30 december 2008

de naam des Heren aanroepen

In Genesis lezen we het verslag van enkele boeiende gesprekken tussen God en wat luitjes. Dat levert data op over God. Data die we kunnen ontleden en vervolgens uispraken doen over hoe Hij in elkaar steekt. De een gaat daar wat verder in dan de ander. Het kan een verbatim weergave zijn van gesprekken die echt hebben plaatsgevonden; elk uniek woord wordt gewogen, inhoud en betekenis toegekend met als resultaat een soort van excel-sheet dat wacht op nog meer data om de informatie over God zo volledig mogelijk te krijgen. Hoe mer we weten hoe meer we kunnen 'formuleren'. Anderen menen dat "slechts" de strekking van wat er zich afspeelde wordt weergegeven; met een aantal brede penseelstreken krijgt God kleur en vorm.
Overigens denk ik dat, voordat dingen werden opgeschreven, de directe communicatie van God naar de mens de enige manier was om concrete informatie over Zichzelf aan den mensen door te geven.
Hoe het ook precies gebeurde, maakt niet al te veel uit.
Dat het gebeurde is van belang.
Er was voldoende Godsopenbaring om het verlangen naar Hem aan te wakkeren. Een van de meest fascinerende verzen in Genesis vind ik in 4:26: "In die tijd begon men de naam van de Heer aan te roepen".
Ik zou het de oervorm van gebed willen noemen. Met de weinige informatie en kennis die je over Hem hebt, toch voldoende weten dat Hij bestaat en het verlangen naar verbinding met Hem tot uitrukking te brengen.
Een roep, een schreeuw tot God. Niet zachtjes, maar hard. Niet alleen in de stilte, maar collectief. Ik zie een demonstratie voor me waarin allen die meelopen uitdrukking geven aan eenzelfde gedachte, "Wij willen God! Wij willen God!"

Heel vaak kom ik in mijn eigen gebed niet veel verder dan dit omdat ik vaak gewoon niet weet hoe ik moet bidden, wat ik moet vragen. En als je me dan onder druk zet en me dwingt om het concreet te maken, kom ik helaas niet veel verder dan dat ik gewoon God wil zien. In mijn eigen leven, in het leven van mijn kinderen, in de gemeente, in de wereld.
Je leest het; ik ben nog niet klaar met gebed en ik begin vandaag met een stilletje aanroepen van God. Anders worden de anderen wakker.

28 december 2008

Aan de bak met bidden

Volgende week zondag: gebed. De hele maand Januari staat gebed centraal. Aan mij de eer om de (of het) spits af te bijten. Misschien ga ik proberen indruk te maken met een overzicht van de verschillende woorden en begrippen die de Bijbel gebruikt om dat wat wij "Gebed" noemen te onderscheiden:

PROSEUCHE: een verzoek door de mindere aan de meerdere gericht
AITEMA: vraag
ENTEUXIS: voorbede
DEESIS: pleiten
AINOS: prijzen
EUCHARISTIA: danken
PARAKLESIS: bemoedigen

Toch maar niet. Ik denk namelijk dat een opsomming (gemakkelijk door iedereen die een beetje googled te vinden) ons niet verder helpt in de praktijk. Bovendien, als ik probeer indruk te maken, bereik ik meestal het tegenovergestelde.

Als ik nu eens uitga van een menselijk voorbeeld? In een beetje gezonde relatie kom je alle vormen van gebed ook tegen. Ik ben in mijn relatie met Martha afhankelijk (zij kan dingen die ik niet kan), ik vraag wel eens iets aan haar (om iets en voor iets of iemand), ik pleit (heb haar vergeving nodig), ik prijs en dank haar en doe mijn best om haar te bemoedigen. Er zijn zeker onderdelen waarop ik nog meer meters moet leren maken maar dit alles speelt zich af in een sfeer van ontspanning; het volkomen op m'n gemak zijn bij haar. Zeker als vertrouwen de basis is, gebeurt dit allemaal op een heel natuurlijke manier. Maar nog meer. Ik kijk naar haar, observeer haar, sta regelmatig versteld van haar mysterieuze kant, we zijn samen stil als we bij elkaar zijn.

Als gebed wordt gereduceerd tot een formele oefening, slaat het dood. Het is zoveel meer dan dat en hangt samen met hoe we onze relatie met God beleven. Als mijn relatie met God formeel is, is mijn gebed formeel. Zoals ik de relltie activeer op zondagochtend en de-activeer bij het verlaten van de dienst, zal ook mijn gebed niet meer zijn dan dat.
Bidt zonder ophouden, draagt Paulus de gelovigen op. Dat is een onmogelijke opgave als je relatie met God formeel is. Als je relatie met God levend is, is ook je gebed levend. En daar moeten we het maar eens over hebben.

27 december 2008

Dank voor hulp

Martha is zojuist anderhalf uur op zolder bezig geweest om twintig dozen met boeken door te spitten en komt drie minuten geleden triomfantelijk het boek bij me brengen. Jawel, in de laatste doos en in het laatste stapeltje. Dat heet geloof ik Murphy's Law.
Martha is geweldig. Die zet een pot thee en gaat op haar eigen tempo en in alle rust aan de slag.
Nu zitten de boeken weer keurig in de dozen, wachtend op een vier of vijftal Ikea Billy boekenkasten, die we ooit gaan kopen als er ergens een paar honderd euri op wonderbaarlijke wijze vandaan komt.
Martha heeft er vijf boeken voor zichzelf uitgehaald die ze graag wil lezen dus gelukkig levert het haar ook wat op.
En, het nog betere nieuws is dat het precies de druk is die ik moet hebben (1993).
Ik ben blij. Ga koffie zetten en lezen.

Help!

Vanmorgen vroeg aanstalten gemaakt om aan mijn twee laatste opdrachten te gaan werken. Een van de boeken die ik moet lezen, waarvan ik wist dat ik het had, blijkt de Nederlandse vertaling te zijn van het oorspronkelijk Engelse boek. Het tweede boek "Developing the leader within you" (ja, van John Maxwell, die man van al die rijtjes) is nergens meer te vinden.
Hoe kan dat nou? Ik weet het echt niet. 

Ik ben de boekenkasten doorgegaan, minutieus elk boek aanrakend, zekermakend dat er geen een wordt overgeslagen. Met mijn hand achter alle rijen boeken gevoeld of er toevallig boeken achter de nette rijen lagen (een Arabisch Nieuw Testament gevonden). Maar nee. Niets.
Vervolgens stil op een stoel gaan zitten, m'n hersenen aan een genadeloos spervuur van vragen onderwerpend. Heb je het uitgeleend? Aan wie zou je het hebben kunnen uitlenen? Misschien heeft een van de kinderen het meegenomen (onwaarschijnlijk). Heeft Ewout of Daniel het stiekem meegenomen? 
Ik kom uit op helemaal niets.
En toch heb ik het nodig.

Als iemand van mijn geachte bloglezers toevallig het boek "Developing the Leader within you" van John Maxwell heeft liggen, of iemand weet die het heeft, neem dan zo snel mogelijk kontakt met me op. Bestellen lukt niet meer omdat ik over twee weken vertrek.


26 december 2008

Gezond verstand

De afgelopen dagen drie boeken* bestudeerd over "strategisch plannen". Twee uit de evangelische koker en een uit de methodisten en episcopale hoek. Dat laatste is meteen een stuk sympathieker. Waar de eerste twee vooral een topdown verandering voorstaan (de leider moet van God horen en dan z'n ideeën aan de rest van de club zien te verkopen: enter strategisch plan), onze traditionele vrienden doen veel meer hun best om vanaf het vertrek de gemeenschap (of kerk) erbij te betrekken en leggen meer de nadruk op het luisteren naar God (en geven konkrete voorbeelden over hoe je dat dan doet).
Het is grappig om te lezen hoe evangelicalen hele mooie woorden gebruiken om de oppositie te "dumpen": bereid zijn om hen (de oppositie) toe te staan om de groep te verlaten of een andere kerk te vinden waar ze God kunnen (blijven) dienen.

Wat me vooral verbaast is dat er zoveel boeken worden geschreven over zaken die men zelf ook wel kan bedenken als men zijn/haar gezonde verstand zou gebruiken. En toch worden deze boeken massaal gekocht.
Betekent dit dat we het vermogen om ons gezonde verstand te gebruiken kwijt zijn geraakt; dat we zelfs onze eigen aardappels niet meer willen en kunnen schillen? Dat kan toch niet waar zijn!
Tragisch genoeg is het denk ik waar dat we ons dat vermogen hebben laten afnemen. Een groeiend aantal aardbewoners in de Westerse wereld heeft een "Lifecoach" of een "Financial Coach" of zelfs een "Personal Trainer". Ze zijn in de leugen gaan geloven dat het leven zo complex is geworden dat alleen 'experts' ons nog wegwijs kunnen maken.
Advies vragen aan deskundigen is natuurlijk een prima zaak maar je moet toch ook gewoon je huiswerk doen? Het is toch gewoon luiheid om meteen een handboek te kopen waarin je aan de hand van lijsten en schema's het leven keurig af kunt vinken.
Als dan alles groen is aangevinkt en het nog steeds niet werkt, breng je het boek terug.
En dan?
Dan koop je een nieuwer boek met waarin ook de laatste bevindingen en inzichten zijn verwerkt.
Succes verzekerd!


*
Leading Congregational Change, Jim Herrington et al.
Transitioning, Don Southerland
Holy Conversations, Rendle & Mann

23 december 2008

Bespreekbaar maken

Sanne en Henri verwoorden in hun reactie op de vorige drie blogs gevoelens en vragen die door velen gedeeld worden maar te weinig uitgesproken.
Ik vond de reactie van Sanne wel raak: "Zo zei ik -op de bijbelstudie, nadat men voor de achtste keer hetzelfde bad- niets. Ik hield stijf mijn mond dicht en dacht bij mijzelf, God is toch niet dom of zo"?

Veelheid van woorden en stemverheffing; het zijn twee zaken waar Jezus voor waarschuwt (waarschijnlijk zou Hij er vandaag "nodeloze herhalingen van overwegend luchtige niemendalletjes" aan toevoegen) en vervolgens geeft Hij, op de vraag van Zijn discipelen hoe het dan wel moet, het "Onze Vader" als gebed om te bidden.
Er zijn talloze boeken en studies over dit onderwerp verschenen waarin het "Onze Vader" als model, als matrix, als richtlijn, als principe, als blauwdruk en als wat dan ook wordt uitgelegd. Allemaal goed en wel, maar hoe zit het met de schoonheid en de eenvoud van het gebed als gebed op zich?
Zo kort kan toch nooit goed zijn?

Ons chronische gebrek aan "community" leidt ertoe dat mensen het gebed gaan gebruiken om hun verhalen aan elkaar te vertellen, "Heer, U weet hoe ik de afgelopen week bij de Aldi rondliep en die en die tegenkwam die ik al zo lang niet had gezien. Heer, U weet, en ik ook) dat dat vast geen toeval was maar dat U daar een plan mee had. En U weet Heer, dat ik bij mezelf dacht..".

