6 januari 2010

"Washerisme"

Regelmatig worden uitspraken van Paul Washer geciteerd in artikelen, of gepubliceerd in de media. Paul heeft een passie om mensen in het reine te zien komen met hun Schepper. Daar kan ik me helemaal in vinden. Ik deel die passie en herken me wel in zijn (s)preekstijl. Waarom irriteert hij me dan zo? Omdat er zaken zijn waarvan ik me moet bekeren? Omdat hij het scherper zegt dan ik zou durven?
Vanmorgen las ik op het Christelijk Informatie Platform een artikeltje met daarin enkele van zijn uitspraken. Ik stelde mezelf opnieuw de vraag waarom mijn stekels overeind gaan staan als ik ze lees. Omdat het nog vroeg was en de krant nog niet door mijn brievenbus naar binnen was geschoven had ik de tijd om daar eens op te reflecteren. En, ik ben eruit.
Hij zegt bijvoorbeeld, "Het doel is om de hele week anderen de glorie van God te tonen. Dan zegt u: 'Maar hoe doe ik dat met alle activiteiten doe ik heb?'" Het artikel vervolgt, "Washer wijst op de wijze waarop kinderen worden opgevoed. 'Realiseer u dat uw kinderen voor God moeten verschijnen. Zij zullen worden zoals u bent. Iedereen in uw gezin is druk. Waarom toont u geen berouw en dient u niet de Heer?,' aldus de voorganger".
Waar ik me aan stoor is het dualistische denken dat aan deze gedachten ten grondslag ligt. Activiteiten zijn, in termen van "hoger" en "lager" van de lagere soort. Lager staat dan voor het wereldlijke, ongeestelijke en seculiere, en hoger staat voor het hemelse, geestelijke, contemplatieve leven. De gedachte is dat we zoveel mogelijk af moeten van de lagere dingen in ons leven en deze inruilen voor de hogere: weg met de activiteiten en je richten op het dienen van God.
En ja, het kan heel goed zijn dat mensen van wat activiteiten af moeten omdat er gewoon teveel van zijn waardoor het gezinsleven en de opvoeding van de kinderen in de knel komt.
Maar de kern van de zaak is niet dat we ons moeten bekeren van al die activititeiten en in plaats daarvan de Heer dienen, zoals Washer impliceert, maar dat we IN die activiteiten de glorie van God tonen.
Zoveel christenen lijden onder deze ongezonde tweedeling in hun leven omdat hen nooit geleerd is dat hun getuigenis in alle facetten van het leven geïntegreerd is. Werk is geen noodzakelijk kwaad, ontspanning, hobby's, vakanties zijn geen aspecten van het leven die zich slechts afspelen in de periferie van het dienen van God maar door God gegeven zaken waarin we volop Christus kunnen laten zien.
Verzoening met God door het geloof in Christus gaat verder dan ons zielenheil en raakt alles in ons leven. Het maakt een eind aan de talloze tweedelingen in onze levens: Christus in alles.

Ernie's 'geestelijk/denkende' zelf werd zo ziek van
zijn 'vleselijke/functionele' zelf dat hij zijn hoofd
aan een touwtje moest vastmaken om te
voorkomen dat het zou ontsnappen.