Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

Na jarenlang uit de tweede, derde en nog verder afgelegen handen te hebben gehoord dat Nietzsche 125 jaar geleden God dood verklaarde besloot ik de bron zelf te raadplegen door "De Vrolijke Wetenschap"  (Friedrich Nietzsche, 1882) aan te schaffen. Ik heb een wantrouwen ontwikkelt tegen aanhalingen die zonder enige gene uit de oorspronkelijke context worden gerukt en van een nieuwe worden voorzien. Het wordt nog erger: In vele blogs ontbreken ook nog eens de bronverwijzingen waarmee de illusie gewekt wordt dat het hier om oorspronkelijk denken gaat. Vraag vanaf het podium in een Evangelische kerk: "Wie zei: God is dood?"  Vrijwel iedereen roept: " Nietzsche!" Volgende vraag: "Wie heeft Nietzsche gelezen? " Stilte...  Een enkeling - zittend in het linkerblok, vlakbij de uitgang - roert zich. De dolle man, die zich op klaarlichte dag met zijn brandende lantaarn een weg over de markt baant, op zoek naar God, slaat uiteindelijk de lantaarn k...

Man zoekt God: Hij fluisterde: God, spreek tot me. Een leeuwerik zong; hij hoorde het niet. Hij sprak: God, zeg toch iets. Een storm raasde; hij luisterde niet. Hij riep: God, laat U zien. Een ster verscheen; hij zag het niet. Hij smeekte: God, doe een wonder. Een moeder baarde; hij waardeerde het niet. Hij schreeuwde: God, raak me aan. Een vlinder landde; hij veegde haar terzijde… …. en vervolgde boos zijn weg. Oorspronkelijk een Engels stukje waarvan de auteur niet bekend is. Het beeld van God als de grote probleem oplosser lijkt stug verankerd in een universeel verwachtingspatroon van een God. De manifestatie van God beperkt zich echter niet tot 's-mensen ervaring en beleving. Het is breder, langer, dieper en op de minder gangbare plekken. Niet dat dit het mysterie eenvoudiger maakt....

Klik hier om onze meest recente nieuwsbrief te lezen

Afgelopen zondag sprak ik in een kerk in Toronto. Een van oorsprong Finse kerk, zo'n  tachtig jaar geleden gesticht, met een voorganger die uit de stal van de Pentecostal Assemblies Of Canada komt. Is dat niet vragen om problemen? De voorganger ken ik al heel lang maar we hadden elkaar dertien jaar niet gezien. Dat alleen al was reden genoeg om elkaar weer eens te zien en te spreken. Bovendien wilde ik zijn verhaal graag horen: een Finse kerk, een PAOC voorganger; niet echt vanzelfsprekend of een logische keus. Het viel gelukkig mee. Ze moesten wel wat aan elkaar wennen. De wilde, onvoorspelbare (of geestvervulde) en impulsieve pinksterman versus het statische, vormelijke, zakelijke, strakke bovenlippende Finse kerkvolk. Het besef onder de Finse gelovigen dat de neerwaartse spiraal in bezoek en betrokkenheid wel eens tot een totale leegloop zou kunnen leiden, heeft hen doen overgaan tot deze ongebruikelijke keuze. En werkt het? Mijn vriend Steve is er nu zo'n drie, vier j...

Je hoort "Hasta la Vista, Baby," als een papegaai klanken reproduceert die deze heeft gehoord, en weer gehoord, en nog eens gehoord. Die papegaai kan niet uitleggen wat "hasta", "la" en/of "vista" betekent. De knappe papegaai die hieraan toe zou voegen: "tussen haakjes; dit is Spaans voor 'tot ziens, lekker ding,'" zal nooit geboren worden. Zo hoorde ik onlangs iemand in de kerk papegaaien "het gaat er niet om wat je doet, maar wie je bent." Voor dit soort uitspraken hoef je trouwens niet in de kerk te zijn, hoewel de identiteitshype haar heerlijk in de houdgreep heeft. De eenzijdige nadruk op identiteit die vervolgens zaken zoals "je ding doen," "jezelf zijn," "dicht bij jezelf blijven" en "authentiek zijn" annexeert, is niet zozeer te herleiden tot een Bijbelse waarheid die na eeuwen onder het stof te hebben gelegen, plotseling herontdekt wordt. Nee, het is eerder een ontwik...

Hier de link naar onze meest recente nieuwsbrief.

Jarenlang was het kippenhok de enige stabiele omgeving die Sujit kende. Hij leerde, zoals alle kinderen doen, door imitatie. Zijn voorbeelden waren kippen, en daarom gedroeg hij zich als een kip. Hij hopte rond als een kip, hield zijn handen gevouwen als klauwen en fladderde met zijn armen. Hij pikte naar zijn voedsel, kukelde als een haan en nestelde zich op de vloer als hij ging slapen. [1] Het tragische leven van “kippenjongen” Sujit Kuma en andere voorbeelden van (ferale) kinderen die opgroeien in een dierlijke omgeving toont onder andere aan in welke mate onze sociale omgeving een rol speelt bij ons gedrag, taalvorming, wereldbeeld, enz.. Ik moest hieraan denken toen iemand mij er onlangs op wees dat we voor het begrijpen van God slechts de Bijbel nodig hebben. Het idee daarachter zou zijn dat God dan zelf zou zorgen voor het nodig inzicht, een zuivere beeldvorming en interpretatie. De talloze boeken, verklaringen en duizenden jaren van zwoegen om te begrijpen door grote ...