Ja, ik weet het, ik chargeer enigzins. Maar geef me een beetje ruimte hier. Bidstonden zijn momenten en plaatsen waar mensen die nooit de microfoon of podium krijgen, zendtijd hebben. Ongestoord! Zonder onderbroken te worden zeggen en bidden zonder je zorgen te maken over interrupties en discussies. Fantastisch toch.
En het gebeurt overal. In OM, in al onze kerken, tijden de diensten en noem maar op. Misschien niet bij YfC? Of de Navigators? Of JmeO?
Deemoedig ondergaan we het. En zeggen "Amen".

Het gebrek aan "begeestering" hangt samen met het gebrek aan community. Omdat er te weinig gelegenheden zijn om onze verhalen te vertellen en we nog zo vol met onszelf en onze perikelen zitten, is het gewoon moeilijk om naar de Geest te luisteren, laat staan de Geest de ruimte geven om samen met ons tot een diep "zuchten" te komen.
Maar als die begeestering er is, zijn onze gebeden gevuld met emotie, passie en betrokkenheid die uitnodigen tot participatie van alle aanwezigen en leiden tot een volmondig "amen".

22 december 2008

Piet en Johan

Onze meest recente nieuwsbrief

Piet en Johan zijn zojuist vrijgelaten nadat ze verantwoording aan de geestelijke leiders van het volk hadden afgelegd over hun bewering dat Jezus uit de dood was opgestaan. Die bewering was kracht bijgezet door een spectaculaire genezing. De genezene was het levende bewijs van die opstandingskracht. De leiders drukken Piet en Johan op het hart om niet meer over die opstanding te praten en verbieden ze om nog langer de mensen te onderwijzen (ze waren er namelijk niet voor opgeleid).
Dat laten Piet en Johan echt niet gelaten over zich heenkomen en ze vertellen de leiders dat het voor hen onmogelijk is om te zwijgen over wat ze gezien en gehoord hebben.
Onder andere onder druk van het volk (de duizenden die buiten God stonden te prijzen) moeten ze Piet en Johan laten gaan.
Nu het vervolg.

Het eerste dat Piet en Johan doen is hun vrienden opzoeken en brengen verslag uit van wat er zich heeft voorgevallen.
AD 2008 zouden we nu het volgende doen:
- Iemand vat in een aantal bulletpoints samen wat de gebeds en dankpunten zijn.
- Er wordt in kleine groepjes voor gebeden.

Wat we lezen is iets anders:
De vrienden roepen als uit een mond tot God! Ze reageren vanuit het hart en vanuit hun kennis van het Woord. Wat me verbaast is dat ze de situatie weten te verbinden met het grotere verhaal van God en blijven in hun reactie heel dicht bij dat Woord. Ze gaan letterlijk Gods woorden bidden.
Emotie, passie en verbondenheid met Gods plan komen samen in hun gebed.

Wij stellen nogal prijs op onze "vrije gebeden". Maar een "geleerd" gebed heeft zoveel (zeggings)kracht!
Hieronder een van de mooiste gebeden die ik in de Bijbel ben tegengekomen.
Het betreft Joop, die na 72 uur in het binnenste van een vis het volgende bidt:


‘Toen ik in het nauw zat,
riep ik tot u, Heer,
en u hebt mij antwoord gegeven;
uit het dodenrijk riep ik om hulp,
en u hebt naar mij geluisterd.
U had mij in het diepst van de zee gegooid,
van alle kanten was ik omgeven door water;
woest sloegen uw golven over mij heen.
Toen dacht ik: Ik ben verstoten,
u wilt me niet meer zien.
Zal ik ooit nog uw heilige tempel terugzien?
Het water kwam tot aan mijn lippen,
de oceaan omgaf mij;
zeewier hing in slierten om mijn hoofd.
Ik zonk naar de bodem van de zee,
ik daalde af naar het dodenrijk,
dat mij voor altijd zou insluiten.
Maar u trok mij levend uit de afgrond,
u, Heer, mijn God!
Toen ik bijna was bezweken,
dacht ik, Heer, aan u;
tot u heb ik gebeden,
tot u, in uw heilige tempel.
Wie afgoden vereren,
goden die niet kunnen helpen,
laten u in de steek, trouwe God!
Maar ik zal u uit dankbaarheid offers brengen;
ik zal mijn beloften nakomen,
u, Heer, hebt mij gered!’


Ook dit is een gebed waar emotie, passie en kennis van het grotere verhaal samenkomen. Op deze reactie (op de omstandigheden) volgt dan Gods actie. Net zoals bij de vrienden van Piet en Johan.

Een van de mooiste dingen over het gebed vind is dat we een God hebben die hoort. Alles. En van iedereen. Het is vervolgens van belang dat we onze ogen goed openhouden zodat we Gods reactie daarop zien.

21 december 2008

Hoe dan wel?

Op mijn vorige blog enkele van mijn observaties beschreven ten aanzien van de manier waarop we over het algemeen met elkaar bidden.
Ja, het is waar dat ik al eerder over gebed heb geblogged en ja, het is waar dat het voor mijn een "work in progress" is.
Wat ik me voorstel is dit:
We delen zaken met elkaar (in een groep) zoals aangegeven onder mijn eerste punt in het vorige blog. Vervolgens zouden een of twee kunnen bidden/danken dat de Heer heeft meegeluisterd en reageren inhoudelijk op de informatie die is gedeeld. vervolgens gaan we koffie of thee drinken en luisteren naar elkaars verhalen.
Ik weet nog goed dat we in onze gemeentebidstond tijd in gingen plannen om naar elkaar te luisterten en voor elkaar te bidden. Sommigen voelden zich daar best wel ongemakkelijk bij. We moeten toch voor de wereld bidden. En natuurlijk voor de zendelingen (want die zouden meer moeilijkheden hebben en dus het gebed harder nodig hebben).
Ondertussen gaan we kompleet voorbij aan het feit dat we allemaal gebroken mensen zijn in een gebroken wereld en deel van een onvolmaakte kerk. Gelukkig zie ik dat gelovigen steeds meer geneigd zijn om te erkennen dat het niet altijd goed (definieer goed!) met ze gaat en ze de bemoediging, vermaning en troost van hun medegelovigen goed kunnen gebruiken.
Nee, was de gedachte, we moeten onze eigen nood negeren; sterk zijn. De ander heeft ons meer nodig dan wij de ander.

Dan zou ik graag een goed stuk onderwijs gekoppeld willen zien aan bidstonden en gebedsavonden.

Vervolgens denk ik dat er meters gemaakt kunnen worden in het bijstellen van onze filosofie over gebed. Wanneer wordt een dialooog tussen twee mensen een gebed? Meestal als we de dialooog afronden met de woorden, "zullen we ervoor bidden"?
De Heer is in onze gesprekken en in een goed gesprek is er niet alleen de afstemming op elkaar maar ook een voortdurende afstemming op de Heer.
Ik las pas het voorbeeld van de directeur van een bijbelschool die, als je met hem in gesprek was, voortdurende de Heer bij dat gesprek betrok, alsof Hij daadwerkelijk in de kamer aanwezig was en deel had aan de dialoog.
Als we dat laatste gaan zien en beleven, verandert er van alles. Een "tijd van gebed" wordt een leven van gebed. Elke ademteug is een dankbaar inademen van Het Leven en elke uitademing is een dankzegging en lofprijs.

19 december 2008

Nog steeds vers van de pers; onze nieuwsbrief met daarin het verhaal achter de aanstaande veranderingen! Klik hier

Na de verwarmingsinstallatie nog twee keer te hebben geleegd en gevuld (een keer om de aanvoer en de retour te verwisslen en een tweede keer om een lekkende koppeling een extra draai te geven) beschouw ik mezelf nu als een ervaren verwarmingsinstallatie-vuller en -onluchter. het werkt allemaal naar behoren.
Vandaag de jaarlijkse "rondom kerst" sluiting met het OM team gevierd. Er werd weer wat afgebeden. Hoe gaat dat in het algemeen?

1. Iemand vertelt zijn of haar verhaal en noemt gebeds- en dankpunten.
2. Er komt een samenvatting van de genoemde punten.
3. In groepjes gaan we nu formeel en officieel de reeds twee maal eerder genoemde punten doorbidden. De meeste collega's doen daabij hun ogen dicht en vouwen hun handen.
De vraag die in dit soort settings bij me opborrelt is of de Heer het de eerste keer al hoort of dat Hij pas gaat luisteren als we de meer officiele gebedshouding aannemen en onze gebeden kracht bijzetten door met regelmaat de woorden "Ja Heer, we willen U echt bidden" er tussen te voegen. Meenden we het vlak daarvoor niet echt?


Ben ik de enige als ik denk en zeg dat er iets in dit verhaal niet klopt.

De rest van de dag rijdend, stilstaand, wachtend voor de deur bij McDonalds in Lelystad, en vervogens weer rijdend, deels file en weer rijdend door gebracht. Netto vijf en een half uur met het team doorgebracht. Bruto elf uur en drie kwartier.

17 december 2008

Jan de klusseman

Vers van de pers; onze nieuwsbrief met daarin het verhaal achter de aanstaande veranderingen! Klik hier

Vandaag een klusdag. Een extra radiator gemonteerd in de huiskamer. De leidingen lopen door de kelder (deels kruip) en na een langdurige observatie van de installatie besloot ik dat ik wist hoe het zat en ben aan de slag gegaan met de montage.
Het werkt! En het ziet er zeer professioneel uit. Zonder knelfittingen en -bochten maar vooral met buigijzer gefabriceerde bochten. Iedereen trots op mij.
Er is nu echter een maar. De observatie was goed, de uitwerking wat minder. Blijken de aanvoer en retour toch omgewisseld!
Kan ik de installatie weer leeg laten lopen en moet er helaas toch een knelbocht en koppelstuk gebruikt worden. Dat is estetisch wat minder maar ja.

16 december 2008

De deadline

Vers van de pers; onze nieuwsbrief met daarin het verhaal achter de aanstaande veranderingen! Klik hier

De deadline komt eraan en motiveert mij tot productie. Gek hoe dat werkt. Ik moet huiswerk maken en dat weet ik al sinds februari van dit jaar. Ik neem me voor dat keurig te spreiden over het jaar heen en af en toe doe ik een poging om een begin te maken, staar dan naar de opdracht en daar blijft het dan ook bij. Geen inspiratie, motivatie of whatever-atie.
Maar nu begin ik de druk te voelen en dat werkt wonderen! Opdrachtje? Geen probleem. Vandaag had ik echt zo'n ramdag. Knallen met die hap met als gevolg dat ik weer een opdracht af kan strepen. Drie gedaan en nog drie te gaan (eigenlijk vier, maar die laatste kan ik voor me uitschuiven, als ik dat zou willen).

De volgende opdracht betreft "strategic thinking and planning". Strategische denken gaat now wel. Maar dan plannen. Auw. Een van de boeken die ik moet lezen is "Leading Congregational Change". Ik heb nog geen letter van het boek gelezen maar mijn gedachte is vooralsnog: er zijn twee dingen op de wereld die niet of nauwelijks te veranderen zijn. Het eerste is jezelf en het tweede is de kerk.
En die kerk veranderen is dus zo moeilijk en ingewikkeld omdat er allemaal mensen inzetten die niet of nauwelijks te veranderen zijn. En dan heb je een probleem.
Oplossing: verander jezelf en kijk of dat gevolgen heeft voor de kerk (ik denk het wel).
Een kerk veranderen betekent dat je mensen moet veranderen. En dat kun je niet. Je kunt enthousiasmeren en motiveren maar veranderen moet men toch echt zelf doen. Daarom verandert een kerk langzaam. Omdat wij, mensen. zoveel tijd nodig hebben.

