Onderweg en Thuis heeft een nieuw huis: Klik hier!

"Van alle reine dieren zeven mannetjes en hun wijfjes, van de onreine dieren moet je er twee meenemen, een mannetje en zijn wijfje" (Gen. 7:2). Het langzaam lezen van Genesis, waarbij ik probeer om net te doen alsof ik helemaal niets weet en het voor het eerst lees (ja, ik weet het, dat kan eigenlijk niet) roept onherroepelijk heel veel vragen op. Hoe wist Noach bijvoorbeeld wat reine en onreine dieren waren? Wie had die keuze gemaakt en op basis waarvan? Pas veel later neemt God met Mozes het instructieboekje door en is er een norm waaraan getoetst kan worden of een dier rein of onrein is. Had Noach voorkennis? Of zou het zo kunnen zijn dat de mens middels observaties een scheiding had aangebracht tussen dieren die de mens tot nut waren (vlees, wol, melk, leer) en dieren die een bedreiging vormden voor de gezondheid en instandhouding van de mens. Het feit dat we het als een gegeven tegenkomen, Noach wist wat het verschil was, impliceert dat men er wel degelijk over na had g...

Weer thuis heb ik ook weer de rust om verder te lezen in Genesis en de dag te beginnen met een mok Typhoo tee (met melk). Thee drink ik uit mijn nieuwe mok; een leuke herinnering aan twee geweldige weken die vooral geweldig waren omdat Martha erbij was. Martha houdt niet zo van dat gereis (daarom vliegt ze morgen naar Barcelona, denk ik) en normaal gesproken zou ik degene zijn die zich druk maakt over bijna twaalf uur vliegen, maar de frustratie was vooral van Martha's gezicht en lijf te lezen. Nu moet ik zeggen dat het ook voor mij het minst aangename onderdeel is van de reis. Wat we in films en advertenties te zien krijgen over beenruimte, lachende passagiers die er heerlijk ontspannen en gelukkig uitzien is alleen waar voor hen die het zich kunnen veroorloven. De cabine waar de goedkope passagiers zitten heeft iets van een vrachtwagen vol met varkens die vanuit de intensieve houderij onderweg zijn naar een vleesverwerker die deze verwerking tot een wetenschap heeft verheven: h...

Zolang de aarde bestaat zal er gezaaid worden en geoogst, zal er kou en hitte zijn, zomer en winter, dag en nacht. (God, de Bijbel, Genesis 8:22) Een geweldige belofte die God zichzelf deed nadat, op een enkeling na, alle leven van de aarde was weggevaagd door de grote vloed. Gek eigenlijk dat zo'n tekst een diepe indruk op me maakt nadat we vanmorgen terugkeerden uit Thailand. Twee weken van vergaderen en nadenken waarbij me opnieuw opviel hoe serieus we binnen OM ons werk nemen. Misschien is het omdat de belofte spreekt over een eindeloze cyclus van een begin, een einde en vervolgens begint het weer opnieuw (dit werd trouwens door de Prediker als "eindeloos vermoeiend" betiteld). Misschien omdat het me erbij bepaalt dat we werken zolang het dag is en er dus nog hoop is. De vermoeidheid van Prediker slaat toe als je teveel stil staat bij het feit dat waar aan de ene kant het koninkrijk van God gestalte krijgt, het ergens anders afbrokkelt. De dag impliceert in een gevall...

Opeens wordt er nauwelijks geblogged. Onze dagen zitten supervol en het ontbreken van een internetverbinding helpt ook niet. Gisterenavond was de aftrap voor de Internationale Leiders Vergadering. Ruim 400 leiders zijn hier bijeen en velen van hen heb ik jaren niet gezien. Ook zijn er velen die ik nog nooit heb gezien. OM is groot geworden. Tien jaar geleden had niemand kunnen bedenken dat we in India 3000 kerken zouden stichten, scholen en klinieken zouden bouwen waar tienduizenden kanslozen nu alle kansen hebben. Het Evangelie was, is en blijft wat het is: Goed Nieuws. Het transformeert mens en samenleving. Nog wat foto's:

Daar zitten we weer, denkend en pratend over visie. In OM is geen tekort aan visie. Er is eerder een tekort aan werkers die in staat zijn om visie om te zetten in een realistisch stappenplan: hoe gaan we daar komen? Wat is daarvoor nodig en welke stappen moeten we wanneer zetten? Ik zie visie vooral als een overdreven projectie van een mogelijke toekomst. De realiteit zal er namelijk in min of meerdere mate anders uitzien. Dat geeft helemaal niet. Het is beter om iets te zien en daar heen te gaan dan helemaal niets te zien en langzaam te stikken in de status quo.

Niet iedereen kan zich er iets bij voorstellen maar hardlopen in de brandende zon (omstreeks 35 graden: heerlijk!) is voor mij een van de geneugten des levens. We hebben vlakbij het hotel een meertje met daaromheen fiets- en looppaden (zie de waterfoto van afgelopen zondag). Ik loop een paar rondjes van 2 kilometer en Martha rent 12 minuten. Knap van haar want de Meniere speelt haar behoorlijk parten en dit is een van de manieren waarop ze haar verzet tegen die aandoening demonstreert. Internetverbinding is wat lastig; vijftien euro per dag voor een verbinding is wel erg veel! Daar moet ik nog een oplossing voor vinden. Van de politieke demonstraties merkten we alleen vandaag wat. Een grote groep demonstranten met rode shirts en rode vlaggen had de drukke weg bij het hotel uitverkoren tot verzamel- en scandeerplek. De optelsom van honderden lawaai makende demonstranten drong zelfs door tot onze kamer op de 30ste verdieping. In de loop van de dag werd het weer rustig. Erg leuk om hier s...

Vandaag is de retraite "Heart to Heart" begonnen. Gelukkig een niet al te druk programma zodat we vanmiddag de zon nog in konden en zelfs hardlopen. Ik beet vanmorgen de spits af met een sessie getiteld "Waarom zijn we hier?" Aan de hand van Psalm 139 waarin David schrijft over een intieme relatie met God en de erkenning dat God zijn gaan, staan, zitten en liggen, voor, achter en rondom kent. Dat is een bijzondere geruststelling hoewel het ook bedreigend kan zijn. Hij schrijft bijvoorbeeld ook dat alle dagen van zijn leven al gedocumenteerd zijn. Dat maakt David onsterfelijk tot de dag die God van tevoren bepaald heeft. Je kunt op deze Psalm een theologie baseren over de alomtegenwoordigheid en alwetendheid van God maar het was waarschijnlijk geenszins Davids bedoeling om de lezers en zangers van zijn Psalmen op te zadelen met dogma's. Het is eerder een document waarin David opschrijft hoe hij de nabijheid en de zorg van God ervaart. Een persoonlijk document. Mi...