Dat levert altijd veel werk op. Kromme zinnen, die oorspronkelijk recht leken, verbanden die verdwenen zijn omdat ze alleen maar in m’n hoofd zaten, verleden en tegenwoordige tijd die door elkaar lopen en ga zo maar door. Nog een nachtje hier op de OM conferentie en dan mag ik weer naar huis. Ik ben nog op zoek naar iemand die een auto met trekhaak heeft en de caravan van Delden naar Barendrecht wil slepen (vrijdag, zaterdag of zondag). Tot nu toe heeft m’n zoektocht niets opgeleverd.

De afgelopen tien dagen ben ik wat aan het pootje baden gegaan met mijn nieuwe rol. Op het terrein van Member Care is veel werk te verrichten. Communicatie, het ontbreken van een eenduidige definitie, olifanten die iedereen ziet en waar wel over gepraat wordt maar niet met het beest op tafel, en zo zou ik wel even door kunnen gaan. Levensbedreigend? Nee, gelukkig niet, maar wel belemmert het in veel gevallen de resultaten en de saamhorigheid. Het is in ons eigen belang en tot eer van God dat we eraan werken om altijd en overal door een deur kunnen met hen waarmee we nauw samenleven en/of werken. En het begint en eindigt vrijwel altijd met communicatie. Ik denk dat ik daar maar eens ga beginnen.

Vanmorgen een zevental kilometers hardgelopen. Dat voelt toch anders dan in Rotterdam. Hier voel je dat je longen zich met lucht vullen. In Rotterdam vullen je longen zich ook wel met lucht maar er blijft een residu achter. Misschien dat ik daarom al lange tijd een zere keel heb.  Normaal is dat na een paar dagen over als ik uit R´dam weg ben maar dit keer blijft het wat hangen. Dat was het moppergedeelte van de Blog. Het geeft ontzettend veel energie om hier te zijn. Het probleem is hoe je nu bepaalt wat je wel en niet kunt doen en waar je moet beginnen. In mijn nieuwe taak is dat best wel ingewikkeld. Eerst maar luisteren dus.

Dat je thuis wat meer ruimte heb, voel je vooral als je een paar dagen in een caravan doorbrengt. Laat ik het maar meteen zeggen: ik ben niet zo’n tenter of caravanner. Je draait je om en er valt wel iets op de grond. Je doet alles potdicht en toch weten muggen de weg naar binnen te vinden. Maar goed, naast deze relatieve ongemakken is het wel heerlijk stil ’s-nachts, waait de wind door de open ramen (aangezien de muggen toch naar binnen kwamen maak ik het ze nu een stuk makkelijker en, bovendien, DEET 40% doet wonderen. Daar houden de muggen echt niet van) en heb een heerlijk plekje om te terug te trekken. Vooral veel praten over Member Care en met de Member Care werkers. Wat een uitdaging om erop toe te zien dat de teams over de hele wereld verspreid gezond functioneren. Dat gebeurt helaas nog lang niet altijd. Temperamenten die met elkaar bosten, grote en kleine ego’s die in de weg zitten, verschil van visie die leidt tot verwijdering tussen mensen en zo kan ik ...