Weet je wat nu zo gaaf is? Dat de kerk van God is. Hij is het hoofd en Hij gelooft erin.

15 december 2008

Alles in keurige rijtjes

Vers van de pers; onze nieuwsbrief met daarin het verhaal achter de aanstaande veranderingen! Klik hier

John Maxwell kan er wat van; het leven reduceren tot vier woorden die allen met een M beginnen, zeven niet te vergeten gouden regels voor dit, negen voor dat en twaalf voor nog iets anders heel belangrijks.
Het werkt almaal perfect.
In een ideale wereld.

Hij legt de lat zo hoog dat ik bij voorbaat al ben ontmoedigd om een betere "person of influence" te worden.
A) Ik kan al die rijtjes niet onthouden
B) John Maxwell is gewoon heel erg goed
C) John Maxwel is gewoon John Maxwell
D) Ik ben gewoon jaloers op John Maxwell en daarom draag ik een T-shirt met daarop "John Maxwell sucks"

Veel van dit soort zelf-hulp boeken gaan voorbij aan het feit dat het voor de overgrote meerderheid van de mensen gewoon niet werkt.
Ook in OM kom ik het tegen: "iedereen moet een leider worden". Het feit dat er massa's mensen zijn die het prima vinden om te volgen lijkt daarbij niet echt interessant te zijn.

Al je al Maxwell's principes op een rijtje zet is wat hij te melden heeft niets meer en minder dan het uitwerken van de opdracht om elkaar van harte lief te hebben. En dan zijn z'n rijtjes opeens logisch.
Tnx John

13 december 2008

Een nieuw krantje

Ik ben een begenadigd mens. Gisteren schoof de postbode de tweede gratis editie van een nieuw krantje door mijn brievengleuf. Doel van het krantje is om "christenen op grote schaal te informeren en te bemoedigen". Uiteraard ontbrak de oproep om geld te geven niet.
Ik geef het krantje maximaal een half jaar. Informeren doe je tegenwoordig via het internet (ik denk dat het webdeel van het krantje wel zou kunnen lukken) en bemoedigen doe je niet op grote schaal.
Het blad zelf heeft een hoog "Weekend" of "Prive" gehalte. Een verslag van iemand die bij Billy Graham op de koffie mocht en zowaar werd teruggevraagd voor een lunch een dag later. Uitgebreide promotie van een boek van de eindredacteur van het krantje. Een verhaal over hoe een Amerikaan zich opwindt over het gebruik van prive jets door succesvolle predikanten.

Al met al doet het krantje me denken aan een ander blad dat eens gratis was, toen betaling vroeg en zichzelf reduceerde tot een soort van gossip magazine voor de evangelicalen. Dat blad, "Uitdaging", is bezig met een come-back en heeft regelmatig goede zaken te melden.
Maar het 'nieuwsfeit' dat de EA in gaat zetten op lokale netwerken (pag. 1 en 5), een kerk is gebouwd op de fundamenten van een heidense tempel, een paginagrote kaart van Nederland waarop wel 7 evenementen worden vermeld, daar word ik niet warm of koud van. Eerder onverschillig: "So what"?

Als het mij op het hart ligt om christenen een duidelijke stem te geven, moet ik de nieuwe krant ondersteunen, zo staat in de begeleidende brief (met acceptgiro).
Ik dacht nog even dat, als je het zo formuleert, het krantje misschien wel een kans heeft. Je geeft je stem weg. Iemand anders gaat voor jou spreken en je hoeft het zelf niet meer te doen.
Is dat niet het probleem? Waarom zou ik ervoor moeten kiezen om christenen een duidelijke stem te geven. Waar zijn de christenen die, door de genade van God en de werking van de transformerende kracht van het Evangelie zelf hun mond opendoen?

Misschien lees je het tussen de regels door, maar ik neem geen gratis abonnement. Ook niet voor 1,50 per maand!

11 december 2008

Zo kan het ook...

Vanmorgen las ik een verhaal in het boek "becoming a person of influence" van John. C. Maxwell. Omdat het een "quote" betrof dacht ik dat het verhaal wel op het internet te vinden zou zijn. En ja hoor. Ik heb zelfs de vertaling gevonden. Het is een typische "Het Beste" verhaal, maar het sprak me bijzonder aan omdat ook ik nog veel meer moet leren om mensen publiekelijk erkenning te geven. Zo gemakkelijk geef ook ik toe aan : "Ja het is en fijne man/vrouw, maar...". Waarom niet gewoon: "Het is een fijne man/vrouw, want...".

Goed, hier komt het dan (het verhaal is geverifieerd).

Door Sister Helen P. Mrosla

Ik ben wiskunde-docente op Saint Mary's School in het plaatsje Morris, Minnesota. Op een ochtend vlak voor het examen liepen dingen niet lekker. De les liep niet en alle leerlingen hingen gefrustreerd en sjaggerijnig in hun banken. Ik besloot om te stoppen met mijn wiskunde-les en iets anders te doen.

Ik vroeg alle leerlingen om op een blaadje onder elkaar alle namen van klasgenoten op te schrijven, met voldoende ruimte tussen de namen. Daarna vroeg ik ze om achter iedere naam het liefste, aardigste en meest positieve te zetten wat ze over die klasgenoot konden bedenken.
Het kostte de klas de rest van mijn lesuur om hun opdracht af te maken en aan het eind kreeg ik van iedereen hun blaadje. Charlie glimlachte. Mark wenste me een prettig weekend.


Dat weekend ging ik aan de slag. Ik schreef de naam van iedere klasgenoot op een papiertje en schreef eronder wat iedereen over hem of haar geschreven had. Op maandag gaf ik iedereen in de klas een blaadje met persoonlijke complimenten. Even later zat de hele klas glimlachend te lezen wat er door hun klasgenoten was opgeschreven.
"Echt?", hoorde ik fluisteren. "Ik heb nooit geweten dat dat zoveel voor anderen betekende." "Ik wist niet dat anderen mij zo leuk vonden."


De papiertjes werden nooit meer besproken in de klas. Ik heb geen idee of ze het er onderling of met hun ouders nog over gehad hebben. Maar daar ging het ook niet om. De oefening had zijn doel bereikt. Mijn klas was tevreden met zichzelf en met elkaar.
De groep leerlingen ging verder. Ze deden examen en ik verloor ze uit het oog. Een aantal jaren later was ik op bezoek bij mijn ouders. Mijn vader schraapte zijn keel, zoals hij alleen doet wanneer hij iets belangrijks te zeggen heeft. "De familie Eklund belde gisteren."
"Wat leuk", zei ik enthousiast. "Ik heb al jaren niks van ze gehoord. Hoe is het met Mark?"
"Mark is eergisteren gesneuveld in Vietnam" zei mijn vader. "Marks ouders vroegen of je naar de begrafenis wilt komen."
Ik had nooit eerder een miliarie begrafenis bezocht. De kerk zat vol met Marks vrienden. Het regende toen we Mark naar de begraafplaats brachten. Na de plechtigheid bleef ik nog even stil bij het graf staan.
Terwijl ik daar stond werd ik aangesproken door een van Marks vrienden. "Was u Marks wiskunde lerares?" vroeg hij. Ik knikte. Ik kende de jongen die me aansprak niet. "Mark had het vaak over u", zei hij.


Na de begrafenis gingen de meeste vrienden naar het huis van Marks ouders. Toen ik daar aankwam werd ik meegevoerd door Marks moeder. "Ik wil je iets laten zien", zei ze. "Ze pakte Marks portemonneer uit een la en zei: "Dit had hij bij zich toen hij gedood werd. We dachten dat je het wel zou herkennen."
Voorzichtig haalde Marks moeder uit de portemonnee een gekreukt en gevouwen blaadje papier. Het was op diverse plaatsen met plakband weer aan elkaar vastgeplakt. Zonder te kijken wist ik dat dit het blaadje was waar alle complimenten op stonden van Marks klasgenoten.
"Ik wil je bedanken dat je dat gedaan hebt", zei Marks moeder. "Zoals je kunt zien betekende het heel erg veel voor Mark."
Marks klasgenoten waren om ons heen komen staan. Charlie grijnste schaapachtig en zei: "Ik heb mijn blaadje ingelijst. Het hangt in mijn werkkamer."
Ik heb mijne ook nog steeds", zei Marilyn. "Ik bewaar hem in mijn dagboek."
Daarna pakte Vicki, een andere klasgenoot, haar agenda. Ze liet haar dubbelgevouwen en half gescheurde blaadje zien aan de groep. "Ik draag dit altijd bij mij. Ik denk eigenlijk dat we allemaal onze lijst wel bewaard hebben."
Op dat moment begon ik te huilen. Ik huilde voor Mark en voor al zijn vrienden die hem nooit meer zouden zien.

10 december 2008

Toch logisch?

Vandaag een essay geschreven over het gezag van Christus hier en nu. Ik moest dat doen aan de hand van een hoofdstuk met hetzelfde thema uit het boek "Vital Christology Issues".
Allereerst wuift de schrijver alles behalve het premillenialisme* weg en vervolgens gaat hij dieper in op de vraag of Christus nu op de troon van God of op de troon van David zit.
Omdat premillinialisme zijn uitgangspunt is, is het gezag van Christus feitelijk alleen maar werkzaam in de individuele gelovige. Dus kan Christus niet op de troon van David zitten. Dat is toch logisch.....

Ja, zaken zijn altijd logisch als je uitgaat van bepaalde aannames. Als ik aanneem dat de aarde in letterlijk zes dagen is geschapen, is de logische conclusie dat we op een zeer jonge aarde leven en moeten vervolgens alle andere visies en gevolgen van die aanname worden weggeredeneerd of weggewetenschapt.
Als ik aanneem dat het niet zo vreselijk belangrijk is of het nu zes dagen, weken, maanden, jaren, duizenden jaren of zelf miljoenen jaren geweest kunnen zijn, is de discussie hieromtrent opeens niet zo belangrijk meer.

Maar goed, terug naar de essay. Ik moest er vijf schrijven en het boek dat als uitgangspunt dient is uitermate saai, behoudend en verdedigend. Helaas zijn er nog komplete volksstammen die menen God te moeten verdedigen en weten vervolgens hoofd- en bijzaken niet meer te scheiden met als gevolg dat er haarkloverijen ontstaan en dat de uitvoering van belangrijkste opdracht gehinderd wordt: God liefhebben en je naaste als jezelf.

* Premillennialisme betekent letterlijk vóór– duizendjarige leer. Dit is de leer, dat Christus wederkomst plaatsvindt vóórdat het 1000-jarig rijk aanbreekt. Dit is een breed onderwerp, waarvan aan de hoofdlijnen wordt vastgehouden. De Joden verwachtten al een Duizendjarig Rijk onder de Messias

9 december 2008

De Heer vindt het fijn

Op sommige gelovigen ben ik ronduit jaloers. Ik wilde wel dat ik net zo'n korte en duidelijke communicatielijn naar God had als zij. Wat bedoel ik?
Onlangs sprak ik in een "bijzondere dienst". Een keer per maand wordt er in de dienst gezongen en die zang wordt met snaarinstrumenten en voorts nog maataangevende media begeleid. Vind ik allemaal prima. In eerder blogs heb ik al eens geschreven dat het mij niet al te veel uitmaakt of er nu met of zonder begeleiding wordt gezongen. Als het maar niet al te lang duurt. En, eerlijk gezegd, zou het in bepaalde situaties beter zijn als de begeleidende instrumenten hadden gezwegen.
Affijn, de dienstdoende zangleider loopt, omhangen met zijn snaarinstrument, op de microfoon af en begint de dienst zonder enige verspilling van woorden in de vorm van welkom of andere klant op het gemak stellende woorden, "ga maar staan, dat zingt lekkerder en de Heer vindt het ook fijn".
In de 30 seconden (uit protest wil ik blijven zitten) die ik nodig had om op te staan bedacht ik het volgende: "Hoe weet hij dat staand zingen lekkerder zingt en hoe weet hij dat de Heer het ook fijner vindt"?
Het eerste zou je staande kunnen houden door wetenschappelijke bewijzen aan te dragen. Het tweede is wat ingewikkelder en roept een vraag of twee op. Als de Heer het fijn vindt dat we staand zingen, zou er dan ook nog een overtreffende trap zijn? Zo in de zin van, "De Heer vindt het fijn dat u staand zingt maar zou het fijner vinden als...". Snap je?

Wat me dan het meest verbaast is dat het volk gedwee gaat staan en zitten op aanwijzing van de dienstdoende zangleider of anderszins in commando zijnde broeder of zuster.
Nederlanders die zich normaal gesproken door niemand iets laten gezeggen veranderen in de kerk in makke lammeren die zich alle kanten op laten manoevreren.
Wat men er echt van vindt komt pas later tot uitdrukking. Na de dienst en onder elkaar of in een blog.

Wie investeert tijd en eerlijkheid in deze goedbedoelende broeder om ervoor te zorgen dat hij aanscherpt, alert wordt en geen uitspraken over God doet die niemand waar kan maken? Dat "goebedoelende" zeggen we dan omdat we ervan uitgaan dat iemand altijd de beste bedoelingen heeft. Maar beste bedoelingen impliceren dat er van te voren over nagedacht is en in dit voorbeeld is dat niet het geval dus zit er niets goedbedoelds in en is de uitspraak dat "God het ook fijner vindt" ondoordacht, naief en zelfs dom. Zo dom dat ik na vijf minuten demonstratief ga zitten. Ik wind me daar over op en heb op dat moment een veel groter probleem. Jezelf opwinden geeft de Heer helemaal geen fijn gevoel. Toch? Dus? Gewoon weer gaan staan. Dan is de Heer ook weer blij.

5 december 2008

Goeddoen in Jezus naam

Afgelopen week hadden we een interessante discussie over de vraag waarom we doen wat we doen. Moet alles wat we in het leven doen (behalve slapen en seks) een opstapje zijn om mensen het ABC van het evangelie uit te leggen? Werk, school, hond uitlaten, boodschappen voor de zieke buurvrouw doen, eten bij McDonalds, afrekenen bij Bas van der Heijden, contact met de belastinginspecteur of de helpdesk(en) van Vodafone, American Express, Flying Blue, KLM en ga zo maar.

Liet Jezus na Zijn ontmoetingen met mensen een folder achter met daarin duidelijk "de weg naar het ware leven", "de vier geestelijke wetten" of "de brug naar het leven" achter zodat mensen na het lezen geen enkele excuus hadden en nooit meer konden zeggen dat "ze het niet gehoord hadden". "En dat foldertje dan?", zou Jezus dan aan het eind der tijden vragen.

Als mijn dienen van de ander alleen maar het duikplankje is dat uiteindelijk tot de grote sprong moet leiden, dan is mijn dienen niet onbaatzuchtig. Mijn hart is dan minder geinteresseerd in het dienen.
Jezus kwam niet om gediend te worden maar om te dienen en zijn leven te geven als losprijs voor velen. Hij was niet minder geinteresseerd in mensen als ze die losprijs afwezen.

Evangelicalen worden getraind in het afleggen van hun getuigenis. Dat getuigen is helaas nog veel te veel met de mond. Getuigen wordt gemakkelijk een dingetje dat je wel of niet doet. Als mensen dan interesse tonen zeggen we dingen zoals, "De Heer is echt met hem/haar bezig. Er was echte interesse en nu moeten we hard gaan bidden want ze hebben het gehoord".
Newslash: De Heer is altijd met mensen bezig. Elke dag is zwanger met Zijn openbaring in vele geuren, kleuren en smaken.
Representanten van Jezus doen wat Jezus kwam doen: dienen en liefhebben zonder er ook maar iets voor terug te verwachten.
Ik ga boodschappen doen. Bij Bas. Die opdracht is moeilijk genoeg.

2 december 2008

Acedia

Ik lees een boek van Kathleen Norris, "Acedia & Me". Nu zegt niet iedereen bij het lezen van het woord Acedia, "O, nee, daar gaan we weer. Weer iemand met een mening over Acedia. Kunnen ze niet eens iets anders verzinnen?"
Ik heb het boek gekocht op de aanbeveling van een goede vriend en collega toen ik hem vertelde dat ik door periodes ga van bijna volmaakte onverschillighied en een bijna totaal afwezig zijn van motivatie.
Evagrius Ponticus, een monnik die leefde van 345 tot 399, beschreef en beleefde het:

"Akedia is voor Evagrius Ponticus de ergste duivel, die de mens van binnen verscheurt. Akedia is het onvermogen in het moment te zijn, zich te concentreren op dat wat er op dit moment is. Evagrius beschrijft op humoristische wijze een monnik die door de duivel van de Akedia wordt aangevallen. De monnik zit in zijn cel. Maar hij houdt het daar niet uit. Hij kijkt voortdurend door het raam of er misschien toch niet iemand op bezoek komt. Hij moppert op hardvochtige mede-broeders die vandaag weer niet aan hem denken. Dan kijkt hij naar de lucht of het nog geen etenstijd is. Hij moppert op God, die de zon vandaag zo langzaam laat draaien. Dan leest hij een stukje in de Bijbel. Maar daar wordt hij moe en slaperig van. Dus gebruikt hij zijn Bijbel als kussen om op te slapen. Dan ergert hij zich dat het kussen zo hard is. Hij staat weer op en moppert op alles. En zo wil men steeds ergens anders zijn. Als men werkt, wil mens het liefst niets doen. Als men niets te doen heeft , verveelt men zich ook. Akedia is het onvermogen om helemaal in het nu te zijn." (Anselum Grün)

Als je dit leest zeg je waarschijnlijk, "O, daar heb ik dus last van. Gelukkig weet ik nu wat het is en kan ik wat aan doen".

Nou, wat wil ik nu eigenlijk zeggen met deze blog?
Vandaag heb ik een Acedia dag.

28 november 2008

The day after

Niet duiken rondom de Galapagos eilanden dus. Jammer, ik had er achttien maanden naar uitgezien, maar het is even niet anders. Het verhaal erachter is wat groter dan alleen een zware hoofdpijn op de avond van vertrek. Hoofdpijn heeft me er nooit van weerhouden om toch te reizen. Alleen zal ik niet uitwijden over dat grotere verhaal omdat dat de rest van mijn gezin raakt. Dat ik over mijn eigen hebben, houden en onbehouwen blog, is prima maar ik trek de grens waar het de privelevens van anderen raakt. Laten we het er maar op houden dat ik ervoor heb gekozen om thuis te blijven en dat dit vooral te maken heeft met mijn eigen gemoedsrust.

Gisteren in een paar ademteugen een geweldig boek gelezen dat elke westerse volgeling van Jezus zou moeten lezen. Het boekt prikt door een groot aantal westerse en culturele aannames en vooronderstellingen heen.
Het verbaast me hoe snel we de Bijbel interpreteren door ons Westers brilletje. Kijk eens in je boekenkast; hoeveel werken van Oosterse of Aziatische exegeten tel je? Waarschijnlijk niet een.
Ook westerse bijbeluitleggers die vloeiend Grieks en Hebreeuws lezen, schrijven en of zelfs denken, blijven dit doen vanuit hun Westerse kaders.
Lees het boek voor jezelf en er gaat een wereld voor je open. Valt er nog iets nieuws te leren over het verhaal dat wij "de verloren zoon" noemen (Lukas 15? Alleen al het besluit dat wij (of anderen voor ons) hebben genomen dat de verloren zoon de kern van het verhaal is, is slechts een van de aannames waar we mee leven. En er zijn er meer! Van harte aanbevolen:



Editorial Reviews
Product Description
Honored in 2006 as a "Year's Best Book for Preachers" by Preaching magazine.Where is the cross in the parable of the prodigal son?For centuries, Muslims have called attention to the father's forgiveness in this parable in order to question the need for a Mediator between humanity and God. In The Cross and the Prodigal, Kenneth E. Bailey--New Testament scholar and long-time missionary to the Middle East--undertakes to answer this question.Drawing on his extensive knowledge of both the New Testament and Middle Eastern culture, Bailey presents an interpretation of this parable from a Middle Eastern perspective and, in doing so, powerfully demonstrates its essentially Christian message. Here Bailey highlights the underlying tensions between law and love, servanthood and sonship, honor and forgiveness that grant this story such timeless spiritual and theological power.

26 november 2008

Van de kaart 2

Tja, en dan kun je weer uitpakken. Een migraine en griepachtige verschijnselen hebben me te pakken dus... niet duiken op galapagos.

Van de kaart

Vanavond vertrek ik naar de Galapagos eilanden. Deze eilanden liggen op ongeveer twee uur vliegen ten westen van Ecuador.
De afgelopen week heb ik mijn duikuitrsuting op orde gebracht. Die gaat mee want ik ga een week duiken met Aggressor 1. De eigenaar van het bedrijf heeft me een week als vipper uitgenodigd!
Dat betekent ook dat ik pas volgende week vrijdag weer een nieuwe blog zal schrijven. Ik zal dan best wel een aantal spectaculaire foto's hebben kunnen maken.
Na m'n duikweek zouden Martha en ik samen nog twee weken in Ecuador doorbrengen. Door omstandigheden hebben we daar helaas van af moeten zien. Op zondag de 7e hoop ik weer thuis te komen.

25 november 2008

48

Tja, weer een jaar ouder. Is dat okay of niet? Het voelt dubbel maar ik ben wel blij. Ik weet dat toen ik op de middelbare school zat ik me niet voor kon stellen dat ik ooit veertig jaar zou worden. Het jaar 2000 had iets magisch, iets onbereikbaars, maar het kwam en ik werd 40. En nu kijk ik al tegen de 50 aan.
Gelukkig vindt Martha dat mannen mooier worden naarmate ze ouder worden! Dat motiveert me om door te verjaren.
Vanavond een vergadering met de kringleiders. Dat vind ik belangrijk. Het was ook de enige datum in november die ik kon dus het is allemaal m'n eigen schuld. Ik heb de avond gepland.
Geurtjes, drop. leesvoer en hier en daar een 'sapje'. Dat somt het soort van cadeaus op dat ik krijg van vrouw, kinderen en familie. Lekker en leuk.

Ik ga de slagroom kloppen. Voor op de appeltaart die de keingleiders vanavond geserveerd krijgen.

je had deze blog ook gewoon over kunnen slaan. Er staat niet veel in.

24 november 2008

M & M, de ontknoping

Waar gaat het nu om in het verhaal van Maria en Martha? Jezus zegt niet dat eten of werken niet meer belangrijk zijn.

Wat er mis is in dit plaatje is dat Marta Jezus haar wereldbeeld opdringt. Ze neemt haar eigen overtuiging als uitgangspunt en maakt dat de norm. Wat is haar norm? “Als we gasten in huis hebben werkt iedereen in het gezin mee om het de gasten naar de zin te maken”. Persoonlijk vind ik dat helemaal niet zo onredelijk klinken.
In plaats van haar zus rechtstreeks aan te spreken, verwacht ze dat Jezus haar norm begrijp en verdedigt. En dat doet Hij dus niet. Marta wil dat Jezus tegen Maria zegt dat Maria "normaal" moet doen.Dit is iets dat we allemaal herkennen. We hebben allemaal normen en deze verschillen van de een op de ander. Hoe vaak zeggen we niet dat iemand, of een groep iemanden “normaal moeten doen”, of we verdedigen er ons gedrag mee: “Ja, maar dat is toch normaal”. Ook nemen we de normen van anderen over en gebruiken het om ons erachter te verschuilen “Ja, maar iedereen doet het toch”. Dat “het” kan dan zijn illegaal software downloaden, spullen van de zaak mee naar huis nemen, blowen, seks, liegen, stelen, maar wel allemaal met mate natuurlijk, want, als je jezelf niet kunt beheersen heb je echt een probleem; dat is echt niet normaal!

Jezus pareert Marta's poging om Hem haar norm op te dringen met de introductie van de Koninkrijksnorm. Het goede deel dat Maria had gekozen was het zoeken van het Korijk waarvan Jezus elders zegt dat als je dat zoekt, alle andere delen ons vervolgens bovendien worden geschonken! Dat zoeken van het koninkrijk speelt zich niet alleen maar af aan de voeten van Jezus maar altijd, overal en in alles! En dat is het deel dat niemand je af kan nemen. Ons werk, onze gezondheid, onze materiële zegeningen kunnen ons worden afgenomen maar het zoeken van het koninkrijk niet.

21 november 2008

Kleurplaat en het zingen van hymnes

Beste jongens en meisjes,

Hebben jullie de prachtige kleurplaat gisteren gedownload en ingekleurd? Ik ben heel erg benieuwd wie er zo gek is om het daadwerkelijk te doen.

Vandaag had ik het op de OM Teamdag tijdens een luchtig onderonsje en niemendalletje met enkele collega's over Hymnes, Psalmen, Gezangen en Overige Geestelijke Liederen (OGL's) en ik herinnerde me de dienst van afgelopen zondag in Pelham, ON. Een van de vier liederen die we zongen was een oude hymne. Eentje die zo lekker meezingt onder begeleiding van een havenzangerachtig arrangement (E, A, B7). Deze hymne was een prachtige voorzet voor m'n preek. Een van de regels ging namelijk zo: "Hold on, we're getting stronger every day".
In mijn inleiding vroeg ik de geachte aanwezigen wie dat uit volle borst kon zingen. Er ging geen enkele hand omhoog.
Of de kerk lijdt aan een algehele slapte of we zingen een leugen.

Als ik jou vraag of je elke dag sterker wordt zul je waarschijnlijk een heel lang antwoord hebben maar niet zomaar een 'ja' of een 'nee' als antwoord geven.
Hoeveel is er voor nodig om alles wat je opgebouwd hebt aan geestelijke 'kracht' in een keer te verliezen en plat op je bek te gaan? Het antwoord is dat er niet zo heel veel voor nodig is.
Is het niet zo dat naarmate we onszelf beter leren kennen, we ontdekken dat we helemaal niet zo sterk zijn? Omstandigheden, mensen, gedachten en noem maar op kunnen ons danig van ons stuk brengen!

Het is Gods kracht die ons vasthoudt en draagt. daar zit niets van onszelf bij.
Vandaag een moskee bezocht. Wat verdrietig als mensen geen hoop en zekerheid hebben en volkomen overgeleverd zijn aan een onvoorspelbare en grillige God. Waar het zieleheil afhangt van de balans tussen goede en kwade daden en ook al slaat de balans door naar de goede kant, dit nog geen plekje bij God garandeert.
Je kunt dan je best doen om sterk te zijn , maar het helpt je niet.

En toch dat verlangen naar God. Mensen die eerlijk en diep in hun hart kijken erkennen die haast onbedwingbare kracht om in contact te komen met de schepper.
Verzoening en verlossing zijn er elke dag. En dat is het echte goede nieuws. Of ik dan wel of niet een beetje sterker wordt, is niet zo heel erg interessant.

Hieronder een ingekleurde cartoon uit "The Northern Looking Glass" van 14 november 1825 waarin werd bericht dan een overenthousiaste Pietist tijdens het zingen van een hymne z'n kaak uit de kom had gezongen.

20 november 2008

M & M

Vandaag aan mijn "To Do" lijst begonnen. Bovenaan staat het voorbereiden van m'n preken voor aanstaande zondag. Voor zondagochtend heb ik de opdracht gekregen om te spreken over Lucas 10:40-42, het overbekende verhaal van Maria en Marta. Marta is in de keuken aan het frituren terwijl Maria aan de voeten van Jezus zit. Maria neemt het Jezus kwalijk dat Hij Maria niet de opdracht geeft om Marta te helpen.
Jezus zegt Marta dat ze zich druk maakt om veel dingen maar dat Maria van al die dingen in het leven het beste ding heeft uitgekozen: zitten aan de voeten van Jezus.
Marta balen natuurlijk. Moet ze toch alles alleen doen en mist ze een goede preek! Misschien dat ze Maria de vat kan laten doen als Jezus straks weg is.

Tja, wat zullen we van deze dingen zeggen. Behoorlijk recht toe recht aan, dunkt me.
We rammen de praktische toepassing er door en gaan vroeg aan de koffie (wat mij betreft). Die toepassing zou dan moeten zijn dat van alle dingen die belangrijk voor ons zijn, het luisteren naar Jezus helemaal bovenaan zou moeten staan.
Inkoppertje! Toch?

Nee.

Als dat onze toepassing zou zijn, zou Jezus zichzelf tegenspreken. Wat zegt de Bijbel namelijk over werk? Hoeveel waarde wordt er door God aan werk gehecht? Zelfs voor de zondeval werkte de mens al. Waarschijnlijk hard. Adam en Eva stonden er namelijk helemaal alleen voor en er was werk aan de winkel.

Het is dus geen verhaal over "dat we in alles balans moeten hebben". Van dat "balans" verhaal wordt je op den duur ook wat kortademig van. We zijn dan bezig om alles in ons leven in evenwicht te houden. Niet teveel werken en niet teveel luisteren. Bij het duiken is balans belangrijk: neutraal drijfvermogen heet dat. Maar zelfs daar is balans een illusie. Als je het perfecte aantal kilo's lood aan je lijf hebt hangen zou je technische gezien, ongeacht de diepte en andere factoren, op exact die diepte moeten blijven hangen. Maar dan ga je ademen. Weet je wat zes liter lucht in je longen met dat drijfvermogen doet? Het verstoort het. Je blaast a.h.w. een ballon op en, tenzij je snel weer uitademt, stijg je op.
Levensles: om balans in je leven te vinden moet je, zodra je het gevonden hebt, stoppen met ademen.

Er is dus meer over dat verhaal van Maria en Marta te zeggen. Vergeestelijken helpt niet en wat ook niet helpt is de conclusie trekken dat leren van God het aller, aller, allerbelangrijkst is. Dan zou Jezus de schriftgeleerden en Farizeeën moeten hebben aanbevolen, want die deden niet anders dan leren en lezen.

Wat dan? Wat deed Maria dan zou God en Marta zo verkeerd? Tja, dan moet ik de clou weggeven en die komt aanstaande zondag pas aan de beurt bij de Driehoek in Bleiswijk. Stel je voor dat iemand uit de Driehoek deze blog leest. Komen ze niet naar m'n preek luisteren of ik word afbesteld wegens het verkondigen van een valse leer.

Hieronder twee afbeeldingen. Een voor de grote mensen (afbeelding uit Kameroen) en daaronder een kleurplaat voor de minder grote mensen. Klik op de kleurplaat zodat je een groter exmplaar te zien krijgt. Print deze kleurplaat uit en ga dan aan de slag met kleurpotlood, wasco, waterverf, olieverf, Microsoft Paint of je illegale copy van Photoshop. Ik vind het allemaal best. Stuur de kleurplaat naar me op of lever hem bij me in. De mooiste kleurplaat (ik bepaal dat helemaal zelluf) wordt beloond met een kleurloze ronde sticker en een boekje.


19 november 2008

Thuis, dag 2

Vannacht nu eens niet wakker gelegen in een poging om de wereldproblemen op te lossen. Die waren ver weg en ik heb tot acht uur! liggen ronken.
Een lijstje gemaakt met "TO DO". Meteen wenste ik dat ik een carriere als tupperwareverkoper had verkozen boven wat ik nu doe en nu bijvoorbeeld financieel onafhankelijk zou zijn zodat ik die dingen kon doen die ik altijd graag had willen doen.
Maar wacht even. Dat doe ik toch?

Vanavond een verhaal vertellen over de drug van ons millenium: internetpornografie. Dat doe ik graag! Niet die internetpornografie maar mensen helpen begrijpen hoe het komt dat het zo verslavend is en wat er voor nodig is om er van af te komen.
Verandering is mogelijk! Yes.

18 november 2008

Thuis!

Mens, wat was ik chagerijnig! Ik dacht eerst dat het met mijn bloedsuikerspiegel te maken had maar eten maakte het alleen maar erger. Een tussenlanding op London Heathrow is iets wat een gezond en weldenkend mens gewoon moet vermijden. Betaal liever iets meer maar vermijdt LH.
Ik ben nu op zoek naar een T-shirt waar "Heathrow Sucks" of "I hate London Heathrow" op staat. Ik ben niet de enige. Reizigers stemmen en masse voor Heatrow als het slechtste vliegveld ter wereld.
Wat is er dan zo fout aan? Dat is het vreemde. Ze proberen alles goed te doen waardoor het allemaal weer fout gaat. De terminals zijn niet fysiek met elkaar verbonden zodat je met een bus over het vliegveld moet om van 3 naar 1 te gaan. Omdat in de reis tussen 1 en 3 er van alles in je koffer of handbagage terecht kan komen is er vervolgens weer controle en bij het instappen worden alle paspoortnummers handmatig in de computer ingevoerd. Dat soort dingen deed men 20 jaar geleden.

