27 september 2009

Australie, dag zoveel: Ja hoor

Ik heb zowaar een hele nacht geslapen! Voor tien uur sliep ik al. Het voelt als een wonder. Vandaag een rustige dag. Vanmorgen spreken, vanmiddag picknicken en aan m'n opdracht werken.
Met Martha wat heen en weer gemaild over de zin en de onzin van alle gevlieg, geren en belangrijk doenerij in organisaties zoals OM. Wat is de toegevoegde waarde van alle sprekers die, bijvoorbeeld in Nederland, door het het land crossen om ergens een podium of preekstoel te beklimmen en een verhaal te houden. Om het geld doen ze het niet want commercieel gezien is preken echt niet interessant. Heen en weer naar Groningen voor eens schamele 100 euro. Nee, er moet een diepere reden achter zitten want heen en weer naar Groningen zou op z'n minst 300 euro op moeten leveren. Nu zijn er genoeg kerken die graag andere sprekers horen maar niet tegen zo'n prijs. Dat kan alleen als je heel erg bekend bent. Dan is je verhaal opeens meer waard.
Een groeiende organisatie als OM zal relatief steeds meer geld uitgeven aan het zichzelf in stand houden. Het is een mallemolen en, als ik de baas zou zijn, zou ik de structuur en de daaruit voorvloeiende kostenposten ergens tegen het licht houden. De organisatie wordt groter en daarmee ook de behoefte aan het creƫreen van steeds meer laagjes met bazen. Momenteel heb ik eigenlijk geen baas en dat werkt prima omdat ik weet dat ik verantwoordelijkheden niet door kan schuiven of kan gaan zitten wachten totdat mijn baas me iets opdraagt. Ik kan me niet verstoppen. Nu is de organisatie bezig om een nieuwe baas voor mij en enkele anderen te vinden. Wie weet is die nieuwe baas een micromanager. Dan hebben en hij, en ik, een probleem.
Maar in ieder geval gaat de nieuwe baas straks heel veel reizen. Hij moet mij opzoeken en de andere afdelingshoofden. En ik moet mijn team opzoeken. In mijn team zitten mensen die weer anderen moeten opzoeken. Het is me daar een gezoek. Is het echt allemaal nodig? Ik weet het nog zo net niet.

Geen opmerkingen: