30 september 2007

Uitstel

Moeilijke dingen stel ik graag uit. Moeilijke gesprekken, moeilijke beslissingen. Hoewel de kerk Gods kerk is, is deze verre van volmaakt. We zijn met elkaar een groep professionele amateurs en om er met elkaar wat van te maken moet best wel een inspanning worden geleverd. Het idee dat "god alles heerlijk leidt" werkt denk ik alleen bij anderen. Bij ons zitten er gewone mensen in de kerk en zijn het gewone mensen die de gemeente leiden. Het gaat dan ook regelmatig "heerlijk fout". Een ding: als je populair wilt zijn, ga dan nooit een gemeente leiden. Waar je het voor de een goed doet, doe je het voor de ander helemaal fout.
Toch hebben deze mensen een ding gemeen: ze willen God kennen en dienen. In hun eigenzinnigheid, in hun narcisme, in hun teleurstellingen en tegenstellingen, in hun mens zijn. Er is een verlangen om God te ontmoeten; Hem te kennen en te gehoorzamen. Naast dat we met elkaar onderweg zijn, is ook iedereen individueel onderweg. De een is wat verder dan de ander (of denkt verder te zijn). Geduld met elkaar hebben en elkaar de tijd en ruimte gunnen om geestelijk te groeien is ontzetend belangrijk. Dostoevsky zei "Mensen zijn mensen en geen pianotoetsen".
Het punt is dat slecht nieuwsgesprekken bij het leven horen. Ze onderaan het "to-do" lijstje zeten gaat wel eventjes maar je kunt ze er niet eindeloos laten staan. Ze horen bij het leven.

Ik dacht van de week dat de beste manier om dit soort zaken te vermijden weglopen is. Maar er wordt al teveel weggelopen, teveel blijft onuitgesproken met als resultaat dat mensen elkaar op een afstand toeglimlachen maar hun harten blijven koud. En kou is de dood voor de kerk en intermenselijke relaties. De kunst is om met warmte de kou weg te werken; dat is de liefde van Christus. Het gaat dan niet om gelijk tegen ongelijk en de meeste punten scoren voor jouw eigen gelijk. Het gaat er dan om het beste voor de ander te zoeken.
Nou en het is precies die kunst waarin ik niet zo goed ben. De enige manier om een kunstenaar te worden is door het gewoon maar te doen.