Nee een reis van A naar B is zeker geen hoogtepunt in mijn leven. Daar zie ik altijd tegenop. Nu zullen sommige lezers adviseren om "te genieten van het moment" maar helaas lukt me dat gewoonweg niet.
Genieten van thuiskomen des te meer. Daar valt alles van me af en kan ik het leven weer aan.

17 november 2008

Canada, laatste dag, naar huis!

Yes, naar huis. Het beste en mooiste onderdeel van elke reis. Martha en de kids weer zien!
Gisteren een geweldige kerkdienst in "Evangelical Friends of Pelham". Gewoon rechttoe rechtaan over de liefde van God en over de zaken van het leven spreken.
Uiteidelijk ben je met zo'n ochtenddienst toch een hele dag bezig. Voordat ik 'thuis' was, was het 16.00 uur.

Vanmorgen las ik in Spreueken dat er zes dingen zijn die God haat, uhm zeven die Hem een gruwel zijn:

16 Zes dingen haat de HEER,
zeven dingen zijn hem een gruwel:
17 ogen die hooghartig kijken en een tong die liegt,
handen die onschuldig bloed vergieten
18 en een hart dat op het kwade zint,
voeten die zich naar de misdaad reppen
19 en getuigen die bedriegen, altijd liegen,
en zij die stoken tussen broers.

Het idee is een beetje vreemd; alsof Good een glijdende schaal van kwaad hanteert. Deze zeven zijn het allerergst, al het andere is minder erg.

Ik denk dat het bedoeld is om een belangrijke waarheid te communiceren. Wat deze zeven gemeenschappelijk hebben is een minachting voor de naaste. De mens is nog steeds naar Gods beeld geschapen en we hebben het recht niet om die schepping en Zijn schepselen te minachten.
Maar goed, ik heb er niet al te lang en diep over nagedacht. Dit was het eerste dat bij me opkwam.
Ik ga m'n koffer pakken.

15 november 2008

Dr. Phil

Gisterenavond zag ik een stukje Dr. Phil waarin een dochter en moeder elkaar voor rotte vis uitmaakten. Beide partijen hadden natuurlijk gelijk. Hoe haat en verwijdering tussen mensen ontstaat is best wel een mysterie. Opeens sta je aan de andere kant van de grens tussen vertrouwen en verraad! Het is meestal een optelsom van vernedering, misbruik, onrealistische verwachtingen, miscommunicatie en het onvermogen om eigen trauma's te erkennen, te benoemen en er iets mee te doen. Mensen gaan maar moeilijk om met hun eigen dommigheid. Om ons ongelijk te erkennen betekent dat we onze zwakheid erkennen. In een samenleving waarin we worden aangemoedigd om sterk te zijn, werkt dat niet echt lekker.

Een zinnetje van Dr. Phil was briljant: "een van jullie gaat eerste dood. Degene die overblijft voelt zich de rest van haar leven ongelooflijk stom.
Onverwerkte trauma's en etterende relaties zijn een kanker in ons leven. Een van de betere songteksten en liedjes hierover is "The Living Years". 

Overal waar ik kom krijg ik te maken met slecht functionerende relaties. Het doet pijn om mensen gewild en ongewild te zien lijden. Het zou allemaal een stuk beter gaan als we deden wat de apostel Palus adviseert in Romeinen 12:18 "Stel, voor zover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven".

Overdag huiswerk gemaakt en gisterenavond naar de nieuwe Bond film. Ik geef de film een klein zesje.

14 november 2008

Waterbesparende douchekop

Hoeveel langer sta je onder de douche als de douchekop vooral lucht produceert? Een miezerige nevel moet je het gevoel van een weldadige douche geven. Het is een leugen.
Afgelopen weekend heb ik met behulp van een notenkraker de waterbesparende douchekop gedemonteerd met als resultaat dat ik "normaal" kon douchen.
In het huis waar ik nu ben kan dat niet. De douchekop zit met tape en andere, nog meer schijnbaar waterbesparende maatregelen zo vast dat een poging tot demontage onherroepelijk tot blijvende schade zal leiden.
En, ik kan geen notenkraker vinden.

Dus sta ik in de douchecabine en droom van een weldadige waterval maar moet het doen met het gesis en gemiezer dat uit de waterbesparende douchkop komt. Tergend langzaam "spoelen" de zeepresten van m'n lijf. Shampoo uit het haar spoelen duurt ongeveer drie minuten tegen de tien seconden die het duurt als de wereld gezegend zou zijn geweest zonder de geboorte van de uitvinder van de waterbesparende douchekop.

Op et plaaje hiernaast: de leugen; geen water (links) maar vooral lucht (rechts). Je bespaart helemaal niets. Integendeel. Dergelijke apparaten produceren stress, irritatie en vooral tijdverkwisting.
Nog drie ochtenden te gaan.

13 november 2008

Ploegen

Gisterenavond gesproken in Hamilton, de "College and Carriere" groep van de baptistengemeente. Zo'n 40 jongvolwassenen verzamelden zich in een kleine bovenzaal. 
Waar je de ene avond God bijna tastbaar aan het werk ziet, een andere avond, zoals deze, is er een waarbij het gewoon hard werken is. Na m'n studie over "hoe vatte Jezus het Goede Nieuws samen en wat betekent dat voor ons", had ik geen droge draad meer aan m'n lijf. Het voelde alsof ik een akker had omgespit!
"God" momenten kun je niet orchestreren of plannen. Dat doet God. Daar zit niets van ons bij. 
Maar...
Dat is een kant van het verhaal. Er is een groepsdynamiek en er is de individuele dynamiek. Je kunt het gevoel hebben dat er niets van je verhaal landde omdat er geen zichtbare feedback is. Om dat als graadmeter te hanteren voor "succes" is verraderlijk.
God werkt ook in de stilte. 
Jaren geleden heb ik geleerd om altijd voor de "een of de twee" te gaan. Mijn inbreng is slechts een schakeltje in de keten van gebeurtenissen in het leven van een persoon.
En die wetenschap helpt me om dankbaar terug te zien.


12 november 2008

Hoe komt het toch...

..dat je met de een open en eerlijk over van alles en nog wat kunt spreken terwijl dat met een ander totaal niet lukt? Hoe komt het dat de een open staat voor verandering, zich bewust is dat hij/zij niet volmaakt is terwijl een ander blijft zwelgen in blinde vlekken en er van enige reflectie die kan leiden tot verandering geen sprake is?

Open en eerlijk met elkaar zijn is wat menigeen propageert en verlangt. Als ik echter de deurtjes van mijn hart naar een ander openzet en die ander blijft angstvallig zijn deurtjes dichthouden, stop ik al gauw met het openen van mijn harten leven en blijft onze relatie oppervlakkig. 
Er zijn mensen die het gewoonweg niet kunnen of willen. We leren hen alleen maar oppervlakkig kennen. 

In mijn werk staan we voor deze open en eerlijke relaties. In de praktijk is het echter ingewikkelder. Angst, trauma's, compartimentalisering van werk en privé en blinde vlekken staan het in praktijk brengen behoorlijk in de weg.

Onlangs ontmoette ik een OM leider die zo graag meer openheid en eerlijkheid wil in zijn relatie met de teamleden. Maar het willen alleen is niet genoeg. Je moet dan wel de eerste stap durven zetten en daadwerkelijk zelf je hart en leven in de etalage zetten. En dat kan deze best man niet. Hij heeft het nooit geleerd en de afstand blijft bestaan. Vertwijfelt vraagt hij zich af hoe het toch kan dat er nooit iemand naar hem toekomt om zijn/haar hart te luchten.

Het begint bij het strippen van het beeld dat we van onszelf hebben gecreëerd. Sterke mannen zijn dan opeens niet zo sterk meer. Vragen, twijfels, angsten komen dan naar buiten. En veel mannen kunnen zich dat niet permitteren omdat dat beeld hun enige houvast in het leven is geworden. Ze zouden dan toe moeten geven dat hun huwelijken niet altijd lekker lopen, er hobbels zitten in hun relatie met hun kinderen, ze worstelen met oncontroleerbare passies en seksuele begeertes.

De schijn ophouden is een van de grootste leugens die we met elkaar in stand houden. We denken dat er teveel op et spel staat, er teveel te verliezen is. De waarheid is dat de wereld snakt naar waarheid; wie ben jij nu eigenlijk echt?

De Tas

Na twaalf jaar intensief gebruik is mijn blauwe, trouwe rugzak op. Al maanden ben ik op zoek naar een waardige opvolger. Vandaag heb ik deze dan eindelijk gevonden. Op waardige wijze zal ik afstand doen van de oude. Het mooiste zou zijn om haar, rijdend op hoge snelheid, uit het auroraam te gooien. Ik weet het nog niet. Het is nogal wat om haar naar de vuilverbranding te sturen. Dat is rigoreus en ze verdient beter.

De Tas

Cape Breton

Port Colborne

11 november 2008

Port Colborne, Canada, dag 6

Gisteren 12 uur gereisd van Sydney, NS naar Portc Colborne, ON. Vandaag een vrije dag. Ik ga naar de Niagara watervallen en eet tussen de middag Poutine.

10 november 2008

Eskasoni, Canada, dag 5

Het weekend zit erop. Gisterenavond gesproken in Eskasoni, het grootste "First Nation" reservaat ten oosten van Montreal. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Eskasoni_First_Nation. Een mix van blanken en aboriginals verzamelde zich in het community center en nadat de band een half uur had gespeeld was het mijn beurt. Ik vroeg me af hoever mijn drie bulletpoints qua tijd zouden reiken. Ik sprak over Jezus' ontmoeting met de Samariaanse vrouw. Over hoe Jezus alles "fout" deed en hoe deze goddeloze vrouw die in onze samenleving behoorlijk gestigmatiseerd zou worden en slechts met kiespijn welkom zou zijn in de kerk, toegeeft dat ook zij de Verlosser verwacht! Jezus vertelt haara het goede nieuws dat ze kan stoppen met zoeken: " Ik ben het!" 

Doorgegaan op mijn overtuiging dat ieder mens op zoek is naar verlossing en dat deze verlossing niet te vinden is in religie,of in een geloofsysteem, maar in de persoon van Jezus Christus. Op de een of andere manier klikte het. Waar de aboriginals normaal gesproken in en uitlopen, rusteloos zijn en hun aandacht niet kunnen geven, zat men nu als aan de stoelen vastgelijmd. Opnieuw en "GOD" moment. Na mijn oproep gebeurde er plotseling van alles. Teveel om hier in detail te beschrijven maar om kort te zijn was er hier sprake van een bovennatuurlijk manifestatie van Gods Geest. Wauw. Verlossing en redding. Jezus leeft en Zijn Geest is aan het werk
Hieronder nog wat foto's van de omgeving van "Cape Breton Bible Camp".


9 november 2008

Canada, dag 4

Gisteren de spreekralley overleefd en zelfs nog tijd gehad om een waterval te beklimmen. Helaas betekende dat wel het einde van mijn favoriete spijkerbroek.
Gisterenavond was een typisch 'GOD' moment. Zo'n moment dat je niet kunt plannen. Ik had gesproken over 'the kingdom law of purity' en Gods geest werkte tastbaar in ons midden. Helend, genezend en troostend. Al met al heel bemoedigend.
Vanavond spreek ik in een reservaat. Wij hebben daar misschien romantische beelden bij maar de werkelijkheid is dat het Zuid Afrika toentertijd inspireerde om de apartheidspolitiek te ontwikkelen.
De aboriginals zijn door de overheid letterlijk in een reservaat gedumpt, zestig km bij de dichtstbij zijnde 'beschaafde' Canadezen vandaan.
Gevolg: werkloosheid, wekelijks zelfmoorden, alcoholisme en ga zo maar door

8 november 2008

Cape Breton, dag drie

Zo'n veertig twintigers verzamelden zich gisterenavond op Cape Breton Bible Camp. Regen, mist, kou, herfst en zo'n vijf kilometer weg van de bewoonde wereld. Een rommelige start. De band was een uur te laat, acht Natives besloten toch niet te komen. Maar we hadden een goede start. Een intructie gehouden over wat er komen gaat:
Waarom? De grote vraag die gelovigen en ongelovigen bezighoudt. Als God liefde is...?
Als mensen 'waarom' vragen en daarbij naar God kijken gaat met bij voorbaat uit van een vooronderstelling. Deze is de aanname dat God verantwoordelijk is.
Mijn vraag aan deze vragenstellers is: Geloof je dat God verantwoordelijk en of aansprakelijk is voor wat jou aan ellende overkomt. Vrijwel altijd is het antwoord bevestigtend. Mijn vervolgvraag is 'Wie heeft je dat gezegd'? Hiermee wordt een gesprek mogelijk. Houden we vast aan ons eigen of het ons opgedrongen beeld van God, of durven we de uitdaging aan om dat beeld eens naast het beeld dat de Bijbel van God schetst, te leggen.
Dan kom je namelijk voor verrassingen te staan. Nou, daar gaat het dit weekend dus over.

7 november 2008

Sydney, NS

Vanmorgen om acht uur richting Sydney gereden, een tochtje van 400 kilometer door Nova Scotia. Spectaculaire uitzichten!
Nu heb ik een paar uur voordat het weekend losgaat. Ruim veertig deelnemers waarvan tien "natives", ook wel "aboriginals" genoemd. Aanstaande zondagavond spreek ik in "native" kerk. Ik houd jullie op de hoogte.


6 november 2008

Onderweg naar Canada

Ik had er zo naar uitgekeken: Griddled Greakfast met twee American Pancakes, verzadigd met Maple Syrup. In plaats van de pannekoeken kreeg ik twee extra sneetjes toast. De pannekoeken waren op en de teleurstelling groot. Vervolgens drie uur rondgelopen op London Heathrow en nu is het wachten tot we in kunnen stappen op de vlucht naar Halifax.
De kranten staan vol met nieuws, achtergronden en opinies over de verkiezing van Obama.
Wat mij verbaast is hoeveel kenners er zijn. Ook Nederlanders. Maar wat weten we nu eigenlijk? Obama is geen verlosser en wie er ook baas wordt van een land staat voor een haast onmogelijke taak. Ik zeg het maar zo: leiding geven is een bitch. Je doet het nooit goed en je ku.nt nooit al je klanten tevreden stellen.
Ik denk dat we het beste maar kunnen bidden voor onze regeerders, opdat we een stil en rustig leven mogen leiden (Paulus).
Ik stap in. Mij rij wordt omgeroepen: 28a

5 november 2008

Weer aan de foto

Fotografie was een leuke hobby van me totdat ik overging van spiegelreflex naar compact digitaal. Je weet wel, die borstzakcameraatjes die je niet of nauwelijks kunt manipulairen. Een paar maanden geleden een bod gedaan op een gloednieuwe spiegreflex van Sony en tot m'n verbazing won ik de veiling. Inmiddels fotografeer ik al weer enkele maanden op los en heb een freeware programma gedownload om foto's te bewerken (Artweaver). Het nadeel is dat je weer met een camera loopt te slepen. compacte Spiegelfeflexcamera's bestaan nameljik niet.
Hieronder m'n eerste gemanipuleerde foto (paddo lassoen, selectie omkeren en de selektie veranderen in duotoon (keuze: groen). Een kind kan de was doen. Tijd: Ongeveer drie minuten.



Nu m'n koffer pakken voor Canada. Vandaag de werkbladen, aantekeningen en overige handouts uitgeprint.

Vanmorgen gelezen: "hoort naar de tucht" (Spreuken 4:1). Als je zo'n vers geisoleerd leest dringt zich het beeld op van een kwaaie pa die de waarheid er bij zijn kinderen in probeert te rammen. Als je het grotere verhaal er omheen leest zie je een beeld van een liefdevolle vader die er alles aan doet om zijn kinderen wijze levenslessen bij te brengen. Het leven en de keuzes die we maken zorgen wel voor de pijn. Daar hoeven de vaders niet nog eens een schepje bovenop te doen. De lessen die we daarvan kunnen leren, komen door te "horen of door te luisteren.
En, tja, er zijn mensen die echt niet van hun fouten willen leren. Vandaar de vermaning "hoort naar de tucht".

4 november 2008

Vertrouwelijke omgang

Spreuken is een bijzonder boek. Een lofzang op de wijsheid! Vandaag las ik dat de Heer vertrouwelijk omgaat met de oprechten. In spreuken staat zo'n uitspraak altijd in een tegenstelling: het antwoord op de vraag met wie Hij dan niet vertrouwelijk omgaat. En dat is in dit geval "de verkeerde".
Het ingewikkelde is nu dat je "oprecht" en "verkeerd" moet gaan duiden. In dit geval wordt de "verkeerde" beschreven: Iemand die a) kan geven maar het niet doet, b) misbruik maakt van het vertrouwen dat anderen hem geven, c) zonder reden bekvecht met iemand die geen kwaad in de zin heeft en d)anderen onder druk zet.
Ik denk dat ik liever oprecht ben. Waarom? De reden is dat ik heel graag die vertrouwelijke omgang met God wil.

Als je ik de Bijbel lees, kom ik er meer en meer achter dat God nooit echt ver weg was en eigenlijk best wel gemakkelijk te vinden. We vinden Hem waar we ons aan Hem en zijn wetten geven en naar deze wetten gaan leven. Deze wetten zijn universeel en goed voor zowel de gelovige als de ongelovige.
Iemand die geeft zal zich nooit rot voelen over dat wat hij weggeeft. De universele wet van God bevestigt in ons dat geven goed doet en goed voelt.
Loyaliteit en trouw wordt door iedereen gewaardeerd en het loon is (h)echte vriendschappen. Gods universele wet bevestigt zichzelf.
Iemand ondersteunen en bevestigen, vertrouwen geven maakt de ontvanger een stuk gelukkiger en ook de gever voelt zich beter.

Genoeg hierover. Aan de slag.
Vandaag m'n Koninkrijkstudies afronden.

2 november 2008

Aan de slag

Aanstaande donderdag vlieg ik naar Canada en verzorg daar volgend weekend 8 studies over het Koninkrijk van God. De komende twee dagen zal al mijn tijd in de voorbereiding gaan zitten. De deelnemers verwachten een soort van werkboek. Ik dacht vanmiddag te beginnen na eerst een episode van House M.D. te hebben gekeken. Een episode duurt normaal 45 minuten maar ik deed er drie keer zo lang over omdat ik steeds in slaap viel.

Al zeg ik het zelf, vanmorgen hadden we een goede dienst. Een kleine muzikale bezetting en liederen die vooral gericht waren op het grootmaken van Jezus. Ik had niet verwacht dat een eenvoudige boodschap over Jezus zoveel reacties zou opleveren.
Misschien was mijn aanvliegroute wat anders en dat het daarom aansprak. Ik weet het niet. Ik vermoed echter dat de Geest van God er meer mee te maken heeft. En er zijn mensen die bidden.

Ik hoop dat meer mensen die deze blog lezen voor mij en m'n gezin bidden. Vanmorgen in de gemeente heb ik opnieuw gevraagd of mensen voor me willen bidden. Met name als ik ergens spreek. Bid dan vooral om de zalving van God. Die zalving brengt woorden tot leven en raakt harten aan. Het is die zalving die van woorden genezende, vertroostende, bemoedigende en aanmoedigende woorden maken.

1 november 2008

Aantekeningen weggegooid

Vandaag m'n preek verder voorbereid. Vorige week had ik al een behoorlijk verhaal op papier gezet. Toen ik er vandaag naar keek deden die woorden me niet zoveel meer. Het onderwerp is het allermooiste waar je over kunt praten: "Waarom Jezus" en het gevaar is groot dat het een technisch verhaal wordt waarin allerlei theologische en technische redenen kunnen worden aangevoerd.

En het zit ook best wel knap in elkaar als je theologie leest. De ene interpretant weet het nog mooier en vernufter te brengen dan de andere uitlegger. De juridische aspecten passeren de revue, samen met knappe filosofische verhandelingen. Je kunt schrijven en spreken over 'de noodzaak van het kruis', of 'het belang van Christus' lijden, sterven en de opstanding' en er zijn duizenden boeken over geschreven. Hoe meer je er over leest en leert, hoe groter het wonder wordt.

Maar dat alles bij elkaar kan een rookgordijn zijn en ons weghouden bij wie en wat Hij werkelijk is: "God met ons".
Meer dan ooit realiseer ik me dat de mens iemand nodig heeft die eens en voor altijd kan laten zien wie God is. En dat is Jezus. Er is niets en niemand anders.
Bestudeer Zijn leer en leven en je ontmoet God op de meest intieme en duidelijke manier. Daar kan geen wet, gebod, voorschrift, psalm of profetie tegenop. Deze beschrijven slechts aspecten.
Jezus is de som van dat alles bij elkaar.

In de ontmoeting met Jezus komt er een eind aan het beeld dat we zelf van God hebben gecreëerd. En over dat beeld kan ik kort zijn; dat klopt niet.
Mijn beeld van God moet ik naast het beeld leggen dat Jezus laat zien. Alles in mijn beeld wat daar niet mee overeenkomt is een afgod waar ik mee af moet rekenen.
Dat is ook een van de redenen dat Jezus het grootste struikelblok is om tot God te komen. Hij maakt een eind aan mijn eigen God. En wie draagt tegenwoordig nog zijn eigen god ten grave?
Is het niet zo dat we het liefst onze aantekeningen over God bewaren en daarvoor bevestiging zoeken. Zonder papier sta je er zo leeg en alleen voor. Toch?

31 oktober 2008

Naar huis

Het zit erop. Met dikke ogen wegens slaapgebrek onderneem ik de terugreis van Mosbach naar Rotterdam. Vannacht wegens aanhoudend gesnurk van mijn medeholbewoner nauwelijks geslapen. Ik voel me best een beetje zielig. Maar dat ben ik niet, hoor.
Wat hebben we bereikt met al dat vergader deze week? We zijn een stap dichterbij de gewenste veranderingen gekomen. Die verandering is dat we ded training en ontwikkeling van de OM werkers een paar nivo's op willen krikken. Dat gaat best nog wel eens mis. Werkers trekken hun mond niet zo gauw open als ze zich eenzaam of niet begrepen voelen. En dat gebeurd helaas nogal eens.
Onze opdracht is om discipelen te maken; authentieke volgelingen van Christus. Hij trok veel tijd uit om bij zijn mensen te zijn. Het gevaar is dat we zo gericht zijn op het werk, dat het element van samen optrekken een sluitpost wordt. Dat kan en mag niet.
Mensen zijn kwetsbaar en daar moet je zuinig op zijn. Dat geldt ook voor de kerk. Ook daar wordt de ziel nogal eens vergeten.

30 oktober 2008

Triest

Wat ee triest weer vandaag. En gisteren. En waarschijnlijk morgen. Regen en grijze luchten. Je zou er bijna weemoedig van worden. 
Vannacht met het raam pen geslapen. De nacht ervoor zat alles potdicht en de verwarming stond aan. Waren we ook nog eens met drie man in een piepklein kamertje. Man, dat gaat echt meuren na een paar uur. De raam dicht collega vertrok gisteren. Nu deel ik het kleine kamertje met een raam open collega. Dat is al een enorme verbetering. Allen snurkt hij. Dat is niet bevorderlijk voor een goede nachtrust. Vandaag hoofdpijn. Snurkers hebben een slechte invloed op mijn gemoedstoestand.

Ik heb geprobeerd om het snurken weg te bidden. Toen dat niet werkte heb ik geprobeerd om het te bestraffen. Deze krachtiger methode werkte echter ook niet. Snurken is of taaier, of mijn geloof is te klein. Mijn oorplugjes helpen maar enkele decibellen en kruipen gedurende de nacht meestal m'n oor uit.
Ik heb nog even gedacht aan drastischer methodes. Ik zou m'n collega kunnen wurgen of doodschieten maar ik denk dat, omdat ik een kamer met hem deel, ik de eerste verdachte zou zijn.
Wat ik vanavond probeer is om als eerste in slaap te vallen.

Morgen weer naar huis. Thuis slapen. Lekker. Raam open en Martha snurkt niet.

29 oktober 2008

Duitsland, dag 2

Vergaderen. Vrienden ontmoeten. Wat we gemeenschappelijk hebben is onze zorg dat de mensen die God ons toevertrouwt, de kans krijgen om te leren en zich te ontwikkelen.
Teams hebben leiders, landen hebben leiders, regio's hebben leiders en al die leiders zijn mensen die fouten maken. Ze zijn niet volmaakt. Daarom gaan er dingen fout, zijn er misverstanden en hebben mensen pin. Onvolmaaktheid mag nooit een excuus zijn. Als we ons bewust zijn van onze zwakke en blinde vlekken, kunnen we er iets aan doen. Maar ik moet dan wel willen veranderen.

Ons streven is om het goed te doen. En daar spannen we ons voor in en vergaderen we zodat we, alas we van hier weer naar onze plekjes gaan, we een lijst hebben met dingen die we gaan doen om ervoor zorg te dragen dat we zelf betere leiders worden en onze medeleiders helpen ontwikkelen.

28 oktober 2008

Kracht of invloed

Vandaag raakte ik opnieuw onder de indruk van de vergelijkingen betreffende het koninkrijk die Jezus maakt in het Matteus evangelie.
Het mosterdzaadje, de parel, de schat, het gist, het sleepnet; Jezus wil met al deze vergelijkingen een belangrijke waarheid communiceren. Hij gebruikt er verschillende zodat we ons niet verliezen in de details van de ndividuele vergelijkingen maar juist bepaald worden bij de kern die de verschillende vergelijkingen gemeen hebben.

Het koninkrijkvan God is een "mysterie" (Markus 4:11), zeg maar een verborgenheid. Je moet het willen zien. Je moet je er voor openstellen. Je kunt het aannemen of afwijzen. Het is klein, verborgen in een brood, in de grond, in de oester, onder water. Je zou in de vergelijkingen progressie kunnen lezen en het zou natuurlijk geweldig zin dat progressie geen illusie is (zoals Tom Wright beweerd in zijn "Surprised by Hope", maar werkelijkheid.
Echter de waarheid over het koninkrijk is dat het zich nu nog niet met kracht een weg baant (hoewel plaatselijke en tijdeijke opwekkingen gebeuren en ons een kijkje gunnen in hoe het is als Jezus terugkomt). Het koninkrijk is mogelijk in ons leven en in deze wereld maar blijft verborgen totdat Hij komt om het definitief te vestigen.

Tot die tijd hebben we te maken met wat er van dat toekomstige koninkrijk onze tijd inlekt. Dat kan omdat Jezus satan's macht heeft verbroken. Dat die macht gebroken is merken wij doordat we niet meer gedoemd zijn om in de duisternis te leven maar een bevrijd leven kunnen ervaren waarbij we een voorproefje ervaren wat dat wat komen gaat. Het is nog niet de hele maaltijd, maar we krijgen vast een voorpoefje.

Zij die dat vorproefje kennen willen heel erg graag nog veel meer. En daar strek ik me, samen met miljoenen medegelovigen naar uit. Dat is de hoop van het koninkrijk. We zien het nog niet in alle glorie en pracht, maar het komt. Eens komt die parel te voorschijn, zal het mosterdzaadje plotseling uitgroeien tot een grote boom en wordt het sleepnet op het droge gehesen. En dan zien we Jezus!

27 oktober 2008

Het Geheim

Voor mijn preek voor aanstaande zondag "Waarom wij Jezus vereren?" ben ik wat research gaan doen en kwam o.a. bij dat rare boekje "The Secret" uit. Aanleiding was ook een verhaaltje dat ik las over drie tieners die 'de wet van de aantrekkingskracht' (Law of Attraction) in praktijk waren gaan brengen. Door uit te spreken dat er een parkeerplaats dicht bij de ingang van het dancefestijn voor hen zou zijn gebeurde het onmogelijke. Ze konden pal bij de ingang parkeren! Waarom zou ik al het goede niet naar mezelf toetrekken.. het gaat toch allemaal om mij: "Ik ben wat ik denk".
Uit een Youtube filmpje met prachtige muziek. lichamen en serene achtergronden:

Vandaag is het begin van een nieuw leven
Ik begin vandaag opnieuw
Alle goede dingen komen vandaag naar mij toe
Ik ben dankbaar dat ik leef
Ik zie schoonheid overal om me heen
Ik leef met passie en een doel
Ik neem elke dag de tijd om te lachen en te spelen
Ik ben wakker, vol energie en vol leven
Ik richt me op alle goede dingen in het leven en toon mijn dankbaarheid
Ik heb vrede en ben verbonden met alles
Ik voel de liefde, de vreugde en de overvloed
Ik ben vrij om mezelf te zijn
Ik ben heerlijkheid in menselijke vorm
Ik ben de vervolmaking van het leven
Ik ben dankbaar dat ik IK ben
Vandaag is de beste dag van mijn leven

Dat werkt blijkbaar allemaal prima voor hen die gezond van lijf en leden zijn (Oeps, sorry, indirecte negatieve gedachte, nu krijg ik waarschijnlijk griep (nu doe je het weer!)).
Ziekte in deze context is een gevolg van negatieve gedachten.

Dat we het maar even weten.

Ik weet niet of ik het mag zeggen maar als ik dit zo lees vind ik dat veel kerken erg op "De Secret" lijken. Nu zal de kerk zeggen dat wij het positief denken allang kenden en dat de wereld de principes van ons heeft gejat.
Dat jatten gaat ze dan goed af. Zes miljoen verkochte exemplaren in de VS en elke dag worden duizenden exemplaren in NL verkocht.

Lees nog eens mijn Blog van een week of twee terug (mijmeringen boven Colombia) over wat Kuitert hier over te zeggen heeft. En dit keer ben ik het helemaal met hem eens.

Tja, waarom vereren wij Jezus?
Het grootste struikelblok in de zoektocht van de mens naar religiositeit is Jezus. Het is of Jezus of ik. Daar haken de meesten af. We blijven graag onze eigen god.

Ik raak steeds meer onder de indruk van Jezus en het briljante van het Evangelie. Bij Hem krijgen zieken, zwakken en misselijken als eerste de gelegenheid om Leven te vinden!

26 oktober 2008

Mentoring workshop

Voor mijn Chinees/Nederlandse vrienden.

Hie zijn de links naar de PDF files. Ik haal ze overmorgen weeer van de site.
Laat nog even weten wat je van de workshop vond en hoe het jou verder helpt.

Groet, Jan

Mentoring, Inleiding, Proces en Modellen
Johari Raam
Levensseizoenen

De link naar de temperamenten oefening die je kunt linken aan je Facebook account: http://www.personaldna.com/

25 oktober 2008

70 man

Ik dacht dat het geen kwaad kon om gisterenavond nog even te vragen hoeveel mannen de organisatie verwachtte voor het ontbijt van vanmorgen waarbij ik een toespraak zou houden over "heilig leven". In mijn optimisme was ik uitgegaan van 20 man en had keurig twintig setjes van vier A-viertjes met mijn verhaal erop uitgeprint. Nu bleek dat een kleine 70 mannen zich had aangemeld. In mijn kleingeloof moest ik nu nog eens 50 setjes uitprinten.

Tja, soms kun je er helemaal naast zitten. Ik had echt zoiets van "wie wil er nu tijdens een ontbijtbeenkomst op de vrije zaterdag naar een verhaal over levensheiliging komen luisteren?". Zeventig mannen blijkbaar. Na afloop sprak een van de mannen me aan: "Zo, dus jij hebt zo'n hekel aan zingen"? Ik vroeg hem of hij misschien mijn Blog las. Na een bevestiging zijnerzijds besloot ik dat ik m'n visie op dat zingen maar eens moest nuanceren.

A. Ik heb absoluut niets tegen muziek en/of zingen.
B. Ik ben geen voorstander van hypes
C. Zingen (ook wel verward met 'aanbidding') is op veel plaatsen en in veel kerken een hype (schreef ik onlangs niet over een "worshipleader" die heur haar net zo lang en blond droeg als Darlene en dat ook de pinguin jas niet ontbrak). Ik voel dan zoiets van "deze persoon wil graag op Jezus lijken maar dan wel het liefst via Darlene").
D. Zingen brengt mensen niet dichter bij God. Het fijne gevoel dat het op kan roepen kan verward worden met een dichter bij God zijn, hetgeen technisch onmogelijk is.
E. Contemplatie heeft geen plaats meer. Het "moment stil zijn voor God" is precies wat het is: een moment. Uren in stilte bewist doorbengen in Zijn tegenwoordigheid is m.i. effectiever.
F. Zingen is goed voor de longen.

Mijn zaterdag is op en vol. Morgen een workshop van drie uur in de Chinese kerk. Ik dacht dat ze een speech over mentoring verwachtten, nu blijkt men in de schoolbanken te zitten en een substantiele workshop te verwachten. Het is nu 14.30 en ik had graag naar Neal Morse gewild vanavond. Dat zit er niet in tenzij ik besluit om de workshop maar half voor te bereiden.

Dan morgen ook Helpdesk Life. daar zal ik me ook op voor moeten bereiden.